Warning: Creating default object from empty value in /var/www/vdh-online.nl/public_html/wp-includes/functions.php on line 341
vdh-online.nl


Archief voor de maand October 2006

Willy DeVille Trio - Nieuwe Luxor Theater Rotterdam - 30 oktober 2006

Geplaatst op 31 October 2006 door Giel

Deprecated: preg_replace() [function.preg-replace]: The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /var/www/vdh-online.nl/public_html/wp-includes/functions-formatting.php on line 76

wdv06

Hij brak door in CBGB’s, de legendarische club in New York waar ook The Ramones en Blondie aan het eind van de jaren zeventig de basis voor een succesvolle carrière legden. Het zwaar vervallen podium ging onlangs dicht, maar Willy DeVille ploegt onverminderd voort. De vroegere voorman van Mink DeVille trad maandag 30 oktober op in het Nieuwe Luxor in Rotterdam. Met Cadillac Walk en Spanish Stroll had Mink DeVille hits in de hele wereld. De band werd gemakshalve onder de noemer new wave geschaard, maar feitelijk mixte de band rock ‘n roll en soul met Latijns-Amerikaanse klanken die voorman Willy DeVille als kind in de New Yorkse achterbuurten hoorde. De liefde voor exotische muziek is ook bijna dertig jaar na dato terug te horen in het repertoire van Willy DeVille, die het bandlidmaatschap reeds jaren geleden inruilde voor een solo-carrière. Trouw aan zijn reputatie deinst de zanger er niet voor terug de grenzen van zijn muzikaal universum te verleggen. Door zich te omringen met twee muzikanten laat hij alle versieringen voor wat ze zijn en toont de naakte essentie van zijn muziek. Zijn muzikale gezellen zijn pianist Darin Brown en zijn trouwe metgezel David Keyes op contrabas. Op het podium kruipt DeVille even gemakkelijk in de huid van de zigeuner, de country-bluesman, de junkie of de chicano. De muzikale chemie tussen dit akoestisch trio creëert een sound, waarin gespeeld wordt met de juiste timing en magische stiltes en waarbij de stem van Willy DeVille schommelt tussen hartverscheurend en onverwacht sober.

Alleen was ik naar het Niewe Luxor Theater Rotterdam getogen voor dit concert maar uiteraard kwam ik voor aanvang in de foyer van het Nieuwe Luxor Jan (Keith13) uit Hazerswoude tegen. Ik zeg ‘uiteraard’ want we zijn van elkaar op de hoogte dat we DeVille een warm hart toedragen. Jan is met zijn rijzige gestalte zelfs zeer prominent aanwezig in het publiek op de laatste dvd van Willy DeVille in Paradiso 2005.

Zowaar was er een goed voorprogramma, in de vorm van delta blues gitarist Keith B. Brown, die een kort maar indrukwekkend akoestisch optreden weggaf. Deze Singer-Songwriter speelde een soulful mix van country blues en soul-folk-pop. Zowel eigen nummers als originals. Keith B. Brown vertolkte in de film ‘The Soul Of A Man’, van Wim Wenders (Martin Scorsese productie) de rol van gitarist Skip James. Een zeer getalenteerde jongen deze Keith B. Eentje om in de gaten te blijven houden.

