Archief voor de categorie 'Reviews'

The Rolling Stones - No Filter @ Arnhem

Geplaatst op 16 October 2017 door Giel

Twitter facebook YouTube E-mail


[292 stone and no filter live @ Gelredome Arnhem]


[the final Dutch bow?]


[Kees, Giel, Arjan, Ian… ready to roll!]


[pre-party in Elden - of all places]


[w/ r’n r junkie Roon Stick - the selfieking]

The Rolling Stones - Gelredome
Arnhem, The Netherlands
Sunday Oct. 15 2017

SETLIST

Sympathy for the Devil
It’s Only Rock ‘n’ Roll (But I Like It)
Tumbling Diceeo
Just Your Fool
(Buddy Johnson and His Orchestra cover)
Ride ‘Em on Down
(Jimmy Reed cover)
Dancing With Mr. D
She’s So Cold (by request)
You Can’t Always Get What You Want
Paint It Black
Honky Tonk Women
(followed by band introductions)
Happy
(Keith Richards on lead vocals)
Slipping Away
(Keith Richards on lead vocals)
Miss You
Midnight Rambler
Street Fighting Man
Start Me Up
Brown Sugar
Jumpin’ Jack Flash
Encore:
Gimme Shelter
(I Can’t Get No) Satisfaction

TBA? review by Nicolette (y)

Bijna Perfect [zkv]

Geplaatst op 12 October 2017 door Giel

Twitter facebook YouTube E-mail

‘Ik hoef geen kranten of theeblaadjes te lezen om te begrijpen dat deze wereld werd geschoren - door de hand van een dronken kapper.’ Dat is een mooie, haast poëtische zin, toch? Hij vertelde erover met gepaste trots. Waarbij de blos op z’n wangen zelfs door zijn stoppelbaard te zien was. Hij schreef ‘Drunken Barber’s Hand’ samen met zijn jeugdvriend Rod Picott. Een uitdagend liedje om ons allemaal door deze ‘interessante tijden’ heen te loodsen. De twee waren geïnspireerd geraakt door een zin uit Meet John Doe. Een filmkomedie uit 1941 met Gary Cooper en Barbara Stanwyck in de hoofdrollen. Over een politieke ‘graswortel’ campagne die door een columnist van een krant onwetend wordt gecreëerd. Met betrokkenheid van een ingehuurde dakloze man, achtervolgd door een machtige mediamagnaat. Met als gevolg grote krantenkoppen door manipulaties. Ja, reeds in vervlogen tijden met zwart-witbeelden - zonder Twitter - wisten bepaalde media de werkelijkheid al te kleuren.

Ook zijn Deense muzikale wederhelft M.C. Hansen luisterde geobsedeerd naar zijn motivering. Niet voor het eerst want ze traden al drie weken samen op. Maar een goed verhaal blijft boeien, keer op keer. Tijdens de pauze zeg ik in de lobby van de Vlaardingse Harmonie tegen zijn Amerikaanse echtelijke wederhelft, dat ze het maar getroffen heeft met zó’n kerel. Karen antwoord dat híj het nóg véél meer treft met zó’n vrouw! Haar glimlach en twinkelende ogen verraadde haar gelijk - en hun gedeelde blijdschap.

Na afloop signeerde Slaid Cleaves de Cd die ik bij zijn vrouw Karen had aangeschaft. Ik complimenteerde hem met het optreden én met zijn korte verhalen op de website. Want deze zanger-gitarist en verhalenverteller is ook een prima schrijver van korte verhalen. Het relaas “The Perfect Gig” was naar mijn bescheiden mening bijna het perfecte verhaal. Toen hij vroeg wat er nog aan ontbrak, verzon ik ter plekke dat een romance tussen de bassist en het wasbordmeisje een opwindend einde zou zijn geweest. Hij lachte beleefd en ging het overwegen, zei hij.

