Archief voor de categorie 'Reviews'

The Blues Alone? The Best Alone! 2017

Geplaatst op 24 December 2017 door Giel

Twitter facebook YouTube E-mail

Ook bij The Blues Alone? worden jaarlijks ‘The Best Of’ lijstjes van onze vrijwilligers gepubliceerd. TBA? is niet van opsmuk en dus was de vraag identiek aan die van vorige jaren: wat waren volgens onze team-leden de 3 beste concerten in 2017 en welke albums selecteerden zij als de drie beste CD’s uitgebracht in 2017? Zoals in onze web-site naam prominent aanwezig ‘het vraagteken’ en dus er wordt geen onderscheid gemaakt tussen pop, rock, singer/songwriter, Americana, jazz of blues.

THE BEST CONCERTS 2017 … volgens Giel van der Hoeven

Nick Cave and The Bad Seeds – Ziggo Dome Amsterdam 06-10-2017
The Rolling Stones – Gelredome Arnhem 15-10-2017
The Red Devils – Ribs & Blues Festival Raalte 04-07-2017

THE BEST ALBUMS 2017… volgens Giel van der Hoeven

Neil Young & Promise of the Real – The Visitor
Gregg Allman – Southern Blood
Little Steven – Soulfire

Voor het concert van Nick Cave and The Bad Seeds in de ZiggoDome volstaat eigenlijk één zin: ‘some people say it’s just rock and roll. Oh but it gets you right down to your soul.’ De Stones gaven twee heerlijke concerten in Nederland, Amsterdam en Arnhem hadden die eer. The final Dutch bow? I don’t know! Maar het was weer erg fijn om de ouwe helden live te kunnen zien! De mooiste reünie van 2017 was wat mij betreft die van de originele Red Devils met onze eigen Big Pete in gelederen. Tijdens hun zomertour was ‘the King King vibe’ weer helemaal terug. Al met al wéér een mooi live-jaar. Fijne feestdagen en Geniet met een grote G.

Zie hier alle lijstjes van de TBA?-medewerkers.

The Rolling Stones - No Filter @ Arnhem

Geplaatst op 16 October 2017 door Giel

Twitter facebook YouTube E-mail


[292 stone and no filter live @ Gelredome Arnhem]


[the final Dutch bow?]


[Kees, Giel, Arjan, Ian… ready to roll!]


[pre-party in Elden - of all places]


[w/ r’n r junkie Roon Stick - the selfieking]

The Rolling Stones - Gelredome
Arnhem, The Netherlands
Sunday Oct. 15 2017

SETLIST

Sympathy for the Devil
It’s Only Rock ‘n’ Roll (But I Like It)
Tumbling Diceeo
Just Your Fool
(Buddy Johnson and His Orchestra cover)
Ride ‘Em on Down
(Jimmy Reed cover)
Dancing With Mr. D
She’s So Cold (by request)
You Can’t Always Get What You Want
Paint It Black
Honky Tonk Women
(followed by band introductions)
Happy
(Keith Richards on lead vocals)
Slipping Away
(Keith Richards on lead vocals)
Miss You
Midnight Rambler
Street Fighting Man
Start Me Up
Brown Sugar
Jumpin’ Jack Flash
Encore:
Gimme Shelter
(I Can’t Get No) Satisfaction

TBA? review by Nicolette (y)

Bijna Perfect [zkv]

Geplaatst op 12 October 2017 door Giel

Twitter facebook YouTube E-mail

‘Ik hoef geen kranten of theeblaadjes te lezen om te begrijpen dat deze wereld werd geschoren - door de hand van een dronken kapper.’ Dat is een mooie, haast poëtische zin, toch? Hij vertelde erover met gepaste trots. Waarbij de blos op z’n wangen zelfs door zijn stoppelbaard te zien was. Hij schreef ‘Drunken Barber’s Hand’ samen met zijn jeugdvriend Rod Picott. Een uitdagend liedje om ons allemaal door deze ‘interessante tijden’ heen te loodsen. De twee waren geïnspireerd geraakt door een zin uit Meet John Doe. Een filmkomedie uit 1941 met Gary Cooper en Barbara Stanwyck in de hoofdrollen. Over een politieke ‘graswortel’ campagne die door een columnist van een krant onwetend wordt gecreëerd. Met betrokkenheid van een ingehuurde dakloze man, achtervolgd door een machtige mediamagnaat. Met als gevolg grote krantenkoppen door manipulaties. Ja, reeds in vervlogen tijden met zwart-witbeelden - zonder Twitter - wisten bepaalde media de werkelijkheid al te kleuren.