Willy DeVille, Amerikaans zanger en liedjesschrijver, geboren als William Borsay in Stamford, Connecticut op 25 augustus 1950. Voor het eerst sinds maart 2005 (toen in Nighttown) zag ik de broodmagere zanger met de scherpe kop en gouden tand weer live optreden. Gezeten in het pluche van stoel 17 op de 3e rij van dit prachtige Luxor theater zag ik dat hoge kuif en het streepdunne snorretje waren verdwenen. Hij doet met zijn gitzwarte lange lokken denken aan een indiaan en een piraat tegelijk. De gruizige stem en de flamboyante Willy DeVille-stijl waren er gelukkig nog als vanouds. DeVille woont alweer een tijdje in New Orleans en Mississippi, en zijn huidige muziekstijl is behoorlijk door deze streek beinvloed. Afijn, gezeten in dat pluche dus, bleek mijn rechter buurman een streekgenoot (’s-Gravenzander) te zijn en m’n linker buurvrouw een zeer gezellige bejaarde Rotterdamse dame in bontjas, die alle nummers meezong en een groot fan was. De sfeer zat er gelijk al goed in dus. Onder luid gejuich kwam Willy, dit keer zonder walking-cane, op zijn eigen wijze op. Zijn optredens mogen dan niet gladjes zijn, ze zijn wel puur. Zijn wijze van presenteren is uniek, als muzikant is Willy DeVille van zeldzame klasse. Dat blijkt direct: alles wat deze rauwe romanticus zingt, lijkt recht uit zijn hart te komen. Of hij nu Betty, Carmelita of Josephine bezingt, hij aanbidt ieder van hen met heel zijn hart en stembanden. Zijn schurende, versleten stem is vol liefde en gevoel. En hij is opvallend goed bij stem, voor zover daar bij hem sprake van kan zijn. DeVille en zijn twee kompanen, oudgediende David Keyes op bas en de jonge Darin Brown (32) op toetsen, zijn bovendien thuis in zo’n beetje alle roots-stijlen die het Amerikaanse continent voortgebracht heeft. Blues gaat net zo vlot als latin, rock’n’roll kan net zo swingen als tex-mex. En door de man die sigaret en gitaar afwisselt, klinkt alles als Willy. Het repertoire bestaat grotendeels uit klassiekers van de afgelopen pakweg honderd jaar. De Drifters-hit ‘Save the Last Dance for Me’ en ‘Just to Walk that Little Girl Home mede gecomponeerd door zijn overleden steun en toeverlaat Doc Pomus, allemaal passeren ze de revue. Opvallend is dat DeVilles eigen nummers in niets onderdoen voor die gouden nummers. Samen vormen ze een prachtig boeketje songs. En DeVille is de man die ze kan brengen, met verve en gevoel. Weinig zangers kunnen zijn pure passie tentoon spreiden. Deze man zingt zijn liedjes niet, hij lééft ze. Het best is hij in zijn ballads, wanneer hij zijn woorden bijna bidt. Veel echter en oprechter kan zang niet zijn.

opklikken tot grote foto

Na afloop had ik de eer om vergezeld van een Rotterdamse fan Francina en Willy’s Dutch friend Don ‘de Indiaan’, Willy, David en Darin persoonlijk backstage te bedanken voor deze fantastische show! Waarna hij ons met zijn karakteristiek gruizige stem plechtig beloofde nog lang niet te zullen stoppen: “I only quit when I drop down". De man is van grote klasse! [GvdH - dank aan Luxor, Don en Peter Borgers]

WDV Trio in Darmstadt

U2 & Green Day maken samen single

Geplaatst op 19 October 2006 door Giel

Deprecated: preg_replace() [function.preg-replace]: The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /var/www/vdh-online.nl/public_html/wp-includes/functions-formatting.php on line 76

u2gd
Twee giganten slaan de armen ineen voor muziekmakend New Orleans. U2 en Green Day hebben het nummer dat ze eind september gezamenlijk speelden tijdens de heropening van de Superdome in New Orleans opgenomen in de Londense Abbey Road-studio’s. Producer bij de opnamesessie was Rick Rubin. The Saints Are Coming zal vanaf 30 oktober te downloaden zijn, op 7 november komt het nummer uit op cd-single en 7 inch-vinyl.

Opbrengst van het plaatje zal gaan naar Music Rising, een project dat is opgezet door U2-gitarist The Edge, producer Bob Ezrin en gitaarbouwer Gibson om de muziekscène in New Orleans weer nieuw leven in te blazen. Tijdens Hurricane Katrina zijn veel mensen niet alleen hun huis en familieleden kwijtgeraakt, maar ook hun muziekinstrumenten. Muziek is altijd het belangrijkste onderdeel geweest van de rijke cultuur van New Orleans. “De spirituele cultuur moet hersteld worden”, aldus The Edge.