Onderweg naar huis vroeg ik me af wát hij eigenlijk zou gaan overwegen? Immers, een bijna perfect en waargebeurd verhaal pas je niet aan! Evenals een perfect liedje. In gedachten reed ik tienduizend mijl terug op een houten carrouselpaard - om te eindigen waar ik was begonnen. [GvdH]

tekst & foto’s/vids: GvdH101017

Nick Cave - rock and roll tot diep in de ziel

Geplaatst op 7 October 2017 door Giel

Twitter facebook YouTube E-mail

gezien & gehoord in: de ZiggoDome, A’dam
band: Nick Cave and The Bad Seeds (Skeleton Tree Tour)
datum: vrijdag 6 oktober 2017
tekst: Giel van der Hoeven
foto’s: Lizzy van der Hoeven & © Nick Cave promo

‘How big am I?’ Hij bedoelde het letterlijk maar zal het zich ongetwijfeld ook figuurlijk afgevraagd hebben. Tijdens ‘Higgs Boson Blues’ hield een meisje die een meter of tien voor ons stond te filmen een smartphone vlak voor Nick Cave zijn gezicht. Sinds het bestaan van de mobieltjes heeft hij een bloedhekel aan die dingen. ‘How big am I, like this big?’ De twee cm tussen zijn duim en wijsvinger hakte erin, hard en scherp(zinnig). Symbolisch voor het gehele optreden die avond.

Het meisje filmde onverstoord door en de hele avond bleven we smartphones zien. Onvermijdelijk in deze tijd. Zelfs Nick Cave (60) realiseert zich dat. En we doen er zelf ook aan mee. Het valt niet te ontkennen. Anno 2017 is Nick Cave ‘big’ in de zin van populair. Voor 17.000 toehoorders in de Ziggo Dome… wie had dat jaren geleden gedacht. Zij die hem nog met The Birthday Party in de jaren ‘70 en ‘80 in clubs als Paradiso en Eksit zagen, zeker niet. Na het verlies van zijn 15-jarige zoon Arthur in 2015 was het überhaupt de vraag hoe het nu verder moest met de familie Cave. (Persoonlijk verwoordde ik het verdriet dat ook bij de fans hard aankwam in 2015 in onderstaande stukje poëzie). Middels een schitterende documentaire ‘One More Time With Feelings’ en het album ‘Skelton Tree’ (2016) kwam het antwoord. Een nieuwe tour kon niet uitblijven. Want een man als Nick Cave speelt geen artiest hij ís het in heel zijn imposante lijf en leden. Zijn trouwe volgers weten dat al jaren.

Wrang genoeg brengt persoonlijke ellende in dit social media-era ook populariteit teweeg. De ramptoeristen moeten dan maar op de koop toe genomen worden. Voor duizenden toehoorders in een grote concerthal of voor een handvol fans in een rokerige club. Het is Nick Cave om het even. Hij moet ook leven. Opvallend genoeg (en gelukkig!) ging het niet ten koste van de intensiteit. Al was daar voor de eerste ingetogen nummers ‘Anthrocene’, ‘Jesus Alone’ en ‘Magneto’ wel een aanpassing op het podium voor nodig met doorschijnende gordijnen en sobere belichting. Maar vanaf ‘Higgs Boson Blues’ verdwenen de sombere sluiers en ontpopte hij zich meer en meer als de profeet die boodschappen van Cave-iaanse religie doorgaf. Met de van hem bekende rituelen en zingevingspatronen die daarbij horen. Zoals zijn driftige aansporingen, handgebaren, bokkesprongen, omhelzingen en een bloemetje in ontvangst nemend. Nick Cave ten voeten uit. Alles heeft een betekenis maar hij laat het over aan de verbeelding van zijn publiek. Met als basis een uitgebalanceerde setlist (die overigens ieder optreden hetzelfde is tijdens deze tour).