Ook zijn Deense muzikale wederhelft M.C. Hansen luisterde geobsedeerd naar zijn motivering. Niet voor het eerst want ze traden al drie weken samen op. Maar een goed verhaal blijft boeien, keer op keer. Tijdens de pauze zeg ik in de lobby van de Vlaardingse Harmonie tegen zijn Amerikaanse echtelijke wederhelft, dat ze het maar getroffen heeft met zó’n kerel. Karen antwoord dat híj het nóg véél meer treft met zó’n vrouw! Haar glimlach en twinkelende ogen verraadde haar gelijk - en hun gedeelde blijdschap.

Na afloop signeerde Slaid Cleaves de Cd die ik bij zijn vrouw Karen had aangeschaft. Ik complimenteerde hem met het optreden én met zijn korte verhalen op de website. Want deze zanger-gitarist en verhalenverteller is ook een prima schrijver van korte verhalen. Het relaas “The Perfect Gig” was naar mijn bescheiden mening bijna het perfecte verhaal. Toen hij vroeg wat er nog aan ontbrak, verzon ik ter plekke dat een romance tussen de bassist en het wasbordmeisje een opwindend einde zou zijn geweest. Hij lachte beleefd en ging het overwegen, zei hij.

Onderweg naar huis vroeg ik me af wát hij eigenlijk zou gaan overwegen? Immers, een bijna perfect en waargebeurd verhaal pas je niet aan! Evenals een perfect liedje. In gedachten reed ik tienduizend mijl terug op een houten carrouselpaard - om te eindigen waar ik was begonnen. [uit: DVVDDV door GvdH, verschijnt in 2018]

tekst & foto’s/vids: GvdH101017

Nick Cave - rock and roll tot diep in de ziel

Geplaatst op 7 October 2017 door Giel

Twitter facebook YouTube E-mail

gezien & gehoord in: de ZiggoDome, A’dam
band: Nick Cave and The Bad Seeds (Skeleton Tree Tour)
datum: vrijdag 6 oktober 2017
tekst: Giel van der Hoeven
foto’s: Lizzy van der Hoeven & © Nick Cave promo

‘How big am I?’ Hij bedoelde het letterlijk maar zal het zich ongetwijfeld ook figuurlijk afgevraagd hebben. Tijdens ‘Higgs Boson Blues’ hield een meisje die een meter of tien voor ons stond te filmen een smartphone vlak voor Nick Cave zijn gezicht. Sinds het bestaan van de mobieltjes heeft hij een bloedhekel aan die dingen. ‘How big am I, like this big?’ De twee cm tussen zijn duim en wijsvinger hakte erin, hard en scherp(zinnig). Symbolisch voor het gehele optreden die avond.

Het meisje filmde onverstoord door en de hele avond bleven we smartphones zien. Onvermijdelijk in deze tijd. Zelfs Nick Cave (60) realiseert zich dat. En we doen er zelf ook aan mee. Het valt niet te ontkennen. Anno 2017 is Nick Cave ‘big’ in de zin van populair. Voor 17.000 toehoorders in de Ziggo Dome… wie had dat jaren geleden gedacht. Zij die hem nog met The Birthday Party in de jaren ‘70 en ‘80 in clubs als Paradiso en Eksit zagen, zeker niet. Na het verlies van zijn 15-jarige zoon Arthur in 2015 was het überhaupt de vraag hoe het nu verder moest met de familie Cave. (Persoonlijk verwoordde ik het verdriet dat ook bij de fans hard aankwam in 2015 in onderstaande stukje poëzie). Middels een schitterende documentaire ‘One More Time With Feelings’ en het album ‘Skelton Tree’ (2016) kwam het antwoord. Een nieuwe tour kon niet uitblijven. Want een man als Nick Cave speelt geen artiest hij ís het in heel zijn imposante lijf en leden. Zijn trouwe volgers weten dat al jaren.