“Toen het idee was geboren om te spelen voor de heropening van de Superdome, moest ik gelijk aan The Saints Are Coming denken. Het had voor deze gelegenheid geschreven kunnen zijn.” Het door U2 en Green Day vertolkte nummer is in werkelijkheid een cover van The Skids, de Schotse punkband waarin wijlen Big Country-zanger/gitarist Stuart Adamson zijn carrière begon.

Wie een stream van de maandag gespeelde live-versie wil horen, kan hier terecht: http://www.rhapsody.com/musicrising
Bron: Revolver Magazine

Bruce Springsteen & the Seeger Sessions Band - Ahoy’ R’dam 13-10-2006

Geplaatst op 15 October 2006 door Giel

Deprecated: preg_replace() [function.preg-replace]: The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /var/www/vdh-online.nl/public_html/wp-includes/functions-formatting.php on line 76

ssb1
Foto’s: Van Diemen / Bergsma

Vrijdag de dertiende oktober in de namiddag. Een hartelijke begroeting van mijn voetbal-maat Giel in de nabijheid van Ahoy. We komen al snel tot de conclusie dat we er beiden verschrikkelijk veel zin in hebben.
Ik heb, vanwege drukke werkzaamheden, totaal geen tijd gehad om de laatste perikelen rond Bruce te volgen. Gelukkig brengt Giel me op de hoogte. Wellicht horen we vanavond de klassiekers Fire en The River. Uiteraard in een ander jasje omdat het hier om een concert gaat in de Pete Seeger Sessions reeks.

Nadat we gezeteld zijn op het terras van Champs Elyssee komen al snel Herman, zijn vrouw en Peter er aan. Daar zitten we dan, Stonesvrienden en forumleden wachtend op een concert van The Boss. Al snel gaat het gesprek over de concerten van de Stones in Beacon en de vraagtekens rondom de ticketverkoop. Met name Peter deelt mee dat hij niet meer te houden is. We naaien elkaar alleen nog maar meer op. Als het zou kunnen zouden we vanavond (na het concert van Bruce) al naar New York gevlogen zijn om daar voor de deur te gaan liggen.

We gaan binnen een hapje eten en Herman wordt ontmaskerd. In Rotterdam,op voetbalgebied de stad van Giel en mij, die van Herman is op voetbalgebied Utrecht, schijnt Herman (die wel in Rotterdam werkt) door het leven te gaan als Piet. Iemand weet zeker dat Herman Piet is. Wij doen er een schepje bovenop en delen “Piet” mee dat hij zich nu ineens niet voor moet doen als een Herman. De verwarring is groot, de sfeer zit er direct goed in.

We praten over koetjes en kalfjes, maar voornamelijk over The Stones, ons fanatisme, hoe idioot we eigenlijk wel niet zijn etc etc etc. Gelukkig voor ons straalt de vrouw van Herman in ieder geval uit dat zij er mee heeft leren leven en er niet eens (meer) “gek” van wordt. Een hele geruststelling. Was dat niet zo geweest, dan had het vermoedelijk niet eens zo veel uitgemaakt. Volgens mij is het gewoon een ziekte en valt er weinig aan te doen. Een wel prettige ziekte overigens. Beacon blijft overigens het gesprek van de avond, af en toe gaat het over The Boss.

