Archief voor de categorie 'Reviews'

21ste Ribs & Blues Festival te Raalte 05-06-17

Geplaatst op 15 June 2017 door Giel

Twitter facebook YouTube E-mail

Blues So Dirty You Can Smell It @ Ribs & Blues 2017 (Day 3)

Een sfeerverslag voor The Blues Alone? van het 21ste Ribs & Blues Festival te Raalte op 3, 4 en 5 juni 2017 door Giel van der Hoeven en Nicolette Johns met foto’s van Gerrie van Barneveld en José Gallois (klik hier voor zijn album).

Na die heerlijke afsluiter de avond ervoor op de R&B Mainstage en ons interview tot diep in de nacht met The Red Devils, gingen wij vanmorgen weer fris van de lever van ons hotel richting Raalte. ‘Jij bent nu toch in the mood voor vuige Chicago blues, dus versla jij de Giles Robson Band maar dan begin ik rustig aan met Matt Andersen’, zei Nicolette. Geen probleem, zompige harmonica blues kan ik elk uur van de dag horen.

Bovendien was het mijn eerste kennismaking met de Giles Robson Band sinds de voorman is gestopt met The Dirty Aces, en dat beviel uitstekend. Als je de man aanvankelijk zo over het podium ziet sjokken moet je nou niet gelijk denken aan een ras entertainer. Toch zal die je doen verbazen wanneer hij eenmaal loskomt. Want de Engelsman is echt een van de beste bluesharp-spelers van dit moment en het publiek vermaken kan je ook gerust aan hem overlaten. Met gitarist Filip Kozlowski, bassist Jeff Walker en drummer Darren Crome staat er een hecht team op het podium.

Matt Andersen brengt een mix van folk, soul maar ook blues. De sympathieke, imposante man heeft zijn plek in mijn hart allang weten zeker te stellen en opent met ‘In Time Of Trouble’ wat hij opdraagt aan een fan. De jonge dame naast mij veert op, is zij het die deze song heeft aangevraagd? We komen er niet achter want ik wil niet op mijn plekje op de eerste rij door een akoestische set heen praten. Toch knap dat je het lef hebt om in je eentje voor zo’n grote tent de menigte zó bij de strot kan grijpen met ‘The Gift Of Life’. Matt Andersen vertelt ons dat het zijn laatste optreden is van een hele week touren door Europa en vandaag is het een “good hairday” dus mogen we genieten van zijn exquise fingerpicking eind aan ‘Burning Flame’.

Robert Ellis heeft zonder twijfel zich in de mooiste outfit die ik tijdens dit festival heb kunnen spotten gehesen. Het pak wat de man draagt is voorzien van afbeeldingen van “the galaxy”, een ode aan het spacecenter van zijn hometown Houston Texas. Of staat het pak symbool voor wat deze 27 jarige nog wil veroveren?… the universe is yours Robert, zou ik de man willen zeggen want we zijn getuige van een rasechte liedjesschrijver van bijvoorbeeld ‘Perfect Stranger’, een mix tussen country, jazz en blues. Al jaren wordt Ellis bijgestaan door gitarist Kelly Doyle en de twee mannen met de Stetsons, bassist Geoffrey Muller en Tank op drums.

Tijdens deze Ribs & Blues editie werden er veel odes gebracht aan de onlangs overleden Gregg Allman. Terecht natuurlijk, want The Allman Brothers Band was een van de belangrijkere Southern rock- en bluesbands van de jaren zeventig. Ze zijn er zelf te bescheiden voor, maar eigenlijk kan hetzelfde worden gezegd van Barrelhouse: een van de belangrijkere bluesbands van de jaren zeventig in Nederland met een zeer goede live-reputatie. Met twee nummers van hun laatste CD Almost There, ‘Don’t Hold Your Breath’ en het instrumentale ‘Hoky Poky’ – een fraaie en geslaagde variatie op The Allman Bros ‘Jessica’ – herdacht ook Barrelhouse op schitterende wijze Gregg Allman. Waarin de broers Guus en Johnny Laporte in de beste Allman traditie een twin lead slidegitaarsolo gaven met een hoog kippenvel gehalte.