Wrang genoeg brengt persoonlijke ellende in dit social media-era ook populariteit teweeg. De ramptoeristen moeten dan maar op de koop toe genomen worden. Voor duizenden toehoorders in een grote concerthal of voor een handvol fans in een rokerige club. Het is Nick Cave om het even. Hij moet ook leven. Opvallend genoeg (en gelukkig!) ging het niet ten koste van de intensiteit. Al was daar voor de eerste ingetogen nummers ‘Anthrocene’, ‘Jesus Alone’ en ‘Magneto’ wel een aanpassing op het podium voor nodig met doorschijnende gordijnen en sobere belichting. Maar vanaf ‘Higgs Boson Blues’ verdwenen de sombere sluiers en ontpopte hij zich meer en meer als de profeet die boodschappen van Cave-iaanse religie doorgaf. Met de van hem bekende rituelen en zingevingspatronen die daarbij horen. Zoals zijn driftige aansporingen, handgebaren, bokkesprongen, omhelzingen en een bloemetje in ontvangst nemend. Nick Cave ten voeten uit. Alles heeft een betekenis maar hij laat het over aan de verbeelding van zijn publiek. Met als basis een uitgebalanceerde setlist (die overigens ieder optreden hetzelfde is tijdens deze tour).

Via ‘From Her to Eternity’ komt de energie én het volume van Cave en zijn Bad Seeds tot uitbarsting in ‘Tupelo’. Snoeihard maar loepzuiver. Met onheilspellende beelden van woest waaiende palmbomen op de achtergrond. Even gas terug in ‘Jubilee Street’ - wederom zo’n schitterend nummer van ‘Push the Sky Away’ (2013) - maar met een extatische opbouw. En op het moment dat Cave lijkt te zijn getransformeerd in een bezetene, kruipt hij achter de vleugelpiano voor de mooiste ballads: ‘The Ship Song’ en ‘Into My Arms’ met refreinen die in zo’n grote zaal uitnodigen tot community singing; goddank gebeurt dat niet massaal. En gelukkig begrijpt het publiek bij zwarte parels als ‘Girl in Amber’ en ‘I Need You’ dat het luistersongs zijn. Die evenals het duet ‘Distant Sky’ (met de Deense sopraan Else Torp op het beeldscherm) en de titelsong ‘Skeleton Tree’ onafwendbaar in het teken staan van het grote verdriet. Een kind verliezen is het ergste dat een ouder kan overkomen. Hij weet zwetend zijn emoties te verbergen achter een witte handdoek. Ik niet. Het is vreselijk, het is godsgruwelijk mooi.

Toch, je zou het misschien niet verwachten, is Nick Cave een optimist. De signature songs ‘Red Right Hand’ en ‘The Mercy Seat’ worden nog met net zoveel beleving gebracht als toen ze net uit waren. Omdat hij meent wat hij zingt en zingt (zegt) wat hij meent. Geruggesteund door een zesmans band in topvorm met de sublieme alleskunner Warren Ellis als sparringpartner. Dan volstaat een vrij eenvoudig decor met sobere doch doeltreffende belichting. De eerste toegift ‘The Weeping Song’ speelde zich af in het publiek op de camera stage bovenop de Mojobarriers. Het toppunt van saamhorigheid, dichterbij zijn publiek kon hij niet komen. Maar het publiek kon wel dichterbij hem komen. Als een rattenvanger van Hamelen lokte hij tientallen fans mee het podium op en liet ze tijdens ‘Stagger Lee’ verdrinken in blijdschap. Om vervolgens weer tot bezinning te komen met ‘Push the Sky Away’: ‘And some people say it’s just rock and roll. Oh but it gets you right down to your soul.’

SETLIST: Anthrocene; Jesus Alone; Magneto; Higgs Boson Blues; From Her to Eternity; Tupelo; Jubilee Street; The Ship Song; Into My Arms; Girl in Amber; I Need You; Red Right Hand; The Mercy Seat; Distant Sky; Skeleton Tree. Encore: The Weeping Song; Stagger Lee; Push the Sky Away.

