Archief voor de maand July 2009

Clutch - 50,000 Unstoppable Watts

Geplaatst op 31 July 2009 door Giel

Neil Fallon en de zijnen schaven al jaren aan de hervorming van rockmuziek op hun eigen balkende, zonverbrande, whisky doordrenkte manier die ze al bijna 20 jaar volhouden. En hoewel ze tegenwoordig kunnen rekenen op een aanzienlijke back catalogue en een optredenteller die op een getal van vier cijfers staat, blijven ze toch een cultband.

Clutch - 50,000 Unstoppable Watts - lyrics
Airstreams tethered together like silver sleeping oxen
All the best locations are located on the margins
Suited for telescoping the interstellar scene
It’s a mean killer in the daylight, but that’s life for you and me
It’s a reliable source of information.
Fifty thousand unstoppable watts.

Anthrax, ham radio, and liquor.

What if I told you they been lying
About that double wide with water rights?
And now the town cars are back again!
They sold you some old line
About the greater good and sacrifice
Your friends from Langley are back again!
It’s a reliable source of information
Fifty thousand unstoppable watts.

Anthrax, ham radio, and liquor.
Coming at you live!

It’s just some people can only see the stars
In the reflection from big black cars.
It’s a reliable source of information
Fifty thousand unstoppable watts.

Clutch - official website
Clutch - Strange Cousins From The West -
albumreview door PJ Symons.

Nog 2 klassiekers van Clutch uit 2007 en 2006:
Music video for Clutch - The Mob Goes Wild
Clutch - A Shogun Named Marcus

U2 - ArenA - 21 juli 2009

Geplaatst op 22 July 2009 door Giel

FEEST DER HERKENNING IN VISUEEL SPEKTAKEL
U2 Amsterdam ArenA - 21 juli 2009

Absoluut geen spijt dat we deze show bezocht hebben, U2 speelde energiek en passioneel en de show was overweldigend! Soms waande je jezelf in een kathedraal, soms in een sciencefiction film en meestal toch gewoon in een stadion. Het stadion waar met betrekking tot concerten al zoveel over gezegd en geschreven is. En ik moet zeggen uiteindelijk was het qua geluid goed te doen op de plek waar wij zaten (vak: 129, onderin de 1e ring recht voor het podium, aan de linkerkant). Aanvankelijk tijdens de support-act Snow Patrol en ook nog bij de eerste 2 nummers van U2 zelf kwamen de koude rillingen van de Vertigo tour 2005 (in dit zelfde stadion) weer opzetten. Toen heb ik - ook vanaf de eerste ring - twee uur staan kijken naar een eveneens gepassioneerd U2, dat wel. Maar Bono was niet te verstaan in de geluidsbrij die voor muziek door moest gaan. Zoals bekend zijn wij als muziekliefhebbers(!) destijds nog een ongelijke maar niet geheel nutteloze strijd aangegaan met Mojo. Ongelijk omdat er niet te winnen valt van een monopolist maar niet geheel nutteloos omdat de betonnen galmbak in samenspraak met Mojo destijds akoestisch is aangepast voor - zoals men ons doet geloven - ettelijke tonnen aan euro’s. Ik kon dit het eerste uur gisteren dat er live muziek werd gemaakt nauwelijks merken. En gezien de sms’jes die ik op dat moment van andere bezoekers (Herman, Willem, Gert) kreeg was ik niet de enige. De eerlijkheid gebied te zeggen dat ik tussen 2005 en 2009 (vaak met lichte tegenzin) wel meerdere keren naar de ArenA ben getogen om concerten te bezoeken maar toen wel steeds veld (FOS) kaarten had, daar vlak voor het podium is het geluid gewoon goed te pruimen. Kortom: de akoestiek in de ArenA is wel verbeterd maar het blijft sterk afhankelijk van waar je je begeeft en wat de geluidstechnici ermee doen. En die geluidstechnici (een niet te verwaarlozen aspect bij concerten!) kregen het toch voor elkaar om een acceptabele sound de betonnen bak in te stuwen. Toch blijft het onbegrijpelijk dat een wereldverbeteraar zoals Bono, die overal een uitgesproken mening over heeft, steeds weer het commerciële belang prevaleert boven hun eigen belangrijkste U2-produkt; namelijk de sound van hun songs!