Daar waren ze weer! Ook bijna kinderen aan huis in Raalte, de kwajongens van The Grand East uit Overijssel. Ongetwijfeld de beste psychedelische jammband van Nederland. Sinds het label Goomah hun boekingen doet en er ervoor zorgde dat ze hun eerste echt plaat ‘Movano Camerata’ konden uitbrengen, gaat het er een stuk professioneler aan toe bij de jonge honden. Hun thuisbasis is inmiddels Utrecht waar ze aan de Oudegracht de studio van DeWolff mogen gebruiken voor repetities. Want ondanks dat de boys gepokt en gemazeld zijn op de planken van rokerige kroegen en donkere clubs kan een steady thuisbasis geen kwaad. Maar je kunt Twents vee ophokken waar je wilt, eenmaal losgelaten slaan ze weer ouderwets op hol. Veel volume, veel spotlights, veel rook, maar vooral dus veel energie op de Delta Stage.

Michelle David zingt soul, R & B fantastisch geblend met Gospel, maar zingen is voor deze kleine, grote dame een understatement. Wàt kan deze dochter van de soul zingen zeg, maar niet alleen haar stem is prettig om naar te luisteren ook kijken naar David, die oorspronkelijk uit New York komt en alweer een kleine 15 jaar Nederland haar thuis noemt, is een plezier. Ze is uitgelaten, dartel en blijmoedig wat eigenlijk allemaal hetzelfde is. Michelle is vooral overrompelend! Niet zo verwonderlijk als je bedenkt dat deze kleine donderstraal in vele grote musicals heeft gestaan én dat de dame de backing-vocals voor Diana Ross verzorgde.

Sari Schorr uit New York is een goedlachse dame op het podium. Innes Sibun is de gitarist van haar huidige begeleidingsband The Engine Room en hij trad eerder onder meer op met Robert Plant. Om deze kanjer samen met bassist Kevin Jefferies (o.a. Jeff Beck) die op Ribs & Blues vervangen werd door Ian Jennings, keyboardspeler Anders Olinder (o.a. Glenn Hughes) en drummer Kevin O’Rourke in je band te hebben, is ook een reden tot lachen. Eigenlijk is Sari meer te plaatsen in het mainstream rock genre. Maar ze is vooral live zo veelzijdig dat je haar om het even op elk podium kan neerzetten. ‘A powerhouse vocalist’ zoals Walter Trout haar die avond noemde en waarmee zij dan weer een nummertje mee mocht zingen op de Mainstage. Want tijdens het Ribs & Blues festival zijn we allemaal vrienden en vriendinnen van elkaar. Zoals dat hoort.

Deze keer zet Walter Trout niet zijn zoon in de spotlights maar gelijk in 2015 zijn trouwe tourmanager Andrew Elt, de man speelt ook een behoorlijke partij op de gitaar kunt u van mij aannemen. Als Trout ‘The Love We Once Had’ aan zijn vrouw Marie opdraagt breekt de grote, stoere man, hij houdt het letterlijk niet meer droog… de tranen krijgen de vrije loop. Niet zo verwonderlijk als je bedenkt dat zij aan zijn zijde bleef toen hij alles opnieuw moest leren zoals lopen en de kleine motoriek weer leren te gebruiken. Een mooie verrassing valt het publiek ten deel als de laatste act van het Delta Stage, Sari Schorr ook nog een nummer mee komt zingen. Met ‘Going Down’ komt er een einde aan een enerverend, divers maar vooral heel fijn weekend vol vuige, smerige Blues afgewisseld met Americana, Britpop en Gospel.


[lees hier uitgebreide verslagen door Giel & Nicolette via TBA?]

21ste Ribs & Blues Festival te Raalte 04-06-17

Geplaatst op 13 June 2017 door Giel

Twitter facebook YouTube E-mail

Blues So Dirty You Can Smell It @ Ribs & Blues 2017 (Day 2)

Een sfeerverslag voor The Blues Alone? van het 21ste Ribs & Blues Festival te Raalte op 3, 4 en 5 juni 2017 door Giel van der Hoeven en Nicolette Johns met foto’s van Gerrie van Barneveld en José Gallois (klik hier voor zijn album).

Om kwart over een op de eerste Pinsterdag is het showtime voor de roots en bluesfans, de vaste en de nieuwe bezoekers van Ribs & Blues. Er wordt op het grote podium afgetrapt met een combinatie van roots, country, americana en bluegrass. Even wennen maar deze delegatie van TBA? gaan er met een open vizier in.

