Archief voor de maand September 2009

Sam Baker - Broken Fingers

Geplaatst op 22 September 2009 door Giel


Baker groeide op in Itasca, een dorpje ten zuid-westen van Dallas. Zijn moeder speelde orgel in de Presbyteriaanse Kerk, en zijn vader luisterde naar platen van blueslegendes als Lightnin’ Hopkins, Brownie McGhee en Sonny Terry. Daarnaast hoorde hij als kind allerlei andere muziek. Ride This Train van Johnny Cash is één van de eerste platen die hij zich herinnert, en dan vooral vanwege de verhalen die in de liedjes verteld worden. Baker heeft een opvallende zangstem, als gevolg van zijn doofheid. In 1986 overleefde hij ternauwernood een bomaanslag die het Lichtend Pad pleegde op de trein waarin hij op weg was naar Machu Picchu (Peru). Drie Duitsers (vader, moeder en zoon) waarmee hij de coupé deelde kwamen om. Baker raakte zwaar gewond: een doorboorde dijbeenslagader, een verbrijzelde linkerhand (die hem dwong linkshandig gitaar te leren spelen; in zijn linkerhand kan hij nog wel een plectrum vasthouden) en gescheurde trommelvliezen. In verschillende van zijn liedjes verhaalt hij over deze aanslag, bijvoorbeeld in Steel op Mercy en in Broken Fingers op Pretty World. [Bron: VPRO Vrije Geluiden]

Sam Baker - Paradiso A’dam 19-09-2009

Geplaatst op 21 September 2009 door Giel


© pictures by Dutch Simba (Rudi)

Gruwelijk mooi

Onlangs werd de cd ‘Cotton’ van Sam Baker (55) uitgebracht, de derde uit een trilogie. De eerste was ‘Mercy’ (2004) een album rond het thema vergeving. De tweede ‘Pretty world’ (2007) een ode aan de melancholie. In een aantal songs zoals in Steel (Mercy) en in Broken Fingers (Pretty World) verhaalt Sam over de bomaanslag door het Lichtend Pad (Communistische Partij van Peru) die hij in 1986 ternauwernood overleefde. Hij zat als toerist in een trein op weg naar Machu Picchu (Peru). Drie Duitse toeristen, een vader, moeder en hun zoon waarmee hij de coupé deelde kwamen om het leven. Sam Baker zelf raakte zwaar gewond. Behalve een verbrijzelde linkerhand en een doorboorde dijbeenslagader verloor hij grotendeels zijn gehoor en liep een hersenbeschadiging op waardoor hij langdurig moest revalideren en talloze chirurgische ingrepen onderging. Hij hield er blijvend een reeks fysieke beperkingen aan over. Maar gedurende het genezingsproces leerde de rechtshandige Texaan zichzelf linkshandig gitaar spelen, hij kan in deze hand nog maar net een plectrum vasthouden. Ook praten en zingen moest Sam opnieuw aanleren. Het resultaat ruim twintig jaar later: een zingsprekende stijl met hese stem, een beperkte gitaar techniek maar mét de kunst van het weglaten en een realistische kijk op het leven. Het levert hem onderhoudende breekbare songs op welke hij verhalend ten gehore brengt. Door deze beperkte ingrediënten en zijn grote schrijverstalent kwam dus die schitterende trilogie tot stand.