Afijn, uiteindelijk gingen de klamme rillingen die bij Breathe en No Line On The Horizon nog aanwezig waren in de benauwde en opgepimpte betonbak vanaf Get On Your Boots ("meet me in the sound, meet me in the sauna!") toch over in écht kippenvel. U2 weet het visuele aspect van hun shows als geen ander kleur te geven d.m.v. van verrassende effecten met behulp van de modernste technieken. Ook dáárvoor ga je naar een show van U2! De sauna kwam echt op het kookpunt tijdens het blok greatest hits: Magnificent, Beautiful Day, Elevation, Desire met tekstfragmenten van Billie Jean en Don’t Stop ‘Til You Get Enough (tsja…), Stuck In A Moment You Can’t Get Out Of, One, Until The End Of The World (incl. Break On Through), City Of Blinding Lights en Vertigo. Dat werd dus een feest der herkenning en lekker meebrullen, en dat deden de 55.000 fans dus ook bijna allemaal uit volle borst. Bijna allemaal, want het vak direct achter het podium (de dure plaatsen) bleef vanaf onze plaatsen gezien behoorlijk statisch zitten en staan. Wellicht waren ze teveel onder de indruk van het 360 graden spinvormige podium ("the claw") zo vlak onder hun neuzen? Een song als I’ll Go Crazy If I Don’t Go Crazy Tonight (remix Version) met een hoog PopMart-gehalte mag wat mij betreft achterwege gelaten worden. Maar ook dáár zijn dus (second-generation) liefhebbers voor, mijn dochter van 16 bijvoorbeeld stond het uitbundig mee te swingen. Bij Sunday Bloody Sunday kwam Bono weer met zijn gebruikelijke politieke statements, hetgeen bepaalde schijtlollige bezoekers om ons heen in het vak reacties ontlokte als “speulen!” (bij Bono’s relaas over de Iranese opstandelingen) en “ik heb een Tutu Toeter op mijn waterscooter…” (bij de speech van de Zuid-Afrikaanse geestelijke Desmond Tutu). En helemaal ongelijk kon ik hen ook niet geven, Bono dé wereldverbeteraar (zoals gezegd), for what it’s worth! Concertgangers gaan mijns inziens naar een concert om vermaakt te worden en niet om preken aan te horen. Die boodschappen verwerken de artiesten maar in hun songs. Weer een rijtje klassiekers volgden: Pride (In The Name Of Love), MLK, Walk On (incl. You’ll Never Walk Alone), Where The Streets Have No Name en 40/Bad/Fool To Cry/40. Waarvan de laatste medley één van de hoogtepunten van de avond was en Bono liggend op zijn rug de menigte de hymne “How long to sing this song?” als een kerkelijk loflied door de kathedraal liet schallen. Ultra Violet (Light My Way), With Or Without You en Moment of Surrender (incl. Drowning Man) volgenden verder nog als toegiften. Helaas werden ten opzichten van het eerste concert Unknown Caller en The Unforgettable Fire niet gespeeld, wat menig die-hard U2-fan (waaronder deze) toch wel enigszins teleur stelde. Maar daarentegen kregen we wel 3(!) tourpremières te horen! En de speciale vibe waarvan je altijd hoopt dat die er is tijdens een concert was overduidelijk aanwezig.

Natuurlijk kan je de ene act niet met de andere vergelijken. De Rolling Stones en Bruce Springsteen waren en zijn iconen waar je tegenop keek/kijkt. De jongens van U2 waren en zijn mijn generatiegenoten, hun boodschap was onze boodschap, hun wereld was onze wereld en hun muziek was onze muziek. Net zo min als dat je U2 van vandaag mag vergelijken met het U2 uit hun beginperioden. Als je - zoals ik - de band nog in clubs en op festivals of in Ahoy en de Kuip hebt zien spelen, kijk je er toch anders tegenaan dan de aanhakers die de band pas in een later stadium zijn gaan waarderen. Het Zooropa en PopMart gebeuren deed mij destijds niet zoveel, maar albums als Boy (1980), October(1981), The Unforgettable Fire (1984), The Joshua Tree (1987) en Achtung Baby (1991) staan hier het hoogst in het Vaandel en zitten nog regelmatig in de cd-speler. En als U2 doorgaat op het niveau van How to Dismantle an Atomic Bomb (2004) en No Line on the Horizon (2009) zal de band de waardering krijgen en behouden die hun eigen inspiratiebronnen zoals o.a. de Rolling Stones, Bruce Springsteen, B.B. King en Johnny Cash al langer hebben. [GvdH]

