Archief voor de maand May 2010

On The Rural Route 7609

Geplaatst op 22 May 2010 door Giel

OTRR

John Mellencamp komt in juni 2010 met een 4cd box: On The Rural Route 7609. Een overzicht (54 songs) van zijn carriere vanaf 1976 t/m 2009 inclusief 17 nog niet eerder uitgebrachte (en bewerkte) nummers plus een schitterend boekwerk. Tevens verschijnt er op 3 augustus van dit jaar een compleet nieuw album van Mellencamp ‘No Better Than This’ getiteld, wederom geproduceerd door T Bone Burnett.

R.I.P Ronnie James Dio

Geplaatst op 17 May 2010 door Giel


Dio & Deep Purple With The London Symphony Orchestra - Love Is All
Recorded At The Royal Albert Hall London, September 25th 1999

Mijn gedachten gaan terug naar het 1e en 2e concert van Ritchie Blackmore’s Rainbow in het Congresgebouw in Den Haag, 1976 en 1977. Beide concerten hebben destijds grote indruk op me gemaakt. En niet alleen vanwege het sublieme gitaarspel van the man in black Ritchie Blackmore maar ook door de aangename verschijning van de ons tot dan toe nog onbekende vocalist Ronnie James Dio. Dio heeft de jaren erna furore gemaakt met Rainbow, Black Sabbath, zijn eigen band Dio en met veel sessie- en live optredens.

Hij is ook de persoon die de Roger Glover-hit Love Is All inzong. Naast zijn krachtige performance en stem, staat hij bekend als her-uitvinder van het bekende metal-handsymbool (de corna) dat niet weg te denken is in de metalcultuur, maar ook tot ver daarbuiten gekend is. De Corna werd door Ronnie James Dio in Black Sabbath gebruikt als begroeting van zijn publiek. Sindsdien is dit symbool overgenomen en wijd gebruikt binnen de metal cultuur, maar ook tot ver daarbuiten. Ronnie James Dio zei dat hij het had meegekregen van zijn Italiaanse bijgelovige oma. De betekenis hierbinnen is geen vervloeking meer, maar wordt meer gezien als groet.

Op 25 november 2009 maakte zijn vrouw/manager bekend dat bij Dio de diagnose maagkanker gesteld was. De kanker zou in een beginnend stadium zitten, en nog goed te behandelen zijn. Dio overleed op zondag 16 mei 2010 om 7:45 in de ochtend aan zijn ziekte. R.I.P Ronald James Padavona (July 10, 1942 - May 16, 2010).

Twitgedicht

Geplaatst op 16 May 2010 door Giel

Ik tweet, tjilpen in 140 tekens meer niet.
Alle vogeltjes met Dyscalculie in ‘t wit en in ‘t zwart
tjilpen plotseling niet meer zo hard.

Follow Gillespy on Twitter

Willy DeVille boeken

Geplaatst op 10 May 2010 door Giel

Als je op internet gaat zoeken naar boeken (‘books’) over Willy DeVille kom je niet veel verder dan Facebook, Storybook Love, het lied dat gebruikt werd in de film The Princess Bride (1987), of condoleance boeken die na zijn trieste overlijden op 6 augustus 2009 online zijn gezet.

En natuurlijk het fotoboek Zie je - See Ya Later - Willy DeVille through the eyes of Patricia Steur, de in Nederland zo wereldberoemde fotografe. Dit schitterende portret fotoboek bevat tevens een dvd met een documentaire en interviews met Steur en DeVille gemaakt door Lisette Erdtsieck. In februari 2008 aan de vooravond van zijn Europese tournee werd dit ten doop gehouden in Harderwijk.

gvdhwdvsteur08

Natuurlijk zijn er pop naslagwerken zoals de jaarlijkse Muziekkrant OOR’s Pop-encyclopedie en pop fotoboeken waarvan Popfotografie (2009) door Harrie Heuts nog redelijk recent is en prachtige Pinkpop Classic foto’s van Willy uit 2007 bevat.

Boeken over waar het allemaal begon de CBGB and OMFUG - Thirty Years from the Home of Underground Rock (2005) door Hilly Kristal, en From CBGB to the Roundhouse (2009) door Tim Burrows. En onlangs kwam de paperback Musical Groups Established in 1974 (2010) uit waarin de band Mink Deville ook voor komt.

gvdhwdvbooks1

Heel veel over de inspiratiebron New Orleans zoals het schitterende fotoboek New Orleans Jazz Fest (2001) door Michael P. Smith. En interessant zijn ook boeken over personen die Willy inspireerde zoals de biografie Lonely Avenue - The Unlikely Life & Times of Doc Pomus (2008) door Alex Halberstadt.