Lees ook nog eens deze eerdere concert reviews:
Nick Cave terug in het WFT: episch inspirerend!
Nick Cave & The Bad Seeds: snoeihard en ingetogen in de HMH
Grinderman: smakelijke sound als een dikke hete brei!

Losgeslagen lyriek

Terwijl de decemberwind om het huis huilt
Denk ik aan hem; hoe zou het gaan met hem?
Hoeveel meer verdiepingen zijn erbij gekomen
Op de top van z’n voorhoofd met inktzwart haar?
Zijn z’n dromen die een nachtmerrie werden
Stilaan doorstaan, met haar en met hun jongen?
Dat is vanzelf onbestaanbaar

Terwijl de decemberwind om het huis giert
Denk ik aan hem, de fronsende straatevangelist
Hoeveel meer losgeslagen lyriek is erbij gekomen
Welke songteksten staan er nu op zijn repertoire?
Zijn z’n nachtmerries die droom moesten worden
Stilaan vergaan, en is de pijn bedwongen?
Ook al blijft het onverklaarbaar

Terwijl de decemberwind om het huis raast
Denk ik aan hem, badend in het koude blauwe licht
Dat z’n zwarte manen zelfs zwarter doen uitkomen
Zijn z’n artistieke angsten werkelijkheid geworden?
Stilaan is het verdriet, nog dieper doorgedrongen
En nog altijd onverdraagbaar

Terwijl de decemberwind nu is gaan liggen
Denk ik nog aan hem, het levende literaire schepsel
Die ironie en zelfspot niet schuwt in zijn straatdromen
Zal de zinkende zon die het heldere zicht versperde
Stilaan weer met wit vuur het landschap overstromen?

Ook al blijft het voor altijd een onuitwisbaar vergezicht
Op een begaanbaar pad, naar adembenemend uitzicht

[uit: Opgepakte Draden - GvdH]


Nick Cave: mercy on me - de stripbiografie

Puike bluesrock op 40-jarig Waterpop

Geplaatst op 15 August 2017 door Giel

Twitter facebook YouTube E-mail

gezien & gehoord in: Hofpark Wateringen
evenement: Waterpop (40e editie)
met: o.a. The Boogie Beasts (BE), Band Of Friends (IR/NL), DeWolff (NL), The Grand East (NL) en Admiral Freebee (BE)
datum: vrijdag 11 en zaterdag 12 augustus 2017
verslag door: Giel van der Hoeven
foto’s door: Johan Sonneveld - The Blues Alone?

Het Waterpop festival bestaat 40 jaar en dat moest gevierd worden. Evenals vijf jaar geleden gebeurde dat met een extra festivalavond. Met dus extra optredens door vier bands, voornamelijk gericht op de oudere jongeren. Dat laatste zal niet helemaal bewust geweest zijn want Waterpop noemt zich: ‘hét gezelligste festival voor jong en oud. Met veel variatie in muziekstijlen van heavy metal tot rock & roll, van funk en jazz tot rock en pop naar blues.’ Logischerwijs trekt dat dan ook bezoekers van diverse pluimage. Temeer omdat Waterpop gratis toegankelijk is, moet je er soms (rock &) rollende kinderwagens en schuifelende bejaarden ontwijken. Of kan je er struikelen over spelende kleuters (tegenwoordig met grote felgekleurde gehoorbeschermers op hun kleine koppies). Maar dat mag de pret niet drukken. Sterker nog, dit werkt in het Hofpark alleen maar pretverhogend en is juist sfeerbepalend. Vaak uit zich dat in spontane reünies van ‘ouwe’ muziekvrienden en vriendinnen. En vrolijke jongeren die ontspannen samenkomen om te genieten. Want Waterpop is na vier decennia een soort cultureel erfgoed geworden voor Westland en Haaglanden. Een goed georganiseerd familiefestival dat als traditie niet meer is weg te denken uit Wateringen en wijde omgeving. Ondanks die variatie heeft TBA? ervoor gekozen om slechts een vijftal bluesrock bands uit die brede programmering te lichten voor een sfeerverslag. Met daarbij een apart fotoverslag van de overige bands; 40 hoeraatjes geschoten in live plaatjes.