Op weg naar Ahoy hebben we contact met nog een forumlid, Onno. Ook hij en zijn vrouw zijn bijna bij Ahoy. Vreemd eigenlijk denk ik. Drie jongens die ik tijdens de recente zomertour van onze Stones o.a. trof (medereizigers) in Barcelona, Milaan, Keulen en London zijn nu ook weer hier.
In de zaal, we staan net buiten het Fosvak treffen we Maarten aan. Maarten is ook een Stonesfan die hier en daar tijdens buitenlandse concerten wordt aangetroffen.

ssb2

Er staan een hoop mensen in de zaal waarvan ik het vermoeden heb dat ze naar Bruce komen, maar niet het flauwste idee hebben dat het hier om een totaal ander concert gaat dan Bruce bijvoorbeeld met de E-Street band geeft.
Tegen half negen start Bruce met het pakkende John Henry. Hij komt rustig op gang. Wij zijn ook rustig, we staan immers in de nabijheid van een persoon die namens “Rotterdam Records” (ja ja… ik hoorde het weer… ROTTERDAM! ) aan het werken is.

Wat op viel is dat Bruce in tegenstelling tot zijn concert in de Heineken Music Hall in mei van dit jaar weinig tussen de nummers zegt. Geen politieke statements, geen uitleg over de nummers. Slechts 2 keer heeft hij een kort intro. Het gaat daarbij dan om een ode aan New Orleans en om zijn vrouw die bij de kids is (en daarmee zelf de geruchten over huwelijks problemen ontzenuwd).

Bruce vraagt: “is alles kits?” en deelt mee dat het goed is om in Rotterdam te zijn. Hij lijkt even op Mick.

De band had er overduidelijk zin in, er werden on stage vele grappen uitgehaald, maar immer bleef men proffessioneel en gaf alles wat men in zich had.
Een van de indrukwekkenste momenten (althans voor mij) was misschien wel ‘My City of Ruins’. Ik was gehuld in het T-shirt dat de ploeg van Engine 74 (brandweer NY) speciaal had laten maken voor hun, tijdens de aanslagen op 11 september 2001 omgekomen, (Stones-fan) collega Daniel Rubens Correra. Een shirt van de brandweer van NY met een Stonestong in het logo. ‘My City of Ruins’ gaat over NY en de aanslagen op 11 september 2001. Het was een indrukwekkend moment tijdens het concert. Mijn gedachten gingen terug naar september 2005, toen ik in NY was voor de Stonesconcerten en daar zowel Ground Zero als de kazerne van Engine 74 heb bezocht. In gedachten droeg ik het nummer op aan Daniel, wiens initialen op de mouw van mijn t-shirt staan. Bruce zou mijn geste zeker goedgekeurd hebben.

Meer bijzonderheden: de blazers-sectie opende a capella het nummer ‘Open all night’. Er zat weer een leuke tuba-solo in van Art Baron, eindigend door Bruce die een voor een tulpen uit een bos in de Tuba gooide. Tevens weer een indrukwekkend gezongen partij van Sam Barfeld tijdens ‘When the saints go marching in’, waarbij Lisa Lowell de vrouwelijke zangpartij voor haar rekening nam. Bruce zelf bespeelde de snaren weer als vanouds. Tijdens het slotnummer brak hij een snaar, maar niemand die daar om maalde. Bruce, staand op een podiumbox bespeelde Ahoy dat inmiddels in het tweede gedeelte van de set werkelijk helemaal los was gekomen.
Giel en ik waren op een gegeven moment naar achteren in de zaal verhuisd en beiden genoten we van de sfeer en het enthousiasme van het publiek. Iedereen stond te swingen. Ahoy uit zijn dak. Twee uur en een kwartier non stop ! Petje af.

Met betrekking tot het geluid in het eerste deel van het concert hadden Giel en ik beiden het idee dat het in de HMH qua stemgeluid wat warmer, voller was. Maar toen we eenmaal achter in de zaal stonden klonk het beter. Het was in ieder geval een voortreffelijk concert met een heerlijke sfeer.