Via ‘From Her to Eternity’ komt de energie én het volume van Cave en zijn Bad Seeds tot uitbarsting in ‘Tupelo’. Snoeihard maar loepzuiver. Met onheilspellende beelden van woest waaiende palmbomen op de achtergrond. Even gas terug in ‘Jubilee Street’ - wederom zo’n schitterend nummer van ‘Push the Sky Away’ (2013) - maar met een extatische opbouw. En op het moment dat Cave lijkt te zijn getransformeerd in een bezetene, kruipt hij achter de vleugelpiano voor de mooiste ballads: ‘The Ship Song’ en ‘Into My Arms’ met refreinen die in zo’n grote zaal uitnodigen tot community singing; goddank gebeurt dat niet massaal. En gelukkig begrijpt het publiek bij zwarte parels als ‘Girl in Amber’ en ‘I Need You’ dat het luistersongs zijn. Die evenals het duet ‘Distant Sky’ (met de Deense sopraan Else Torp op het beeldscherm) en de titelsong ‘Skeleton Tree’ onafwendbaar in het teken staan van het grote verdriet. Een kind verliezen is het ergste dat een ouder kan overkomen. Hij weet zwetend zijn emoties te verbergen achter een witte handdoek. Ik niet. Het is vreselijk, het is godsgruwelijk mooi.

Toch, je zou het misschien niet verwachten, is Nick Cave een optimist. De signature songs ‘Red Right Hand’ en ‘The Mercy Seat’ worden nog met net zoveel beleving gebracht als toen ze net uit waren. Omdat hij meent wat hij zingt en zingt (zegt) wat hij meent. Geruggesteund door een zesmans band in topvorm met de sublieme alleskunner Warren Ellis als sparringpartner. Dan volstaat een vrij eenvoudig decor met sobere doch doeltreffende belichting. De eerste toegift ‘The Weeping Song’ speelde zich af in het publiek op de camera stage bovenop de Mojobarriers. Het toppunt van saamhorigheid, dichterbij zijn publiek kon hij niet komen. Maar het publiek kon wel dichterbij hem komen. Als een rattenvanger van Hamelen lokte hij tientallen fans mee het podium op en liet ze tijdens ‘Stagger Lee’ verdrinken in blijdschap. Om vervolgens weer tot bezinning te komen met ‘Push the Sky Away’: ‘And some people say it’s just rock and roll. Oh but it gets you right down to your soul.’

SETLIST: Anthrocene; Jesus Alone; Magneto; Higgs Boson Blues; From Her to Eternity; Tupelo; Jubilee Street; The Ship Song; Into My Arms; Girl in Amber; I Need You; Red Right Hand; The Mercy Seat; Distant Sky; Skeleton Tree. Encore: The Weeping Song; Stagger Lee; Push the Sky Away.

Lees ook nog eens deze eerdere concert reviews:
Nick Cave terug in het WFT: episch inspirerend!
Nick Cave & The Bad Seeds: snoeihard en ingetogen in de HMH
Grinderman: smakelijke sound als een dikke hete brei!

Losgeslagen lyriek

Terwijl de decemberwind om het huis huilt
Denk ik aan hem; hoe zou het gaan met hem?
Hoeveel meer verdiepingen zijn erbij gekomen
Op de top van z’n voorhoofd met inktzwart haar?
Zijn z’n dromen die een nachtmerrie werden
Stilaan doorstaan, met haar en met hun jongen?
Dat is vanzelf onbestaanbaar

Terwijl de decemberwind om het huis giert
Denk ik aan hem, de fronsende straatevangelist
Hoeveel meer losgeslagen lyriek is erbij gekomen
Welke songteksten staan er nu op zijn repertoire?
Zijn z’n nachtmerries die droom moesten worden
Stilaan vergaan, en is de pijn bedwongen?
Ook al blijft het onverklaarbaar

Terwijl de decemberwind om het huis raast
Denk ik aan hem, badend in het koude blauwe licht
Dat z’n zwarte manen zelfs zwarter doen uitkomen
Zijn z’n artistieke angsten werkelijkheid geworden?
Stilaan is het verdriet, nog dieper doorgedrongen
En nog altijd onverdraagbaar

Terwijl de decemberwind nu is gaan liggen
Denk ik nog aan hem, het levende literaire schepsel
Die ironie en zelfspot niet schuwt in zijn straatdromen
Zal de zinkende zon die het heldere zicht versperde
Stilaan weer met wit vuur het landschap overstromen?