België is al een poosje de bakermat van de betere Europese blues, boogie en beats. In het politiek verscheurde land vinden op muzikaal gebied wél kruisbestuivingen plaats die consistent zijn. Boogie Beasts bestaat uit Vlaamse en Waalse muzikanten die er gebroederlijk lekker op los scheuren met een win-win combinatie van vette garagepunk en blues boogie. In een optreden dat klinkt, en er ook nog eens plezant uitziet. Want Mathias Dalle (zang, gitaar), Jan Jaspers (zang, gitaar), Fabian Bennardo (harmonica) en Gert Servaes (drums) weten het Waterpop-volk prima te amuseren met voornamelijk eigen songs van hun album ‘Come And Get Me’ (2015). Al direct vanaf de opener, het up-tempo ‘On My Own Again’, kregen we te maken met vette grooves en boogie-shuffles. De meer melancholische momenten van de CD - met het verlangen naar moeder de vrouw thuis (’Coming Home To You’) - zijn live minder aanwezig. Want live wordt er gefeest, zeker op zo’n dag als vandaag. De monotone maar aanstekelijke ritmes (zonder basgitarist) dwingen het publiek gelijk al tot meedeinen.

Het viertal wisselt eigen composities, zoals het dansbare ‘Shake ‘Em’ en ‘Soul Keeps Crying’ (soundtrack van de “Summer of 2016″ aftermovie), af met traditioneel bestaand werk. Bekende covers van Muddy Waters, The Beatles en RL Burnside (’Goin’ down South’). Maar óók verrassende eerbetonen in al even zulke verrassende versies. Zoals Morphine’s ‘Honey White’ en ‘Pusherman’ van Curtis Mayfield dat in een smakelijk soul-boogie jasje recht overeind blijft. Deze boogieband heeft soul! Fabian Bennardo staat swingend en heupwiegend fysiek zijn eigen feestje te vieren, maar ondertussen vermorzelt hij je met zijn Lester Butler-achtige mondharmonica-klanken die je grijpen als de klauwen van het boogiebeest. Een beest dat dus ook wel van feestje houdt, want het slotnummer met een onvervalste discobeat en bijbehorende left-right-walk doet welhaast carnavalesk aan. De Boogie Beasts waren op Waterpop aan het juiste adres want je kan ze er gerust bij hebben op je feestje!

Op het Waterpop terrein staat een groot beeldscherm waarop een overzicht van 40 jaar festivaljolijt wordt vertoond. Als er beelden van het jaar 1995 voorbij komen moet ik terugdenken aan één van mijn muzikale helden: Rory Gallagher. Dat jaar zou de aimabele Ier namelijk persoonlijk ‘ons’ Waterpop festival aandoen! Helaas overleed de bluesrock gitarist in juni 1995. Doodzonde! roepen we nog steeds. Natuurlijk hadden we dit fenomeen al diverse keren live zien optreden in grotere zalen in Den Haag en Rotterdam. Maar Rory hier in het Westland - waar hij een fikse aanhang had én heeft - zou uniek geweest zijn. Rory had Wateringen finaal plat gespeeld, zeker weten! Nu, 22 jaar later was er toch nog een soort van herkansing. Twee van Rory’s voormalige begeleiders Gerry McAvoy (bas) en Ted McKenna (drums) vormen samen met de Amsterdamse gitarist Marcel Scherpenzeel (gitaar, zang) The Band of Friends. Scherpenzeel is zelf ook groot bewonderaar van Rory en speelde voorheen in de Gallagher tribute band Wolfpin.

Inmiddels heeft hij zijn hart helemaal verpand aan BOF om tot in de eeuwigheid de muziek van zijn grote voorbeeld (met een grote G) te vieren. Althans daar lijkt het op. Ondertussen blijft het trio zich nog steeds ontwikkelen en schromen ze niet om ook eigen composities zoals de concertopener ‘The Man I Am’ live te spelen. Toch wordt het deze vrijdagavond pas écht gezellig in het inmiddels volgelopen Hofpark als het trio in de RG-modus gaat. Met o.a. de Rory-klassiekers ‘Moonchild’, ‘Last Of The Independents’, ‘Philby’, ‘A Million Miles Away’ en ‘Shadow Play’, en meesterstukken die de Meester ooit van zíjn voorbeelden leende ‘I Wonder Who’ (Muddy Waters cover) en ‘Bullfrog Blues’ (William Harris cover) kon de Waterpop-party écht goed van start gaan. Een bluesrock legende en heel veel mooie muzikale herinneringen kwamen hiermee tot leven.

