Warning: Creating default object from empty value in /var/www/vdh-online.nl/public_html/wp-includes/functions.php on line 341
vdh-online.nl


Archief voor de maand June 2010

Nederland – Brazilie 1974

Geplaatst op 30 June 2010 door Giel

Deprecated: preg_replace() [function.preg-replace]: The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /var/www/vdh-online.nl/public_html/wp-includes/functions-formatting.php on line 76

Holland vs Brazil World Cup 1974 [filmpje]

3 Juli 1974, tweede ronde van het WK 1974, laatste duel: Nederland-Brazilië. Oranje plaatst zich voor de finale. Legendarisch harde wedstrijd en een totale vernedering voor de Brazilianen onder meer verzorgd door helden als Cruijf, Neeskens en Van Hanegem.

ned-bra
Wim Jansen ruilt zijn shirt met Roberto Rivelino van Brazilië na de overwinning op het WK van 1974. De hand neemt de Braziliaan niet aan.

ned-ddr
30-06-1974 - Johan Cruijff en Wim van Hanegem nemen afscheid van het publiek na de wedstrijd tegen de DDR. Nederland speelde in de tweede ronde tegen Oost-Duitsland in het Park-stadion te Gelsenkirchen. Nederland won ook deze wedstrijd met 2-0.

Bettye LaVette energieke en vitale soul-dame

Geplaatst op 17 June 2010 door Giel

Deprecated: preg_replace() [function.preg-replace]: The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /var/www/vdh-online.nl/public_html/wp-includes/functions-formatting.php on line 76

gezien & gehoord in: Paradiso Amsterdam
evenement: Bettye LaVette
datum: woensdag 16 juni 2010
review door: GvdH
foto’s door: Arjan Vermeer/ The Blues Alone

bl1606102

Bettye LaVette (Betty Haskins geboren in 1946 te Michigan) zingt al zolang ik leef maar pas in 2005 hoorde ik voor het eerst van haar. Met het album “I’ve Got My Own Hell to Raise” verraste ze vele muziekliefhebbers en critici en het “best bewaarde geheim van de soul” had na ruim 40 jaar haar naam eindelijk gevestigd. Al gauw spraken grootheden variërend van Keith Richards tot president Barack Obama hun bewondering over haar uit in de pers en het volgende album onder begeleiding van de band Drive-By Truckers ‘The Scene of the Crime’ (2007) leverde LaVette zelfs een Grammy-nominatie op. Onlangs verscheen het album “Interpretations: The British Rock Songbook", waarop LaVette haar eigen soul-versies van Britse popsongs vertolkt. Een muzikale reis van 13 songs door composities van onder meer de Beatles, Rolling Stones, Led Zeppelin, The Who en Pink Floyd.

Deze gewaardeerde soul- en blues zangeres was 16 juni weer in Nederland voor een optreden in Paradiso. “We zijn altijd opgetogen als we naar Amsterdam gaan. Jullie hielden al van me toen niemand anders dat deed” kondigde ze vooraf aan. En ook tijdens het optreden van zo’n anderhalf uur stak the Comeback Queen haar waardering voor het Nederlandse publiek niet onder stoelen of banken. LaVette kwam voor het eerst in 2001 naar ons land en werd direct omarmd door publiek en pers, maar commercieel succes bleef uit. Ook in 2010 kwam ze gewoon weer met dezelfde band als in 2008 naar een zo goed als uitverkocht Paradiso. Met Alan Hill op keyboards (en musical director), bassist Chuck Bartels, drummer Darryl Pierce en Brett Lucas op gitaar. Vooral gitarist Brett Lucas uit Detroit baarde opzien met zijn back bone rhythm gitaarspel. Van het soort dat je voeten vanzelf gaan mee tappen, je polsslag doet oplopen en je handen jeuken om mee te klappen. Zompige, rauwe rhythm & blues of ingetogen soulful ballads en gospels, Bettye zong, smeekte, gilde, gromde, kirde, weende en fluisterde ze met haar schuurpapieren stem, en de band volgde haar trouw en swingend.