SETLIST
01. Breathe
02. No Line On The Horizon
03. Get On Your Boots
04. Magnificent
05. Beautiful Day
06. Elevation
07. Desire / Billie Jean (snippet) / Don’t Stop ‘Til You Get Enough (snippet)
08. Stuck In A Moment You Can’t Get Out Of
09. One
10. Until The End Of The World / Break On Through (snippet)
11. City Of Blinding Lights
12. Vertigo
13. O Come All Ye Faithful (snippet) / I’ll Go Crazy If I Don’t Go Crazy Tonight
14. Sunday Bloody Sunday / Rock The Casbah (snippet)
15. Pride (In The Name Of Love)
16. MLK
17. Walk On / You’ll Never Walk Alone (snippet)
18. Where The Streets Have No Name
19. 40 (snippet) / Bad / Fool To Cry (snippet)

encore(s):
20. Ultra Violet (Light My Way)
21. With Or Without You
22. Moment of Surrender / Drowning Man (snippet)

LINKS
http://www.u2.com/
http://www.u2tours.com
http://www.u2achtung.com/
http://www.u2exit.com/
http://u2log.com/2009/07/22/u2-360-amsterdam-july-21-2009/
http://alternative.blog.nl/21-juli-recensie
http://www.flickr.com/photos/u2logcom/3743954513/
http://www.dvsphotography.nl/u2360/
Foto’s Rene Keijzer


U2 in Nederland 2009

Geplaatst op 22 July 2009 door Giel

U2 laat verpletterende indruk achter in Arena
21-7-2009

AMSTERDAM – Al 33 jaar treden de Ierse bandleden van U2 samen op, en nog steeds weten ze het publiek over de hele wereld te vermaken. Maandag was Amsterdam aan de beurt; het werd voor de bezoekers in de stampvolle Arena een gedenkwaardige avond. Het was alweer vier jaar geleden dat Bono, The Edge, Adam Clayton en Larry Mullen jr. Amsterdam aandeden. Ter promotie van hun nieuwe album No Line on the Horizon bezoeken de oude rockers grote stadions als Camp Nou (Barcelona), San Siro (Milaan), Stade de France (Parijs), het Olympiastadion (Berlijn) en de Arena.

Podium
De fans konden via Youtube al zien dat de 360 graden-opstelling van het podium spectaculair is, maar toch was de verbazing bij alle aanhangers uit de ogen op te tekenen toen ze het stadion betraden. Een enorme spin had zijn poten op het veld van het Amsterdamse voetbalstadion geplaatst. In het hart stond het podium, waar Snow Patrol het voorprogramma mocht verzorgen.

Opwarmer
In een steeds voller stromende Arena liet de Schotse rockband zien waarom het zo goed bij U2 past. Zanger Gary Lightbody voelde precies aan wat het publiek voorgeschoteld wilde krijgen als opwarmer. De meeste nummers van de Schotten konden op weinig herkenning rekenen, maar voor Shut Your Eyes en Crack the Shutters kreeg Snow Patrol de handen stevig op elkaar.

Na dat optreden en een pauze kwamen de onderdelen van de hoofdact onder begeleiding van het nummer Ground Control to Major Tom één voor één het futuristische podium op, hartstochtelijk verwelkomd door de gillende menigte. De band bracht eerst enkele nummers van het nieuwe album ten gehore.

Weinig bijval
Omdat het publiek de songteksten van het nieuwste werk nog niet machtig is kreeg Bono weinig bijval uit de zaal. Met Get on Your Boots en Magnificent, de eerste singles van het nieuwe album, kwamen de voeten dan toch van de vloer. De loopbruggen werden de zaal in gedraaid, zodat de gitaristen het publiek van nog dichterbij konden vermaken.