Het eerste dat Luka van der Poel van DeWolff doet als hij het backstage terras opkomt is een welgemeende felicitatie uitdelen voor het 40-jarige Waterpop jubileum. ‘Hmm, netjes opgevoed deze knul’, denk ik. Nee, hij was 40 jaar geleden zéker nog niet geboren, pareert hij mijn opmerking. Maar, zijn vader had er qua leeftijd en als muziekliefhebber toen al wel bij kunnen zijn. Op zijn wedervraag geef ik trots toe dat ik er inderdaad vanaf het begin als bezoeker bij bent geweest. ‘Maar ik heb ook een aantal edities gemist hoor’, geef ik ruiterlijk toe. En ach, dat maakt verder niets uit want Waterpop is na vier decennia een soort cultureel erfgoed geworden voor Westland en Haaglanden. Een goed georganiseerd familiefestival dat als traditie niet meer is weg te denken uit Wateringen en wijde omgeving. En met tradities kan je bij de jongens van DeWolff wel aankomen. Met hun psychedelische bluesrock put dit trio zelf ook alweer bijna tien jaar succesvol uit bronnen die in de jaren zestig en zeventig door voorgangers zoals o.a. The Jimi Hendrix Experience, Cream en Deep Purple werden geslagen.

En dat doen ze goed, keigoed! Kiezelhard en retestrak worden psychedelische klanken gecombineerd met Southernrock licks, badass bluessolo’s en heerlijk Hammond-gejank. De composities op zich zijn niet altijd even spannend maar de manier waarop gitarist Pablo en drummer Luka van der Poel en orgelvreter Robin Piso tekeer gaan op hun instrumenten is indrukwekkend. Toch ook hier weer géén bassist (wat is dat toch met die jongere generatie?). Mede dankzij een - soms letterlijk - oogverblindende lichtshow is het ook bijzonder aangenaam om naar te kijken. Ook nu weer zie ik om mij heen veel kalende 40- en 50-plussers. Begrijpelijk, want dit is gewoon dé muziek uit onze jeugd. Maar gelukkig staan er vlak voor de bühne ook nog flink wat jongeren uit hun plaat te gaan. Hopelijk beleven ze er net zoveel plezier aan als dat wij destijds deden met Deep Purple of Rory Gallagher. Want deze kwaliteitsmuziek is gewoon tijdloos en mooi.

Slechts één uur nachtrust hadden de mannen van The Grand East het etmaal voor hun Waterpop-optreden gehad. Met de avond ervoor een optreden in België gevolgd door een rusteloos nachtje snelweg inclusief autopech en toen op zaterdagmiddag direct door naar een gig op het Huntenpop festival in Ulft. Om dus klokslag 19:00 uur weer present te zijn op het Waterpop podium. Welkom in het Westland. Het leven van selfmade muzikanten gaat niet altijd over rozen. De gezichten stonden aanvankelijk wat minder opgetogen misschien, de gretigheid van het vijftal uit Twente was er niet minder om. Dit ondanks ook al een lange ‘Movano Camerata’ clubtour en tientallen zomerfestival optredens achter de rug. En nog een afsluitende ‘Unleash The Beast’ tour in het restant van 2017 in het verschiet. Maar juist dít is wat de vrienden altijd gewild hebben en dát maakt hen zo onvermoeibaar en vermakelijk om naar te kijken en te luisteren.