Brian ‘Nugget’ Gorby van de Hackensaw Boys op een vreemd ogend ritme instrument, hij heeft zijn instrument ‘Charismo’ genoemd, een verzameling blikjes, gekrulde stukken ijzer en wat geribbeld ijzer die wellicht van een washboard afkomstig zijn en twee wieldoppen voor de buik. Overigens is het meest recente album van de Hackensaw Boys vernoemd naar dit vreemsoortige instrument.

Het geheim van de Detonics? Een goed opgebouwde setlist met eigen en originele tribute-songs (van o.a. Memphis Slim, Johnny Otis, Little Richard, Muddy Waters, Goree Carter) en veel variatie in grooves en in solo’s. Met vooral gitarist Jeremy Aussems, de Gelderse toetsenist Raimond de Nijs op de Hammond en piano en zanger/bluesharpist Kars van Nus als blikvangers. De same old story in een fris overhemd.

Ruben Hoeke is een begenadigd gitarist en een bevlogen jongen die altijd bezig is om zichzelf en het bandgeluid van de Ruben Hoeke Band (RHB) te ontwikkelen. Iets wat veel Nederlandse ‘bluesbandjes’ nalaten om te doen doet hij voortdurend: werken aan een internationale sound met een eigen identiteit. De feelgood bluesrock van de RHB wordt daarom door zowel blues- als rockliefhebbers gewaardeerd. Desalniettemin was het openingsnummer van het concert (én van het laatste album) het aloude ‘That’s The Boogie’, een up-tempo rockversie van z’n pa Rob Hoeke’s Rythm & Blues Group [een TBA?-interview met Ruben Hoek volgt later dit jaar].

Darlyn is een Nederlandse, jonge band die Americana en Bluegrass combineren met invloeden van Crosby, Stills & Nash en Fleetwood Mac. De band bestaat uit niet minder dan zes man eigenlijk vier mannen en twee dames. We zien twee lieftallige, mooie blondines het podium opkomen waarvan een, Nadine Dekker, haar positie bij de percussie inneemt maar later zien we dat zij ook nog de viool ter hand neemt. De zangeres, Diwa Meijman, doet mij aan andere tijden denken want zij heeft het frêle van Stevie Nicks.

Haar meest recente album, ‘People We Become’, is o.m. in de UK met open armen onthaald en mag veel goede recensies in ontvangst nemen. Natuurlijk zingt zij nummers van dit jongste album maar de grote verrassing komt als Jo Harman ‘Papa Was A Rolling Stone’ van de Temptations geheel naar haar hand zet. Wàt een lef om dit nummer een eigen draai te geven, uitmuntend! Jo Harman pakt keer op keer haar moment met mooie uithalen en volgens mijn buurman is het ook zo fijn dat men zo aandachtig naar haar luistert… not! Zo ontzettend zonde om deze gedegen set niet op waarde te waarderen.

We waren verheugd dat er maar liefst zeven nummers van de laatste plaat ‘Bedlam!’ gespeeld werden. Nog even voor de duidelijkheid: T-99 is T-99 en speelt verschillende stijlen naast en door elkaar: rock-‘n-roll, blues, country, rhythm & blues, soul, rockabilly, surfrock, punkrock, trashcan-boogie, psychedelische woestijnrock… whatever, maar altijd ‘in your face!’ Want het klinkt steeds weer als T-99, al 18 jaar lang. Al heeft die sound zich onder leiding van perfectionist Mischa den Haring wel steeds doorontwikkeld.

De naamgever van deze band Davina & The Vagabonds, Davina Somers komt uit Minnesota US en de volslanke, met tattoos beschilderde vocaliste achter de electrische piano ziet zich omringd door vier heren waarvan er twee de blazers-sectie vormen. De dame boekt over de hele wereld successen en heeft inmiddels met de promotie van haar derde album ‘Sunshine’ heel wat internationale podia beklommen waar het optreden in Jools Holland’s Later haar geen windeieren heeft gelegd.