Na afloop nog even wat staan babbelen bij de PA, ik kreeg een setlist, maar die werd vlak voordat hij mijn handen bereikte weg gegritst door iemand anders. Na nog even kennis gemaakt te hebben met een van de prominente leden van het nederlandse Bruce forum togen we naar buiten.
We stonden nog even te kijken bij de artiesten ingang en spraken kort met de/een Michael Cohl van deze Springsteen-tour. De man was oprecht blij met de vele felicitaties die hij kreeg over het geweldige concert. Bruce vertrok al zwaaiend en even daarna de band.

Tevreden toog ik huiswaarts. [Paul]

ssb

Set List (2 hours 20 min)
01) John Henry
02) Oh Mary Don’t You Weep
03) Old Dan Tucker
04) Eyes on the Prize
05) Jessie James
06) Adam Raised a Cain
07) The River
08) Erie Canal
09) My Oklahoma Home
10) Devils and Dust
11) Mrs McGrath
12) How Can a Poor Man Stand Such Times
13) Jacob’s Ladder
14) Long Time Coming (for Patti)
15) Open All Night
16) Pay Me My Money Down
17) Factory
18) My City Of Ruins
19) You Can Look But You Better Not Touch
20) When the Saints Come Marching In
21) This Little Light Of Mine
22) American Land

Seeger Sessions Band: Sam Bardfeld (viool), Art Baron (tuba), Frank Bruno (gitaar), Jeremy Chatzky (staande bas), Larry Eagle (drums), Clark Gayton (trombone), Charles Giordano (accordion, keyboards), Greg Liszt (banjo), Eddie Manion (sax), Curt Ramm (trompet), Marty Rifkin (pedal steel gitaar) en Soozie Tyrell (viool). Curtis King, Lisa Lowell, Cindy Mizell en Mark Thompson verzorgden de achtergrondvocalen.

LINKS
Springsteen website
Review Be True: Tussenuitsmijter in Rotterdam
Review in OOR
Springsteen torrents
TLU Springsteen Forum
BS Messageboard
SS Band movies at YouTube
Cover artwork hnc/13102006 SSB Ahoy bootleg double front
Cover artwork hnc/13102006 SSB Ahoy bootleg back

Golden Earring - In Concert

Geplaatst op 13 October 2006 door Giel

Deprecated: preg_replace() [function.preg-replace]: The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /var/www/vdh-online.nl/public_html/wp-includes/functions-formatting.php on line 76

dinsdag 10 oktober 2006 om 20:15
De Naald Naaldwijk, Grote Zaal ‘t Oog

Golden Earring
foto: Rob Verhorst

In 1961 richtten gitarist George Kooymans en bassist Rinus Gerritsen The Tornado’s op. Als blijkt dat er een Engelse groep met dezelfde naam bestaat veranderen ze de naam in The Golden Earrings, naar een hit van Peggy Lee. Dat wordt later ingekort tot Golden Earring. De eerste bladzijden uit de lange en succesvolle geschiedenis van onze nationale rocktrots zijn geschreven. Een verhaal dat onlangs werd vastgelegd in het 385 bladzijden dikke, 2,5 kilo zware Golden Earring Boek. En het einde is nog lang niet in zicht; ‘zolang de mensen het leuk vinden, gaan we door’, beloofde bassist Rinus Gerritsen bij de presentatie van het boek. Dat wordt dus spelen tot ze erbij neervallen. Golden Earring, speelt inmiddels ook alweer 12 jaar akoestisch in de Nederlands theaters, maar was voor het eerst in WestlandTheater De Naald. Barry Hay moet zich weer een beetje gevoeld hebben als destijds, waarover hij onlangs in een interview zei: ’Moest ik opeens heel zuiver gaan zingen.’ Aanvankelijk hadden we er totaal geen zin in. Goed, we hadden de akoestische plaat The Naked Truth gemaakt, maar het theater in? De Golden Earring gruwde van het idee. “Onze eerste reactie op het voorstel van de concertorganisator was ‘Zijn jullie gek geworden ofzo? Wij zijn ouwe rockers!’,” memoreert Barry Hay grinnikend. Twaalf jaar van theatertournees verder is de mening van de Golden Earring-frontman geheel veranderd. Hay (58): ,"Ons eerste theateroptreden was meteen leuk. Een zaal vol oudere, goed geklede mensen; gesoigneerde types die geen zin meer hebben om met rondvliegend bier bestrooid te worden in een stinkende feesttent. Muisstil waren ze. Die avond had iets heel sereens, iets sjieks. De sfeer was totaal anders dan in die lawaaierige en smerige sporthallen.” Toch is het ‘rock n roll-gevoel’ in zo’ n theaterzaal vol grijzende abonnementshouders meestal ook aanwezig, vindt Hay. “In zo’n doodkalme zaal krijg je weleens het gevoel dat je voor een stel wetenschappers speelt. Maar uiteindelijk krijgen wij het zooitje altijd op de stoelen, zeker als ze na de pauze een biertje op hebben.”