Dus gingen het wildebeest Arthur Akkermans (zang, harmonica) en zijn maten Imanishi Kleinmeulman (drums), Teun Eijsink (bas), Joris van den Berg (Hammond, trompet) en Niek Cival (gitaar) ouderwets van kiet met hun opzwepende rock ‘n soul repertoire. ‘Frogs’, ‘Rain Is Coming’, ‘Rabbits & Children’, ‘Pull The Trigger’… ze knalde er gelijk al hard in en het publiek vond het heerlijk. Frisse no-nonsens muziek met een retro-sausje. Ook deze jongens hebben op hun zolderkamers goed geluisterd naar hun (vaders) voorbeelden The Doors, Hendrix, Allman Bros, Black Crows, Tom Waits, Focus… whatever. Vervolgens nagespeeld in de oefenkelder als beginnende band Texas Radio (“ohw, benne hullie dat?!”) om zich vervolgens te ontwikkelen tot één van Neerlands beste livebands. De samenwerking met DeWolff lag dan ook voor de hand en werpt nu ook live z’n vruchten af. The Grand East zit sinds het verschijnen van hun uitstekende debuutalbum ‘Movano Cameratain’ (2016) in ‘n zwoare flow en de band lijkt alweer te hunkeren naar een volgende stap vooruit. Hopelijk blijven deze vrienden elkaars vrienden en blijven ze doen wat ze graag doen. Want dan gaan we nog veel meer plezier van hen beleven.

“Admiraal wie-bie?” Nee, de naam en voorgeschiedenis van één van de toppers op deze Waterpop jubileumeditie was nog niet tot alle bezoekers doorgedrongen. Gek eigenlijk dat Admiral Freebee in Nederland niet die status heeft als in zijn geboorteland België. Want qua songwriting en performance doet Tom van Laere (zang, gitaar, piano, harmonica) - alter ego en voorman van Admiral Freebee - niet veel onder voor zijn inspirators Bob Dylan, Neil Young en Tom Waits. Songs als ‘Blues From A Hypochondriac (Always Hoping For The Worst)’, ‘Always On The Run’, ‘Einstein Brain’, ‘Rags ‘n’ Run’, ‘Coming of the Knight’ (op plaat een duet met Emmylou Harris) en ‘Do What You Gotta Do’ (“mijn levenslied”) zijn zonder uitzondering juweeltjes. Jazeker, hij stond in 2006 al op Pinkpop en deed sindsdien ook regelmatig ons land aan voor festival- en cluboptredens. Zowel met bands als solo, waarvan ons zijn bizarre soloshow in Het Paard den Haag in maart 2012 nog helder voor de geest staat. Maar blijkbaar tel je hier als serieus liedjesschrijver en artiest pas mee als je uit het (allang niet meer!) beloofde land VS komt. Waarschijnlijk heeft de admiraal aan die onderwaardering ook zelf bijgedragen door zichzelf bij tijd en wijle niet ál te serieus te nemen. Immers: ‘everything is temporary’.

Zijn zorgvuldig gesmede songs met vaak door Jack Kerouac geïnspireerde teksten worden frivool als hete hoefijzers vanaf het podium het publiek ingesmeten. Ze raken je of ze raken je niet en alleen de scherpzinnige luisteraars weten ze te vangen zonder hun vingers eraan te branden. Maar, zo werd ook hier op Waterpop weer eens duidelijk, de band Admiral Freebee is in deze zevenkoppige formatie inclusief twee koperblazers (sax en trompet), gewoon een perfecte festival-act. Zelfs voor de ‘kleingelovigen’ zoals Van Laere de toehoorders cynisch noemde, want “it’s still folkmusic”. Het gezelschap geeft sjeu aan de genres roots-rock en Americana en de spelvreugde droop van het podium af. Dat sloeg over op het publiek; wel of niet bekend met het repertoire. Maar wat wil je ook met muzikanten als Jasper Hautekiet (bas, zang), Maarten Moesen (drums), Tim Coenen (gitaar, zang) en Senne Guns (toetsen, zang) in de gelederen. Stuk voor stuk klasbakken die onder leiding van opperbevelhebber Freebee de vloot gezamenlijke op koers hielden, met ruimte om daarbinnen hun eigen routes te kiezen. Songs als ‘Nothing Else To Do’, ‘Let It Shine’ en ‘Bad Year For Rock ‘n’ Roll’ werden enthousiast door het Wateringse publiek in ontvangst genomen. Liedjes die zo pakkend zijn, daarvan raakte op deze avond zelfs de meest verstokte (en beschonken) hypochonder van in een festival-mood. Wat ons betreft de slagroom op de Waterpop Forty-taart. Jammer dat ook deze traktatie maar een uurtje mocht duren. Lang zal Waterpop leven in de gloria.

Alle Waterpop 2017 foto’s zijn hier te zien!

The Admiral & Me (y)