Ze weet doorgaans veel muziekstijlen in haar muziek te combineren maar de blues, country, en funk kwamen nu wat minder aan bod dan de soul, r&b en gospel. Wel veel ballads, vergeten soulklassiekers - zoals een Ray Charles tribute - en covers van haar laatste album werden nu gespeeld. Haar energieke black gospels komen vanuit haar tenen en ze raken je met hart en ziel. Maar anders dan bij veel van haar generatiegenoten heeft Betteye’s spiritualiteit niet de oorsprong in een kerkkoor of evangelische gemeente: “mijn achtergrond is inderdaad anders. My people, van vaders en moeders zijde, komen oorspronkelijk uit Louisiana. Dat betekent: dronkenschap, katholicisme en een jukebox waaruit de hele dag liedjes schallen. Wij gingen niet naar de kerk op zondag. Dan lag iedereen zijn roes uit te slapen”, zei LaVette eerder in een interview. De zangmicrofoon is haar religie en de muziek is haar godsdienst. Want ze verkondigt haar eigen levensverhaal, over een onbezonnen jeugd, over een moeizame zangcarrière met pech doorkliefd, over mislukte platendeals, over persoonlijke tegenslagen en over uiteindelijk toch nog succes en roem.

bl160610-2

Ze schrijft weinig eigen materiaal want Betteye LaVette verstaat de kunst van het her-schrijven. Ze weet bestaande liedjes zo uit te zoeken en eigen te maken dat het klassiekers worden die de originele componisten doen blozen en watertanden tegelijk. Niet voor niets kreeg ze alle steun en waardering van grootheden als Paul McCartney en Peter Townshend na het samenstellen van “Interpretations: The British Rock Songbook". George Harrison’s “Isn’t it a Pity” werd in Paradiso gebracht met veel gevoel, evenals de Ringo Starr cover “It Don’t Come Easy". Solo tracks van voormalige Beatles die live nóg beter klonken dan op de plaat. En juist om die reden had ik graag het Rolling Stones nummer “Salt Of The Earth” live van Bettye willen horen. Maar helaas bleef deze Jagger/Richards klassieker - wat mij betreft één van de mooiste tracks op de laatste cd - achterwege. Maar dit gold ook voor de funky interpretatie van Lucinda Williams compositie “Joy” en andere persoonlijke bewerkingen van eerdere albums. Afijn, een dame op leeftijd met zo’n omvangrijk cover repertoire kan niet iedereen tevreden stellen. Inmiddels weet LaVette donders goed wat ze wil en ze zet nu haar eigen koers uit. Dat bleek ook wel in haar aankondiging van “Love Reign O’er Me” waarin ze werd onderbroken door een jongeman uit het publiek en Betteye hem met enig cynisme toesnauwde “dat ze zelf wel wist hoe ze haar eigen verhaal moest vertellen”. En er volgde een hartverscheurende uitvoering van de Pete Townshend compositie uit 1973 zoals ze dat in maart van dit jaar ook in de Carnegie Hall vertolkte tijdens het All Star Tribute To The Who en eerder tijdens de Kennedy Center Honors in 2008. Bij deze laatste gelegenheid ontstond destijds het idee om meer soul interpretaties van Britse rock-songs op de plaat te zetten. Pink Floyd’s “Wish You Were Here” klinkt in haar soul-versie als een smeekbede in de allerbeste tearjerkers traditie, evenals “Nights in White Satin” (The Moody Blues) dat ze opdroeg aan haar dochter.