Bono, die ooit zanger van de band werd omdat hij voor de gitaar te weinig talent had, speelde bij de klassiekers met de intonatie en liet de refreinen aan het publiek over. Hij bedankte Amsterdam tussen de nummers door voor de springplank naar Europa, toen de destijds onbekende band in 1981 op mocht treden in Paradiso. ‘’A funky stuff place’’, zo ziet Bono de Nederlandse hoofdstad.

Klassiekers
Mysterious Ways, Vertigo, Angel Of Harlem; de band speelde het stadion plat met klassiekers en moest grote hits als Elevation en Sweetest thing laten liggen, omdat er op tientallen albums simpelweg te veel materiaal staat om in een avond ten gehore te brengen. Omdat het bijna vijftigjarige lichaam van Bono niet twee en een half uur non stop kan optreden plakte de band er enkele creatieve rustmomenten tussen. Zo communiceerde de zanger met de bemanning van ruimtestation ISS, liet hij de Zuid-Afrikaanse geestelijke Desmond Tutu via de enorme schermen het publiek toespreken over samenwerken en wereldvrede en kwam er zelfs een stukje Michael Jackson voorbij in de show, met Don’t Stop ‘Til You Get Enough.

De rockende Ieren hebben een kleine dag de tijd om de batterij weer op te laden; dinsdagavond wacht opnieuw een om vermaak schreeuwende Arena. Drie dagen later spelen ze een thuiswedstrijd in Croke Park (Dublin).

Beelden van het maandagavondoptreden staan al online
© NU.nl/Dennis van Luling

u2-200709

SETLIST
Breathe
No Line On The Horizon
Get On Your Boots
Magnificent
Beautiful Day
Mysterious Ways
I Still Haven’t Found What I’m Looking For
Angel of Harlem
In A Little While
Unknown Caller
Unforgettable Fire
City of Blinding LIghts
Vertigo
I’ll Go Crazy (Remix)
Sunday Bloody Sunday
Pride (In The Name of Love)
MLK
Walk On
Where The Streets Have No Name
One
——–
Ultraviolet
With Or Without You
Moment of Surrender

OOK LEUK:
U2 geen koorknapen, maar rockartiesten

International Music Photography Schiedam (IMPF)

Geplaatst op 13 July 2009 door Giel

icon

Voor het eerst wordt een fotofestival georganiseerd rond het thema Muziek. Van 4 tot en met 28 juli 2009 is het Museumkwartier van Schiedam het decor van het eerste International Music Photography Schiedam (IMPF). Nederlandse en internationale fotografen die muziek als belangrijk thema in hun werk gekozen hebben zijn uitgenodigd om hun werk te presenteren in etalages en ramen van woonhuizen in de binnenstad. In 8 galeries en musea vinden thematentoonstellingen plaats. Naast deze tentoonstellingen worden concerten, arrangementen en signeersessies georganiseerd. Check de agenda en het festivalprogramma en kom deze zomer naar Schiedam als je van topfotografie met een muzikale noot wilt genieten.

db jh

FOTOGRAFEN
Andreas Terlaak
Bill Wyman
Brandy Kayzakian Rowe
David Montgomery
Dimitri Hakke
Dirk W. de Jong
Elliott Landy
Ethan Russell
Gerald Cyrus
Gered Mankowitz
Gert Jan van Noorden
Gijsbert Hanekroot
Henk Visser
Jaap van de Klomp
John Watts
Joke Schot
Marcel Veldman
Maurits Mulder
Mick Rock
Overigen
Panny Mayfield
Pattie Boyd
Paul Bergen
Peter Breukelen
Philip Townsend
Richard Sinte Maartensdijk
Rob Verhorst
Roy van de Burg
Wolff Francis

Playing For Change

Geplaatst op 12 July 2009 door Giel

Mooi voorbeeld van sociale innovatie waar techniek, muzikaliteit en diverse culturen blenden in een Ben E. King traditional
Trouwens wel een exotisch stukje A’dam waar Clarence
staat te zingen ;-)

fannymae

Playing For Change Foundation, a non-profit organization that helps bring music into the lives of disadvantaged youth.
pfac

Meer moois van PFC @ YouTube