GE101006

Zo ook in de Naald! Tijdens dit concert kwam 35 jaar rockgeschiedenis voorbij. Hitsuccessen als Radar love, Sleepwalking, Ce Soir (Kill Me), Bombay, Long Blond Animal, When The Lady Smiles en Twilight Zone werden woord voor woord meegebruld. Maar ook nummers van het laatste album ‘Millbrook, USA’ werden gespeeld, met een gast gitarist. Het geluid en de lichtshow waren fantastisch en Barry, Cesar, George en Rinus leggen na al die jaren nog steeds veel spelvreugde aan de dag. Barry is tevens de animator van de band die de nummers met zijn eigen Haagse rock ‘n roll humor aan elkaar praat: “Toen ik destijds bij de Earring kwam zong Sjors dit nummer, eindelijk mag ik het nu doen", “Honselersdijk? Is daar ook een theater dan, het Hondseldje ofzo? Woefwoef!", “Zijn er ook glas-landbouwers in de zaal? Dat heb ik ook altijd graag willen doen… “You know we love you!”

LINKS
www.goldenearring.nl
Golden Earring op Wikipedia
Rock ’n roll op theatertoer (AD)
275+ Radar Love cover versions
Golden Earring - Back Home (Pinkpop 1970)

U2 by U2

Geplaatst op 8 October 2006 door Giel

Deprecated: preg_replace() [function.preg-replace]: The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /var/www/vdh-online.nl/public_html/wp-includes/functions-formatting.php on line 76

U2 by U2
Een prachtig boek, gisteren aangeschaft. Een aanrader voor de feestdagen. Verkrijgbaar bij de betere (online)boekhandel. Ook de Rolling Stones worden diverse keren in het boek aangehaald door de U2 bandleden. Een citaat van Bono over hun beginperiode: “Muziek verveelde me toen mateloos. Als dat de zomer was dat Londen in brand stond, nou, ik merkte er weinig van, maar zelf stond ik behoorlijk in vuur en vlam! Ik luisterde alleen naar High Tide and Green Grass van de Stones, een verzameling oude hits. Daar was ik mee bezig.”

Het verhaal van U2, verteld door U2, nog levendiger dan live! De bandleden van de legendarische groep U2 vertellen in het jaar van hun 25-jarig bestaan voor het eerst hun eigen verhaal - in hun eigen woorden. Een unieke inkijk in hun persoonlijke leven en in het leven van de band als geheel. Hét officiële boek.

u2byu2

ISBN: 90-773-3005-4
Verkoopprijs: 39,95 EUR
NUR-code: 661 | Biografieën van musici
Vanaf 10-10-2006 in uw boekhandel!
Formaat: 260 x 310
Product: boek
Afwerking: Gebonden met stofomslag
Druk: 1
Aantal pagina’s: 352
Uitgave: Uitgeverij Lannoo
Cover: http://www.u2book.net/shop/images/u2byu2.jpg

u2&stones
Bono, Keith, The Edge & Woody back-stage tijdens
de Stones show 1989.