LaVette heeft niet de lichamelijke expressie van een Tina Turner en ook overdreven showelementen kunnen wat haar betreft achterwege blijven. Ze beweegt met haar vitale ranke lichaam soepeltjes over het podium en de gezichtsuitdrukkingen zijn puur en universeel herkenbaar: woede, angst, vreugde, verdriet… op natuurlijke wijze past het gelaat zich aan, aan de sfeer van het levenslied. De toegift was net als twee jaar geleden in Paradiso een a capella gospel in haar eentje. Het publiek in de poptempel toonde respect en luisterde muisstil toe, maar na afloop volgde een oorverdovend applaus in het voormalige kerkgebouw van De Vrije Gemeente in Amsterdam. Het optreden was in veel facetten vergelijkbaar met voorgaande shows in Nederland, maar de overgave, intimiteit en opwinding waarmee ze de songs ten gehore brengt is oprecht en onbegrensd. Dat deed ze eergisteren in Frankrijk en dat doet ze overmorgen in Engeland opnieuw. Dus waren de publieke reacties na afloop weer zeer lovend. Of zoals een concertbezoekster uit Chicago verwoorde: “Bettye, in every lyric, every note, in every phrase you bring a breath of emotion, of power, of beauty, raw, rich, honest and penetrating deep into the soul… We love you”. Amen!

Bettye LaVette, Wish You Were Here,
Highline Ballroom, NYC 5-26-10


Setlist:

01. The Word
02. Take Me
03. Isn’t it a pity
04. Call it Luv
05. Don’t let me be misunderstood
06. Nights in White Satin
07. VDKMAA
08. Don’t let the Sun go down on me
09. All My Love
10. Woman Like Me
11. Love reign o’er me
12. It Dont’Come Easy
13. Wish You Were Here
14. Why Does Love Got To Be So Sad
15. encore: I Do Not Want, I Have Not Got

Lees ook de review van haar nieuwe cd Interpretations.
Bettye LaVette performing “Salt Of The Earth” on David Letterman.

Veronica’s Rolling Stones show herleeft in Museum RockArt

Geplaatst op 13 June 2010 door Giel

Deprecated: preg_replace() [function.preg-replace]: The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /var/www/vdh-online.nl/public_html/wp-includes/functions-formatting.php on line 76

rss-rockart2010

In de jaren zestig, toen de muziek nog belangrijker was dan de dj’s zelf, werd op radio Veronica de Rolling Stones show uitgezonden. Deze werd samengesteld door Sjaak Jorritsma, oud-voorzitter van de toenmalige Stones Fanclub. De Stichting Norderney en Museum RockArt namen het initiatief om het programma op zaterdag 12 juni jl. eenmalig nogmaals op te nemen in Museum RockArt te Hoek van Holland via de originele Veronica studio’s aldaar, om deze later in september uit te zenden in een radioprogramma van een uur via Veronica192.nl. Rolling Stones fans en muziekliefhebbers konden deze unieke opnamen bijwonen.

Ondanks dat de belangstelling wat tegen viel (door WK voetbal en andere nabij gelegen evenementen) was de sfeer gezellig en nostalgisch. Van het presentatie-team uit de zestiger jaren bestaande uit Sjaak Jorritsma, Nico Nooij, Juul Geleick en Chiel Montagne waren good-old Sjaak Jorritsma uit Hoorn en Nico Nooij aanwezig. Omlijst door de originele jingles en gezeten tussen de apparatuur van het oude Veronica zendschip opende zij de show met de Chuck Berry klassieker ‘Come On’, de debuut single waar de Stones in 1963 hun eerste hit mee hadden. Robin Scherrenburg van de Forty Licks Fanclub schoof later aan voor de duo-presentatie. De play-list bestond uitsluitend uit nummers uit de beginperiode van The Rolling Stones en waren authentieke vinyl singles uit de RockArt- en uit privé collecties. En bij de aanwezige bezoekers bestaande uit trouwe RockArt bezoekers, Stonesforum-leden en andere belangstellenden ging de gedachten weer even terug naar het pre-digitale tijdperk, waarin we met rode koontjes en een transistor radiootje afgestemd op de zeezenders aan het oor gekluisterd zaten.

rs-rockart2010-2
Op 12 oktober 1973 werd er toen ook een speciale Stones-dag bij Radio Veronica gehouden. Er werden alleen maar Stones platen gedraaid van 12.00 uur in de middag tot 03.00 uur in de nacht. Frank Kraaijeveld, van de groep The Bintangs zong de jingles in en Ad Bouman nam ze op. Frank was toch al elke dag in het Veronica gebouw aanwezig, want hij werkte als vormgever voor het Veronicablad. Een paar jingles voor deze Stones-dag zijn nog te beluisteren op: http://www.norderney.nl/historie_1973_49.HTML#