Er bestaan voldoende boeken over Jackie Robinson bijvoorbeeld Stealing Home - The Jackie Robinson Story (2007) door Robert Burleigh. Robinson Sr. was een befaamde honkballer en vader van Jackie Robinson Jr. een jeugdvriend van Billy Borsey (Willy) die op jonge leeftijd in 1971 overleed. Maar dan zoeken we het wel érg ver van huis en ik betwijfel of Willy zelfs in ook maar één van de velen boeken over deze legende (Jackie Sr. dus) voorkomt. Google booksearch maakt het helemaal bont, daar wordt zelfs de cd Victory Mixture als een boek aangeduid en de novel le Coup de Grace van Marguerite Yourcenar direct met Willy DeVille in verband gebracht.

gvdhwdvbooks2

Maar het heugelijke feit doet zich voor dat schrijver Richard Marcus in 2009 heeft aangekondigd de eerste echte officiële biografie over Willy DeVille te zullen gaan schrijven. De Canadese publicist voerde eerder interviews met DeVille en is een groot liefhebber van zijn muziek. Andersom was Willy bewonderaar van zijn schrijfsels en de afspraak met Willy’s vrouw Nina voor het schrijven van een biografie werd gemaakt. Lees hier meer over op Willy DeVille and How to Write a Biography. Ook is het Nederlandstalige boek ‘Op Het Live Geschreven (de soundtrack van mijn leven)’ in de maak, waarin Willy DeVille een belangrijke plaats zal innemen. Een voorpublicatie is als pdf-bestand hier te downloaden [pdf/567 kB/8 pag] Beide boeken zouden ergens in 2011 op de markt moeten komen. [GvdH]
OHLGboekGvdH
Uiteraard zullen er veel meer lees- en fotoboeken en naslagwerken in relatie tot Willy DeVille bestaan die ik niet ken of over het hoofd gezien heb. Suggesties zijn van harte welkom, dus wees vrij om te reageren!

Een bargezellige zeskroegentocht!

Geplaatst op 2 May 2010 door Giel

baz010510
Jaap Sax (BluesFellas) / Anita Duijf (Mocambo) [foto’s: Arjan Vermeer]

Op zaterdag 1 mei vond alweer de vijfde editie plaats van de “Barre Blues” kroegentocht in Monster. Dit jaarlijks terugkerende ‘buiten’ evenement georganiseerd door de stichting Blues Aan Zee is inmiddels een verplichte kost voor de locale blues liefhebbers in het Westland en omstreken. Maar het slaat ook aan bij de toevallige passanten zo bleek: “ik ken niet één bandje, weet weinig van blues maar heb het bar naar mijn zin hier!” hoorden we een enthousiaste bezoeker halverwege onze traditionele wandeling zeggen. En dat is nou net de opzet van de organisatie, jong en oud kennis laten maken met minder bekende blues acts met als hoofd motto: gezelligheid kent geen muzikale grenzen. Het klinkt misschien tegenstrijdig maar melancholie (blues) en jolijt gaan - zeker in het Westland - vaak heel goed samen. En de Stichting B.A.Z. is het wederom gelukt een meer dan geslaagd evenement te organiseren. Ook het niveau van de negen live optredende bands op zeven verschillende podia (6 locaties) in Monster was dit keer weer alleszins acceptabel.