Maar weinig ‘toevallige’ bezoekers zullen vóór hun bezoek aan Ribs & Blues van Jack Broadbent (in de wandelgangen ludiek “Sjaak Breedband” genoemd) gehoord hebben. Toch heeft de Britse slidegitarist en -zanger alweer vier soloalbums op zijn naam staan en hij heeft ook al heel veel internationale live-ervaring opgedaan. Happy Jack is ook slim genoeg om veel catchy covers in zijn setlijst repertoire te verweven. Met ‘On The Road Again’ van Canned Heat en ‘The Wind Cries Mary’ van Jimi Hendrix weet hij de blues puristen voor zich te winnen. Millionsellers als ‘Black Magic Woman’ en de singalong ‘Hit the Road Jack’ veroorzaken ook in deze tent bijna Beach Boys-taferelen bij de al dan niet beschonken passanten.

Drie van de DVL bandleden komen uit The Hoax en Dave Doherty werkte met Jon Amor samen in de Jon Amor Blues Group. Hoewel ze afgelopen najaar al eerder door de Nederlandse zalen trokken met het repertoire van Lester Butler en zijn Rode duivels brengt DVL hier in Raalte een ander repertoire omdat vandaag ook de dag is van ‘the return of the Red Devils’ op het Raaltese podium. De sympatieke Guy Forsyth kan waar ook in de Low Lands van Nederland en België rekenen op een vaste schare fans, hier in Raalte is het niet anders.

Deze act die zich aan de bezoekers van Ribs & Blues zal gaan voorstellen stond al eerder op een Nederlands podium, zo trad hij vorig jaar op tijdens Breda Barst en in Zwolle tijdens Let’s Get Lost festival, dit jaar verscheen hij op Paaspop maar we hebben nog niet het genoegen gehad deze Louis Berry uit Liverpool te mogen aanschouwen en beluisteren. De man schijnt een mix te brengen van pop meets blues… Na een kleine vertraging ten gevolge van een technisch probleem is het om twintig minuten voor negen tijd om het eerste nummer de tent in te knallen. Wat dat doet de band, knallen! Devil Run is een kruising tussen Britpop en blues wat o.a. mede door de achtergrond zangeressen lekker fris klinkt.

Het gebeurt niet vaak dat een band in hetzelfde weekend zowel op Ribs & Blues en op Pinkpop staat. Dit zegt wel voldoende over de groei die My Baby de afgelopen twee jaar heeft doorgemaakt. Blues ontmoet Dance met ongebreidelde voodoo invloeden, het leek op vloeken in de kerk. Maar in het geval van deze verkondigers pakte het dus verrassend goed uit. In een psychedelische mix komt het beste uit die twee traditionele muziekstijlen samen. Waarover zangeres Cato haar bezwerende bijna transcendente vocalen en kreetjes als een zijden sjaal drapeert. En sinds de release van ‘Prehistoric Rhythm’ (2017) lijkt ook My Baby’s visuele marketingplaatje (vooral belangrijk in de dancescene) internationaal levensvatbaar te zijn.

Een reünie zomertour met de originele Red Devils bandleden zou dan eindelijk plaats gaan vinden. Oprichter en drummer Bill Bateman, bassist Jonny Ray Bartel en gitarist Paul ‘The Kid’ Size kwamen aangevuld met de ooit tijdelijke gitarist Mike Flanigin (o.a. ook Jimmie Vaughan en de Billy Gibbons Band) weer bij elkaar. Geen klein bericht voor Pieter ‘Big Pete’ van der Pluijm om even voor een tourtje in legende Lester Butler zijn schoenen te gaan staan. Maar de boomlange Hoekenees heeft in zijn eigen indrukwekkende carrière wel voor hetere vuren gestaan. Hij kweet zich in Raalte meer dan fantastisch van zijn taak. De stoom van opwinding kwam figuurlijk bij de bandleden uit de oren. Ook al lieten met name de cool guys Bateman, Bartel en Flanigin dat op het podium natuurlijk niet merken. Alle bandleden waren in topvorm met Paul Size voorop. Wat laat die kerel zijn gitaar nog steeds verduiveld lekker scheuren zeg! De Devils zelf verklaarden na afloop ‘the King King vibe’ weer helemaal terug te hebben, een geweldig compliment natuurlijk! [een uitgebreid interview met The Red Devils is binnenkort hier en bij TBA? te lezen].

[lees uitgebreide verslagen via online magazine TBA?]

21ste Ribs & Blues Festival te Raalte 03-06-17

Geplaatst op 13 June 2017 door Giel

Twitter facebook YouTube E-mail

Ribs & Beach @ Saturday’s Ribs & Blues 2017 (Day 1)

Een sfeerverslag voor The Blues Alone? van het 21ste Ribs & Blues Festival te Raalte op 3, 4 en 5 juni 2017 door Giel van der Hoeven en Nicolette Johns met foto’s van Gerrie van Barneveld en José Gallois (klik hier voor zijn album).