Voor vervolg uitzendingen kunnen andere geïnteresseerde fanclubs van toen en nu zich melden via nielszack@norderney.nl. Alle shows worden vanaf september 2010 uitgezonden in een radioprogramma van een uur via Veronica192. Foto’s van de opnamen van de Rolling Stones Show in RockArt zijn binnenkort te zien op: http://rock-art.magix.net/

Op donderdag 24 juni begint in Museum RockArt de nieuwe expositie “een grote blijde bende”. In deze expositie wordt een overzicht gegeven van de Popfestivals vanaf de jaren 60. Zoals o.a. Hai in de Rai, Flight to Lowlands Paradise, Kralingen, Woodstock, Isle of Wight, 40 jaar Pinkpop, 30 jaar Parkpop en nog veel meer. Uiteraard is in deze expositie ook weer uniek beeld- en geluidsmateriaal te zien en te horen.

The Highlands Church of Love

Geplaatst op 7 June 2010 door Giel

Deprecated: preg_replace() [function.preg-replace]: The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /var/www/vdh-online.nl/public_html/wp-includes/functions-formatting.php on line 76

highlandsvdh01

gezien & gehoord in: Hoogland Amersfoort
evenement: Highlands Festival
datum: zaterdag 5 juni 2010
review door: GvdH
foto’s door: Arjan Vermeer/ The Blues Alone

The Highlands Church of Love

Sinds vorig jaar zijn we in de lage landen weer een blues festival rijker: het Highlands Festival, een initiatief van een vriendenclub uit Amersfoort. Een muziekfeest in het leven geroepen voor fans van de blues in al zijn verschijningsvormen en aanverwante muziekstijlen. Naar verluid vielen de bezoekersaantallen vorig jaar ondanks het zomerse weer en de prima organisatie behoorlijk tegen. Maar wellicht kwam dit ook wel dankzij de fikse toegangsprijs en een minder aansprekende programmering. Dat blijven altijd lastig meetbare aspecten. Feit was dat het concept stond als een huis (kerk) en dat de bezoekers unaniem tevreden waren over het geboden aanbod en de algehele sfeer. Vandaar dat er in 2010 gelukkig gewoon een 2e editie kwam met wat kleine aanpassingen en zonder geldverslindende headliners.

Bas Paardekooper is alweer een tijdje on tour met zijn eigen Blew Crue en met de Amerikaanse gitarist Eric Steckel. Dit jaar is dit gezelschap ongemerkt eigenlijk niet meer weg te denken op de gerenommeerde bluesfestivals in de lage landen. Door het vele spelen zal de jonge Nederlandse bluesgitarist en zanger alleen maar beter worden en kan de band in gezelschap van Steckel zich steeds meer ontwikkelen om in de toekomst wellicht ook internationaal door te kunnen breken. Omdat Bas ook een talentvol songwriter is verwachten we veel van de opvolger van hun debuut cd ‘The Blues On My Side’, waar we echter nog wel even op moeten wachten. Ondertussen mag de Blew Crue & Co tot ons genoegen nog lang het bluescircuit onveilig blijven maken.

Hetzelfde geldt eigenlijk voor het nog jongere power-trio DeWolff uit Limburg. Deze band maakt stormachtige ontwikkelingen door en de drie tieners gedragen zich, kleden zich en spelen alsof het volwassen doorgewinterde ouwe rotten zijn. Invloeden van Cream, Led Zeppelin en, met name door het Hammondorgel geluid Deep Purple, zijn terug te horen in hun eigen frisse sound. Door de beperkte instrumentatie van de DeWolff met slechts gitaar, orgel en drums (zonder basgitarist) en de soms lang uitgesponnen nummers bestaat wel het gevaar dat het geluid op den duur veel van hetzelfde is en gaat vervelen. Maar de angry young men van de bluesrock geven zich live 100% en gaan waarschijnlijk een gouden toekomst tegemoet. Mits ze songs van het kaliber ‘Crystal Mind’ en ‘Fishing Night At Noon’ met volle overtuiging kunnen blijven schrijven en spelen. En als de broertjes Van de Poel en hun makker Robin Piso professioneel begeleid blijven worden en met deze frequentie kunnen blijven spelen zal ook DeWolff een internationale doorbraak niets in de weg staan. Voor de nodige variatie in de Highlands programmering een prima keuze, al hadden veel bezoekers de band toch liever in de vooravond zien spelen.