Grappig genoeg had de openingsact L’ Chaim in de feesttent op het Kerkplein juist weinig met blues te maken. Het elfkoppige gepassioneerde gezelschap speelt Gipsy & Klezmer muziek - voor deze gelegenheid maar Balkanblues genoemd - met Slavische en Jiddische teksten. Traditionele volksmuziek gespeeld met folk instrumenten zoals o.a. viool, accordeon, klarinet en percussie. Binnen een mum van tijd had de Delftse band de hele feesttent aan het volksdansen door het spelen van “liedjes met een hart” en “for Goat’s sake!” zoals ze het zelf zeggen. Direct aan het Kerkplein staat Grand Café Kleine Jan waar Drivin’ Wheel optrad, dit kwartet speelt sinds 1997 eigen bewerkingen van blues & rock traditionals zoals ‘Baby Please Don’t Go’ en ‘Maybelline’. Het resultaat noemen ze uptempo Chicago blues. Geen eindeloze langzame nummers maar dansbare en herkenbare songs. De volgende ’stempelpost’ in onze zeskroegentocht was Café de Pomp in de Herenstraat, misschien wel de kleinste openbare kroeg van het Westland. The Bluesfuse gaf hier acte de présence. Een nieuwe Haagse band rond gitarist Peter Langerak die met onder meer Vitesse furore maakte. Het trio is sterk beïnvloed door de blanke Engels blues uit de jaren zestig (Mayall, Cream, Hendrix). ‘Oh Well’ een compositie van Peter Green (Fleetwood Mac) is hier een goed voorbeeld van. Omdat de ruimte van deze locatie zeer beperkt is en het al gauw “pompen of verzuipen” werd zijn we snel weer door gesjokt naar de volgende bestemming Café Overheijde in de Choorstraat. Dit alom bekende café is inmiddels weer in handen van de levensliedzanger Wim van Beijeren die maar wat graag zelf op het podium had gekropen om ‘Droog je tranen’ te vertolken. Maar deze avond was het de beurt aan de BluesFellas met authentieke blues en swing uit ‘Chicago aan de Maas’. Stadse elektrische blues aangevuld met mondharmonica en saxofoon en voor deze gelegenheid werd het vijftal versterkt met een swingende soul zangeres. Het historische Gebouw OJOS verderop in de Choorstraat was vroeger een jongensschool en is nu een verenigingsgebouw voor feesten en partijen. In de kleine zaal, met achter hun de prijzenkast en de foto’s van de Raad van Elf aan de muur, speelde het John F. Klaver Trio een selectie van hun laatste CD ‘Jetpepper’, maar ook covers van verschillende generaties muzikanten zoals Ray Charles, Matt Schofield en John Mayer. Klaver is gitaar-muziekdocent en is technisch goed onderlegd. Live klinkt de groovy blues met funky jazz ritmes zeer aangenaam. John, drummer Martijn Klaver en bassiste Iris Sigtermans jammen er kundig en lustig op los. Rhythm ‘n Blues band 44 Shakedown mocht het volk vermaken in de grote zaal van OJOS. Een stel goed gestijlde muzikanten die de jumpin’ Jive en rock ‘n roll uit de jaren 40 en 50 deden herleven met hun rete-swingende retro-swingmuziek waarvan saxofoon, grote staande bas en boogie woogie piano een belangrijk onderdeel uitmaken. Fris, grappig en energiek. Onze finishplaats was de B.A.Z. thuishaven de Noviteit Tuinzaal waar The Blue Stones al eerder die avond hadden afgetrapt. Omdat we nu eenmaal niet overal tegelijk konden zijn hebben we deze Westcoast Swing bluesband uit Schiedam gemist. We komen ze vast nog wel eens tegen op een bluesroute in Zwart Nazareth. Van A Crossroads Deal hebben we nog wel een (duivels) staartje meegepakt. Het Noord-Hollandse kwintet timmert al een jaartje of 17 aan de (spoor)weg die muzikaal gezien loopt van Chicago naar New Orleans en weer terug. ‘Worried life blues’, ‘Lump on your stump’, ‘Makin’ whoopee’, ze komen allemaal voorbij tijdens de stomende en dampende muzikale treinreis. Goeie zanger en een goeie band. Uitsmijter van de avond tijdens de bargezellige zeskroegentocht was Mocambo. De El Mocambo club (The El Mo oftewel het bordeel) is de overbekende bluesclub in Toronto Canada waar onder meer de Rolling Stones en Stevie Ray Vaughan live platen opnamen. Die laatste is zeker van invloed geweest op de Texasblues sound van Mocambo. Het ervaren trio werd eind vorig jaar versterkt met Hammondorganiste Anita Duijf die we kennen als kunstenares en van o.a. bands als ‘Bang Bang Lulu’, de meidenband ‘Girlie’ en van haar deelname aan het
Eurovisie Songfestival (1982) in de UK met notabene Bill van Dijk. Maar als blues chick staat deze excentrieke dame gelukkig ook haar mannetje. Op het repertoire staan nog overwegend S.R.V. en Hendrix songs evenals de klassieker Green Onions van Booker T. & The MG’s, maar een debuut cd met eigen nummers is in de maak. Met grote trots en kleine oogjes (Pride and Joy) werd in de kleine uurtjes door het Blues Aan Zee comité en de al dan niet beschonken bezoekers terug gekeken op een sfeervolle vijfde zeskroegentocht. En wij namen samen met de aangeschoven passant nog een flinke neut voor het slapen gaan. “Die barre bloes is écht hélemaal goud!” was zijn slotconclusie.