Ook al blijft het voor altijd een onuitwisbaar vergezicht
Op een begaanbaar pad, naar adembenemend uitzicht

[uit: Opgepakte Draden - GvdH]


Nick Cave: mercy on me - de stripbiografie

Puike bluesrock op 40-jarig Waterpop

Geplaatst op 15 August 2017 door Giel

Twitter facebook YouTube E-mail

gezien & gehoord in: Hofpark Wateringen
evenement: Waterpop (40e editie)
met: o.a. The Boogie Beasts (BE), Band Of Friends (IR/NL), DeWolff (NL), The Grand East (NL) en Admiral Freebee (BE)
datum: vrijdag 11 en zaterdag 12 augustus 2017
verslag door: Giel van der Hoeven
foto’s door: Johan Sonneveld - The Blues Alone?

Het Waterpop festival bestaat 40 jaar en dat moest gevierd worden. Evenals vijf jaar geleden gebeurde dat met een extra festivalavond. Met dus extra optredens door vier bands, voornamelijk gericht op de oudere jongeren. Dat laatste zal niet helemaal bewust geweest zijn want Waterpop noemt zich: ‘hét gezelligste festival voor jong en oud. Met veel variatie in muziekstijlen van heavy metal tot rock & roll, van funk en jazz tot rock en pop naar blues.’ Logischerwijs trekt dat dan ook bezoekers van diverse pluimage. Temeer omdat Waterpop gratis toegankelijk is, moet je er soms (rock &) rollende kinderwagens en schuifelende bejaarden ontwijken. Of kan je er struikelen over spelende kleuters (tegenwoordig met grote felgekleurde gehoorbeschermers op hun kleine koppies). Maar dat mag de pret niet drukken. Sterker nog, dit werkt in het Hofpark alleen maar pretverhogend en is juist sfeerbepalend. Vaak uit zich dat in spontane reünies van ‘ouwe’ muziekvrienden en vriendinnen. En vrolijke jongeren die ontspannen samenkomen om te genieten. Want Waterpop is na vier decennia een soort cultureel erfgoed geworden voor Westland en Haaglanden. Een goed georganiseerd familiefestival dat als traditie niet meer is weg te denken uit Wateringen en wijde omgeving. Ondanks die variatie heeft TBA? ervoor gekozen om slechts een vijftal bluesrock bands uit die brede programmering te lichten voor een sfeerverslag. Met daarbij een apart fotoverslag van de overige bands; 40 hoeraatjes geschoten in live plaatjes.

België is al een poosje de bakermat van de betere Europese blues, boogie en beats. In het politiek verscheurde land vinden op muzikaal gebied wél kruisbestuivingen plaats die consistent zijn. Boogie Beasts bestaat uit Vlaamse en Waalse muzikanten die er gebroederlijk lekker op los scheuren met een win-win combinatie van vette garagepunk en blues boogie. In een optreden dat klinkt, en er ook nog eens plezant uitziet. Want Mathias Dalle (zang, gitaar), Jan Jaspers (zang, gitaar), Fabian Bennardo (harmonica) en Gert Servaes (drums) weten het Waterpop-volk prima te amuseren met voornamelijk eigen songs van hun album ‘Come And Get Me’ (2015). Al direct vanaf de opener, het up-tempo ‘On My Own Again’, kregen we te maken met vette grooves en boogie-shuffles. De meer melancholische momenten van de CD - met het verlangen naar moeder de vrouw thuis (’Coming Home To You’) - zijn live minder aanwezig. Want live wordt er gefeest, zeker op zo’n dag als vandaag. De monotone maar aanstekelijke ritmes (zonder basgitarist) dwingen het publiek gelijk al tot meedeinen.

Het viertal wisselt eigen composities, zoals het dansbare ‘Shake ‘Em’ en ‘Soul Keeps Crying’ (soundtrack van de “Summer of 2016″ aftermovie), af met traditioneel bestaand werk. Bekende covers van Muddy Waters, The Beatles en RL Burnside (’Goin’ down South’). Maar óók verrassende eerbetonen in al even zulke verrassende versies. Zoals Morphine’s ‘Honey White’ en ‘Pusherman’ van Curtis Mayfield dat in een smakelijk soul-boogie jasje recht overeind blijft. Deze boogieband heeft soul! Fabian Bennardo staat swingend en heupwiegend fysiek zijn eigen feestje te vieren, maar ondertussen vermorzelt hij je met zijn Lester Butler-achtige mondharmonica-klanken die je grijpen als de klauwen van het boogiebeest. Een beest dat dus ook wel van feestje houdt, want het slotnummer met een onvervalste discobeat en bijbehorende left-right-walk doet welhaast carnavalesk aan. De Boogie Beasts waren op Waterpop aan het juiste adres want je kan ze er gerust bij hebben op je feestje!