Ex-Roomful of Blues frontman Sugar Ray Norcia heeft een reputatie als onder meer begeleider van Otis Rush, Big Joe Turner en zijn held Big Walter Horton. De harmonica blues is zijn specialiteit, hij is tevens begenadigd blueszanger en van een beetje show is hij ook niet vies. Ook heeft hij oog voor kwaliteit en jong talent want ergens onderweg in Boston pikte hij het wonderkind Mike Welch (nu 29) op die al vanaf zijn elfde jaar bluesmuziek speelt en met blues legendes als Junior Wells, Hubert Sumlin, Johnny Winter en Dan Aykroyd (The Blues Brothers) had samen gespeeld. Het fenomenale gitaarwerk van Mike en de harmonica van Sugar Ray vormen nu de onmiskenbare eigen sound van Sugar Ray & The Bluetones featuring Monster Mike Welch. De vocalen van Sugar Ray doen een beetje denken aan de stem van de legendarische Bobby Bland en de Chicago Swampblues waaide als een frisse wind over de zonnige Highlands terassen die inmiddels behoorlijk vol zaten met liefhebbers die het gebeuren liever van een afstandje bekeken. Feelin’ Blue onder een strakke blauwe hemel en een priemende zon.

highlandsvdh02

Cuby & the Blizzards behoefd natuurlijk geen introductie meer. Je weet wat je krijgt en toch verlang je er steeds weer naar. Dat de band na meer dan 40 jaar nog steeds razend populair is onder de Nederlandse blues liefhebbers blijkt wel uit het feit dat de vorig jaar uitgebrachte cd ‘Cat’s Lost’ binnen een mum van tijd de gouden status bereikte. Zanger Harry Muskee hoopt volgend jaar 70 jaar te worden en is in al die jaren gewoon zichzelf gebleven. Hondstrouw aan de blues en uiterlijk vertoon interesseert hem geen biet. Ondanks de tropische temperaturen in Amersfoort kwam de Drent doodleuk in een warme spencer en zijn onafscheidelijke baseball cap en blikje bier het podium opgewandeld. Maar Cuby blijft je na al die jaren steeds weer kippenvel bezorgen, of dat emotie is sentiment of een combinatie van beide, daar wil ik vanaf wezen. De Blizzards met oudgedienden Herman Deinum (bas), Hans La Faille (drums), Helmig van der Vegt (piano, keyboard) en Erwin Java (gitaar) staan gewoon garant voor een stevig portie Nederblues. De driekoppige blazers sectie met trompet, schuiftrompet en saxofoon waren een welkome aanvulling en gaven extra swing aan de opgepoetste klassiekers en de nieuwe songs als ‘Low Country Blues’. Het optreden was weer een feest der herkenning en werd afgesloten met het onvermijdelijke ‘Appleknockers Flophouse’.