Ook live is Sam Baker onderhoudend en sober. Maar eveneens optimistisch en humoristisch. Een gezellige kletskous die zo’n beetje alle songs inhoudelijk of met een anekdote toelicht en zelfs moppen tussendoor verteld. Zelf vond hij dat de gang er vanavond lekker in zat want ooit trad hij een uur op in Texas waarin slechts vier nummers gespeeld werden, de rest had hij verhalen verteld en met het publiek gekletst, zo liet hij ons weten. “I know slow and this ain’t slow!” Het is al dan niet bewust een vorm van luchtigheid dat de balans geeft aan zijn over het algemeen zwaarwichtige songs. Sam treedt in Paradiso aan in een minimale setting waarin zijn goede vriend Tim Lorsch hem slechts begeleid met viool, gitaren, mandoline en tweede stem. De troubadour uit Texas zelf speelt akoestische gitaar en mondharmonica. In plaats van een setlist ligt er een notitieboek met onleesbare losse krabbels voor hem. Ze spelen 15 songs waarvan 4 van de laatste cd Cotton: ‘Mennonite’, ‘Not Another Mary’, ‘Cotton’ en ‘Angel Hair’. De laatste was een verzoekje uit het publiek en nog nooit eerder door Sam en Tim live vertolkt. Het geeft de vrijblijvendheid van het optreden aan. Sam wilgde verzoekjes in, babbelde vrolijk én serieus, liet het aandachtige publiek “Swing Low, Sweet Chariot” meezingen tijdens ‘Orphan’ over verstoten kinderen. En hij speelde een nog nooit uitgebracht lied uit zijn oude doos over Mexicaanse migranten, gerelateerd aan Woody Guthrie’s ‘Deportee’.

So many laughs, so many tears, the story of Sam Baker’s life. The story of anybody’s life! Dat is de kracht van zijn teksten, ze zijn zo uit het leven gegrepen en zo minimaal weergegeven dat het je wel moet aanspreken. “He writes her name in the sand. Waves wash it away” zó simpel maar ook zó poëtisch. Zijn liedjes zijn stuk voor stuk handgemaakte schilderijtjes met een symbolische betekenis, waarvan de kleurige verf als tranen over het doek bungelen. In Juarez zingt Baker over een cowboy, die in het bordeel rondhangt en - met een hoertje op schoot - ‘Waiting Around to Die’ van Townes Van Zandt zingt. ‘Broken Fingers’ over de aanslag in Peru is op de plaat al indrukwekkend maar gaat live helemaal door merg en been. De huilende mondharmonica versterkt dit gevoel nog eens extra. De intensiteit waarmee de singer-songwriter het tragische verhaal in slechts acht zinnen bezingt is zo heftig dat je als toehoorder je tranen nauwelijks kan bedwingen. “I can’t wake up from a dream when the dream is real…” concludeert Sam avond aan avond. Je vraagt je af hoe lang iemand zo’n aangrijpende gebeurtenis op emotionele wijze kan blijven brengen? In het geval van Sam Baker waarschijnlijk eeuwig. Het is zijn persoonlijke verwerkingstherapie maar het zijn ook blijvende lidtekens op zijn lichaam en in zijn ziel.

Na de show namen Sam en Tim volop de tijd om wederom met de aanwezigen te babbelen en cd’s te signeren. Sam blijkt een innemende kerel te zijn die oprecht discussieert met zijn fans en die hij schijnbaar stuk voor stuk als persoonlijke vrienden beschouwd. De hugs en handshakes van deze charmante persoonlijkheid zijn daarom ook welgemeend.

De sfeer van een Sam Baker optreden (of cd) werd misschien wel het beste weergegeven door Sean McGhee van het Engelse muziekmagazine Rock ‘N’ Reel: “Je moet je voorstellen dat Steve Earle, Shane MacGowan en Johnny Cash zitten te jammen in een back street bar in Texas terwijl Nick Cave en de geest van Townes Van Zandt binnen komen.” De wereld is mooi en de wereld is gruwelijk, Sam Baker bezingt het hartstochtelijk. [GvdH]


gesigneerd exemplaar van Cotton, een innemende man die Sam

SETLIST

Set One- 31:36
01. Intro
02. Baseball
03. Song intro
04. Mennonite
05. Not Another Mary
06. Banter
07. Pretty World
08. Boxes
09. Joke
10. Odessa
11. Orphan

Set Two- 44:17
01. Second set intro
02. Juarez (Song To Himself)
03. Cotton
04. Angel Hair
05. Song intro with verse of Woody Guthrie’s Deportee
06. Migrants (unrecorded song, title is a guess)
07. Song intro
08. Change
09. Waves
10. Song intro
11. Broken Fingers
12. Song intro
13. Angels

Sam Baker website
Sam Baker Wikipedia
Sam Baker story
Sam Baker pics
Sam Baker - Paradiso 19Sep09 pics by Dutch Simba (Rudi)
Sam Baker in VPRO’s Vrije Geluiden