De Ribs & Blues-zaterdag had niet veel met blues- en rootsmuziek van doen. Door de zomerse temperatuur, de geur van gegrild vlees en het optreden van de legendarische Beach Boys, inclusief metershoge palmbomen voor het podium en zonnige beelden van surfende meisjes op het immense led-scherm, was er eerder sprake van een Ribs en Beach-avond. The Beach Boys, zegt u? Jazeker. Programmeur Frank Satink kon deze uitdaging niet aan zich voorbij laten gaan toen hem die kans geboden werd: “toch een band met de statuur van The Beatles en The Rolling Stones, iedereen kent ze”.

Meestergitarist Erwin Java van King Of The World, doet vermoeden dat de zes snaren niets liever willen dan door hem geliefkoosd en soms gegeseld te worden, zij buigen gedwee onder zijn vingers. Een soort Histoire d’Ô van gitarist en gitaar zeg maar…

Bertus Borgers is er ook weer om ons verblijden met een vette sax-solo in ‘Holy Holy Life’. Daarmee is er toch écht een einde gekomen aan de zeer goede set van de Golden Earring wat een aaneenschakeling van de vele hits bleek. “Knock Yourselves Out” zijn de woorden waarmee Barry Hay afscheid neemt van zijn publiek.

Het publiek in Raalte – van opa tot kleinkind – smulden van de Beach Boys en zongen zo’n beetje alle refreintjes luidkeels mee. Van ‘Surfin’ uit 1961 tot ‘Kokomo’ uit 1989, stuk voor stuk passeerden ze de revue. Verbazingwekkend hoeveel van die zonnige popdeuntjes zich kennelijk ongemerkt in de geheugens van muziekliefhebbers hebben genesteld. Of je nou fan van ze was of niet.

Ondertussen horen we Bowie’s ‘Let’s Dance’ maar het zijn niet alleen gouwe ouwe die deze Edwin Evers Band speelt, ook Bruno Mars’ ‘Too Hot’ staat op de set-list. Voor de oudere jongere in de tent komt Toto voorbij maar ook U2’s ‘One’ waar ik eerlijkheidshalve toch wel moet bekennen dat Maxine de boel leidt én redt! Inmiddels zie ik Ferry van Leeuwen ook nog Crowded House op de akoestische gitaar spelen.

[lees uitgebreide verslagen via online magazine TBA?]

Holland International Blues festival 2017

Geplaatst op 11 June 2017 door Giel

Twitter facebook YouTube E-mail


[vintage Grollo compilation - “Bluesbrother, Can You Spare a Dime?"]


[de voorzit op het ‘Besloten Partij’ terras bij Café Hofsteenge]


[met de banden vol met wind naar bluestown Grolloo]

Holland International Blues festival 2017

Blues Is Allright in de Noviteit op 15e Blues aan Zee festival

Geplaatst op 13 November 2016 door Giel

Twitter facebook YouTube E-mail

gezien & gehoord in: De Noviteit in Monster Westland
evenement: 15e Blues aan Zee festival
datum: zaterdag 12 november 2016
tekst & filmpjes door: Giel van der Hoeven
foto’s door: © Johan Sonneveld [alle foto’s]

De vijftiende editie van het Blues aan Zee festival had met minder podia en artiesten dan voorgaande jaren een andere opzet. De sfeer was er niet minder om en de zes optredende bands zorgde voor voldoende variatie. The JukeJoint, KloosterKelder en uiteraard de Tuinzaal als mainstage waren de zalen waar het allemaal plaats vond.

Om half negen mocht presentatrice Renate Heins de eerste band Flat Tire in de KloosterKelder aankondigen. Het Amsterdamse Westcoast Jump & Rhythm and Blues kwartet speelde vrolijke uptempo blues met hier en daar een slowblues. Zoals de prachtige ballad ‘Please Accept My Love’ van B.B. King. Bandleider en zanger-gitarist Marcel Schuurman kondigde alle songs aan met humor en zelfspot (“ik ben nou eenmaal gek op problemen”) wat het optreden aangenaam en boeiend tegelijk maakte.