De naam “Jimmie Vaughan” zal negen van de tien keer in één zin genoemd worden met de naam “Stevie Ray Vaughan". Dat is nu eenmaal het lot van oudere broer Jimmie die bij geboorte één voornaam minder van zijn ouders kreeg en van de lieve Heer iets minder talent meekreeg dan zijn triest verongelukte broertje Stevie Ray. Toch is de staat van dienst van Jimmie Vaughan ook zeer aanzienlijk, want wie kan er nu zeggen dat hij ooit in het voorprogramma van Jimi Hendrix heeft gespeeld en apparatuur met de grootmeester heeft uitgewisseld? En als frontman van de Fabulous Thunderbirds toerde Jimmie o.a. met de Rolling Stones en Eric Clapton. Tegenwoordig trekt hij als Jimmie Vaughan and the Tilt-a-Whirl Band featuring Lou Ann Barton de wereld rond en omdat het gezelschap toch in Engeland was wist de Highlands organisatie ze maar mooi te strikken voor het enige optreden in Nederland. De Tilt-a-Whirl Band is meer dan een Texas-bluesband alleen, invloeden van rock ’n roll, soul en rockabilly zijn ook terug te horen in hun muziek. De roadhouse blues zangeres Lou Ann Barton konden we nog van de Triple Threat Revue en natuurlijk van (ja hoor daar is ‘ie weer) Stevie Ray Vaughan’s band Double Trouble. Verder viel het bonte gezelschap op door de beide saxofonisten Kas Kasanoff en Greg Piccolo, waarvan de laatste in één nummer ook de solo vocalen voor zijn rekening nam. Maar het was vooral Jimmie zelf die in zijn zwarte outfit met zijn witte Fender de show stal. Zelfs bekende muzikanten stonden zich in het publiek aan zijn kunsten te vergapen. Want spelen kan die en ja, het blijft toch de broer van…

Van The Rockin’ Johnny Band wisten we dat ze Chicago Blues speelde, maar dat was het wel zo’n beetje. Een mooie gelegenheid dus om ze hier op het Highlands Festival te bewonderen en te beoordelen. Gitarist Johnny Burgin komt uit South Carolina en vertrok op jonge leeftijd naar Chicago om daar te studeren. De bijnaam “Rockin’ Johnny” kreeg hij als DJ bij het plaatselijke radio station WHPK. Door veel te spelen in Chicago ghetto clubs met verschillende oude sessiemuzikanten wist hij veel ervaring op te doen met een platencontract en nog meer bekendheid als gevolg. The Rockin’ Johnny Band speelt dus old style Chicago Blues op een moderne manier, maar hun avontuurlijke repertoire bevat ook uitstapjes naar funk, rock, en swing. Johnny ziet er door zijn haardracht en bril wat studentikoos uit maar zijn gitaarstijl doet denken aan een jonge Buddy Guy. Wat trouwens opvallend was aan deze editie van Highlands is dat er weinig donkere mensen op zowel het podium als wel in het publiek aanwezig waren. Terwijl de grondleggers van deze muziekstijl toch de zwarte Amerikanen waren. In ieder geval is de Rockin’ Johnny Band schatplichtig en trouw aan hun grondleggers want het optreden was origineel en toch eigentijds. Dit mede door de inbreng van slaggitarist Rick Kreher (ex Muddy Waters), bassist John Sefner (ex John and Eddie Kirkland) en drummer Rob Lorenz (ex Little Mack Simmons). Het was een mooie opmaat voor de twee afsluitende acts die het hoogtepunt van het festival zouden vormen.

highlandsvdh03

Even voor negen uur kwam de living dream van zo’n beetje iedere man die op dat moment op Hoogland in Amersfoort aanwezig was het terrein opgereden: een prachtige blonde vrouw in een mooie klassieke auto*. De Highlands organisatie had bedacht om Dana Fuchs in een rood-witte corvette op te laten komen. Eendachtig haar performance; flitsende rock en blues in klassieke uitvoering. Sinds haar rol van Sadie in de film ‘Across the Universe’ (2007) en met name haar uitvoering van de song ‘Helter Skelter’ hierin, is Dana Fuchs een rijzende ster in serieus muziekland. Ondertussen heeft de Amerikaanse zangeres, songwriter en actrice een aardige reputatie opgebouwd met een overvolle agenda als gevolg. In select gezelschap had de Dana Fuchs Band al eerder naam gemaakt met het uitbrengen van de cd ‘Lonely for a Lifetime’ (2003) en met de vele live optredens in voornamelijk het Amerikaanse clubcircuit. Ook het spelen van interpretaties van Janis Joplin songs in BB King’s Blues Club in New York City door Dana baarde veel opzien. Onderhand ligt ook Europa aan haar voeten en het wachten is op - na tussendoor ook nog de cd ‘Live in NYC’ (2008) uitgebracht te hebben - een volgende studio cd die haar grote doorbraak hier moet gaan bewerkstelligen. De nieuwe plaat schijnt al langere tijd geleden opgenomen en gemixt te zijn, maar er is besloten de release uit te stellen tot dit najaar omdat Dana in de tussentijd alweer veel nieuw materiaal had geschreven wat ze ook graag op de plaat ziet verschijnen. Onlangs hebben Dana en haar steun en toeverlaat gitarist/songwriter Jon Diamond de laatste hand hier aan gelegd. Tijdens dit optreden werd daarentegen toch nog steeds de nadruk gelegd op de bekende (cover)songs. Zoals onder meer Misery, Almost Home, I’d Rather Go Blind, Helter Skelter, Goin’ Down en Whole Lotta Love (een flard). Wat natuurlijk wel garant staat voor een portie stevige rock en dampende blues. Maar ook powerful soul en gospel repertoire want Bible Baby Fuchs heeft een missie in deze ‘Church of Love Tour’. “Because every night me and the band baptize, and get baptized back, by the audience!” Dat klinkt misschien erg gewichtig allemaal, maar deze semi-religieuze teksten worden wel gebracht in een licht erotische sfeer. De energieke welhaast hyperactieve Dana zingt haar songs zodanig dat het je tot in de diepste vezels raakt. Dana geeft je als toehoorder het idee dat ze daar speciaal voor jou alleen staat te zingen en ondertussen ook nog eens met je flirt. Wulps krult haar lichaam in allerlei posities over het podium waarbij haar weelderig krullende haardos regelmatig zwoel wordt losgegooid. Eerbiedig gaat ze op de knieën voor bassist Walter ‘Dutch Warrior’ Latuperissa als hij een funky bas-solo geeft. Deze Nederlandse bassist én de multifunctionele drummer Carter ‘Bonham’ McClean weten samen een solide basis te leggen voor de scheurende solopartijen van gitarist Jon Diamond en de vocalen en de bezweringen van Dana zelf. Voor sommige bezoekers zijn die preken tussendoor - zoals we dat bijvoorbeeld ook van Bruce Springsteen kennen - overbodig en onnodig, maar lady preacher Fuchs heeft ons wel degelijk een zinnige boodschap te brengen: “we are in a church of love, joy and peace, hallelujah you’re alive!” Waarmee het baptistenkerkje op het Highlands terrein gelijk symbool stond voor deze gezamenlijke Hoogland bijeenkomst. Dana’s zangvocalen zijn soms hysterisch à la Robert Plant en klinken dan weer super gevoelig zoals bijvoorbeeld in haar ballads en de mooie tribute aan haar overleden oudere zus en soul-sister Donna ‘Songbird’ (Fly Me to Sleep). Maar steeds weer dat rauwe en bijtende stemgeluid dat - het moet gezegd - niet altijd even loepzuiver klinkt. Geeft niks want ze weet wél steeds de stemplooien in trilling te brengen met een bevlogenheid die zijn weerga niet kent. Daarom kan de zangeres die voor de Nederlandse fans toch een speciaal plekje in haar hart heeft, met een gerust hart worden toegevoegd aan het rijtje legendarische vrouwelijke bluesrockers die haar voorgingen. Blues with a bite indeed! “Dankjefuckingwel!”
[* Dana Fuchs makes a classy entrance at Highlands Amersfoort NL - YouTube movie by BluesMoose]