Een kwartier later gaf het duo Herbie & Guitar Ray acte de présence in The JukeJoint. HerbieBlues (Harbert Grezel) trapte alleen af, zoals hij dat ook regelmatig als straatmuzikant in het het land doet. Solo met een koffertje vol mondharmonica’s en zichzelf begeleidend op de vintage suitcase bassdrum. Het repertoire behelst veel obscuur materiaal met traditionals als ‘Deep River Blues’ (Doc Watson) en spirituals waaronder ‘Down by the Riverside’. De veelzijdige Raymond “Guitar Ray” Nijenhuis vormt met zijn swingende fingerpicking en dampende gitaarshuffles een ideaal duo met HerbieBlues.

Tim Lelegems (o.a. Fried Bourbon) is in België een levende legende in de bluesscène. Hij heeft overal in de Lage Landen gespeeld en kruiste het pad van velen blues- en bloedbroeders. Zijn kwartet Shakedown Tim & the Rhythm Revue speelde vanaf negen uur op het hoofdpodium zowel traditionele blues als uptown jump, swing & boogie. De mannen droegen stijlvolle bijpassende 50’s retro fashionkleding. En je waande je dan ook regelmatig in een R&B-club uit die tijd. Met het geluid van een vintage fat body gitaar, saxofoon en een retestrakke ritmesectie. Muziek dus om de heupen bij los te schudden.

De buitenbeentjes deze avond kwamen uit Delft en speelde als tweede band in de Kloosterkelder. Het gelegenheidstrio Forever Young mocht op de 71e verjaardag van Neil Young een ode brengen aan hun held. Zanger-gitarist Henk Koorn (o.a. Hallo Venray) zijn stem vertoont veel gelijkenis met die van Neil Young, dus de songs zijn hem op het lijf geschreven. Ferdinand Bakker - ooit gitarist bij één van Neerlands beste progressieve rockbands, Alquin - liet horen het kunstje nog niet te zijn verleerd. Hij toverde de mooiste solo’s uit zijn Gibson. En het derde bandlid is ook al een grootheid in de Nederlands popscene. De 67-jarige Polle Eduard (Tee Set, After Tea, Polle Eduard Band) staat nog steeds als een jonge god op het podium. De respons uit de bomvolle kelderzaal bracht ook het trio in opperbeste stemming. Om nog een echt bluestintje aan het Neil Young-waardige optreden te geven werd een heerlijke versie van ‘Vampire Blues’ als toetje gespeeld.

Ondertussen ging in The JukeJoint het optreden van Ramblin Dog van start. Vier bedreven muzikanten uit Eindhoven en omgeving die beschikken over een vracht aan muzikale ervaring. Hun akoestische songs klinken ingetogen én swingend tegelijk. Al tijdens het openingsnummer ‘After Midnight’ (J.J. Cale) hebben we in de gaten dat we hier met perfectionisten te maken hebben. Frank Reemers (gitaar, zang), Joep de Greef (zang, gitaar, bluesharp), Hans Marijnissen (cajon, percussie) en Markus Trum (bas) speelden een mix van diverse stijlen, van slow tot opzwepend. Met onder meer het slotakkoord ‘Got My Mojo Working’ toonde deze beschaafde heren van Ramblin Dog aan, dat hun akoestische blues beestachtig kan swingen als een malle.

Als slotact had de BaZ-organisatie voor de Duitse Blues Awards winnaars 2016, Kai Strauss & The Electric Blues All-Stars gekozen. Kai Strauss is hier vooral bekend als toonaangevend gitarist bij Memo Gonzalez & The Bluescasters. Solo en met zijn eigen All-Star gezelschap TEBA maakt hij de laatste jaren steeds meer naam in Europa. En nam hij twee albums op: ‘Electric Blues’ en in 2015 o.a. met onze eigen Big Pete van der Pluijm ‘I Go By Feel’. Deze elektrische bluessterren met drie Duitsers en één Amerikaan, bassist Kevin DuVernay uit Seattle, in de formatie klinken met hun Texas- en Chicago blues meer Amerikaans dan Europees. Een andere opvallende troef is saxofonist-bluesharpist Thomas Feldmann. Ook hij was ooit Bluescasters-lid en brengt enorm veel swing in de band. Het werd een lekkere afsluiter van een mooi 15e Blues aan Zee festival in de Noviteit waar de ‘Blues Is Allright’.