Evenals Harry Muskee is de in New Jersey geboren gitaarheld Walter Trout niet meer weg te denken uit de live blues scene. En als je eenmaal John Mayall als werkgever op je C.V. hebt staan wordt je pas echt serieus genomen in de blues wereld. Canned Heat, John Lee Hooker, Big Mama Thornton, Bruce Springsteen en Aynsley Lister zijn zo wat andere namen waar hij ook mee samen speelde voordat hij in 1989 zijn eigen Walter Trout Band oprichtte om vervolgens heel veel kroegen, clubs, zalen en festivals plat te spelen. Trout heeft inmiddels tientallen albums op zijn naam staan en de track ‘Say Goodbye To The Blues’ werd in 2008 door luisteraars van Arrow Classic Rock uitgeroepen tot het beste bluesnummer aller tijden (maar daar zijn de meningen over verdeeld). In Amersfoort beklom zo’n 500 kg aan bluesrock geweld het podium want qua lichamelijke omvang had het kwartet de tand des tijds prima doorstaan. Gelukkig lagen Walter Trout (gitaar en zang), Rick Knapp (bas), Michael Leasure (drums) en Sammy Avila (keyboards) muzikaal ook weer voldoende gewicht in de schaal. Het blijft steeds weer bewonderenswaardig hoe Trout een breed scala aan geluiden uit zijn ouderwetse door de rook aangeslagen ‘73 Fender Strat weet te toveren, van viool geluidjes tot delicate blues riffs en licks. De Engelse zanger Andrew Elt van de Nederlandse metalband Sleeze Beez mocht ook nog even als gast vocalist komen opdraven. En inclusief de toegift was het programma keurig op tijd en volgens schema afgelopen zodat de gewone burger in Hoogland ook weer rustig kon gaan slapen. Regelmatig gehoord bezwaar over de Walter Trout Band is dat men vind dat er technisch en voor wat betreft arbeidsinzet niets aan mankeert maar dat de emotie nog wel eens ontbreekt. Trout zelf gaf daar eerder in een interview al antwoord op: “Not everybody has to like the same thing. I’m not trying to please everyone; I’m just trying to create an honest work of art. If you like it I’m very pleased.”

Het Highlands festival is qua organisatie en sfeer na deze tweede editie wat ons betreft een blijvertje al zal het bezoekersaantal dus nog wel toe moeten nemen. Een meer aansprekende headliner zou hieraan toch kunnen bijdragen. Jammer ook dat bepaalde live acts (Ian Parker en Sy-ren) uitsluitend waren voorbestemd voor de VIP-gasten. De podium lichtshow was origineel en mooi maar bleek na het invallen van de duisternis zo overdadig te zijn dat de muzikanten (waar het toch hoofdzakelijk om draait!) erin weg vielen. Ook een videowall achter de geluidstoren voor de terras bezoekers zou geen kwaad kunnen. Verder niets dan lof over dit festival waar je naast lekkere muziek ook smakelijk kon eten en drinken, en van theater en kunst kon genieten in een fijne sfeer en een riante omgeving. Op naar de 3e editie van Highlands in 2011.

Het Highlands speelschema van zaterdag 5 juni 2010:
12.00 uur - Bas Paardekooper & Eric Steckel
13.10 uur - DeWolff
14.30 uur - Sugar Ray, Bluetones & Mike Welch
16.00 uur - Cuby + Blizzards
17.30 uur - Jimmie Vaughan + Lou Ann Barton
19.20 uur - The Rockin’ Johnny Band
20.50 uur - The Dana Fuchs Band
22.20 uur - Walter Trout

Mother’s Finest Boerderij Zoetermeer 04-06-10

Geplaatst op 5 June 2010 door Giel

Deprecated: preg_replace() [function.preg-replace]: The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /var/www/vdh-online.nl/public_html/wp-includes/functions-formatting.php on line 76

Mother’s Finest werd in 1974 opgericht en was baanbrekend in die tijd. Niet alleen was de mix van diverse muziekstijlen erg vernieuwend, ook was het de eerste zwart/blank gemengde Amerikaanse rockband. Zijn albums en DVD’s van Mother’s Finest al enorm goed, op het podium komt de band het allerbest tot z’n recht met indrukwekkende rockende shows!

MF040610
Verse zuurkool met oude stronk in spannende verpakking!
[foto: G-design]

Stevige gitaarriffs, funky basslines, krachtige drums en opzwepende zangpartijen van Joyce ‘Baby Jean’ Kennedy en Glenn ‘Doc’ Murdock. De Amerikaanse formatie Mother’s Finest weet als geen ander rock, funk, metal, soul en pop samen te smelten. Dankzij dj Alfred Lagarde werd de band popualair in Nederland en scoorde grote hits met nummers als Piece of the Rock en Baby Love [YouTube movie].

MF040610-2
Shake hands with MF and John Hayes Project guitarist John Hayes
[foto: G-design]