Op het Waterpop terrein staat een groot beeldscherm waarop een overzicht van 40 jaar festivaljolijt wordt vertoond. Als er beelden van het jaar 1995 voorbij komen moet ik terugdenken aan één van mijn muzikale helden: Rory Gallagher. Dat jaar zou de aimabele Ier namelijk persoonlijk ‘ons’ Waterpop festival aandoen! Helaas overleed de bluesrock gitarist in juni 1995. Doodzonde! roepen we nog steeds. Natuurlijk hadden we dit fenomeen al diverse keren live zien optreden in grotere zalen in Den Haag en Rotterdam. Maar Rory hier in het Westland - waar hij een fikse aanhang had én heeft - zou uniek geweest zijn. Rory had Wateringen finaal plat gespeeld, zeker weten! Nu, 22 jaar later was er toch nog een soort van herkansing. Twee van Rory’s voormalige begeleiders Gerry McAvoy (bas) en Ted McKenna (drums) vormen samen met de Amsterdamse gitarist Marcel Scherpenzeel (gitaar, zang) The Band of Friends. Scherpenzeel is zelf ook groot bewonderaar van Rory en speelde voorheen in de Gallagher tribute band Wolfpin.

Inmiddels heeft hij zijn hart helemaal verpand aan BOF om tot in de eeuwigheid de muziek van zijn grote voorbeeld (met een grote G) te vieren. Althans daar lijkt het op. Ondertussen blijft het trio zich nog steeds ontwikkelen en schromen ze niet om ook eigen composities zoals de concertopener ‘The Man I Am’ live te spelen. Toch wordt het deze vrijdagavond pas écht gezellig in het inmiddels volgelopen Hofpark als het trio in de RG-modus gaat. Met o.a. de Rory-klassiekers ‘Moonchild’, ‘Last Of The Independents’, ‘Philby’, ‘A Million Miles Away’ en ‘Shadow Play’, en meesterstukken die de Meester ooit van zíjn voorbeelden leende ‘I Wonder Who’ (Muddy Waters cover) en ‘Bullfrog Blues’ (William Harris cover) kon de Waterpop-party écht goed van start gaan. Een bluesrock legende en heel veel mooie muzikale herinneringen kwamen hiermee tot leven.

Het eerste dat Luka van der Poel van DeWolff doet als hij het backstage terras opkomt is een welgemeende felicitatie uitdelen voor het 40-jarige Waterpop jubileum. ‘Hmm, netjes opgevoed deze knul’, denk ik. Nee, hij was 40 jaar geleden zéker nog niet geboren, pareert hij mijn opmerking. Maar, zijn vader had er qua leeftijd en als muziekliefhebber toen al wel bij kunnen zijn. Op zijn wedervraag geef ik trots toe dat ik er inderdaad vanaf het begin als bezoeker bij bent geweest. ‘Maar ik heb ook een aantal edities gemist hoor’, geef ik ruiterlijk toe. En ach, dat maakt verder niets uit want Waterpop is na vier decennia een soort cultureel erfgoed geworden voor Westland en Haaglanden. Een goed georganiseerd familiefestival dat als traditie niet meer is weg te denken uit Wateringen en wijde omgeving. En met tradities kan je bij de jongens van DeWolff wel aankomen. Met hun psychedelische bluesrock put dit trio zelf ook alweer bijna tien jaar succesvol uit bronnen die in de jaren zestig en zeventig door voorgangers zoals o.a. The Jimi Hendrix Experience, Cream en Deep Purple werden geslagen.

En dat doen ze goed, keigoed! Kiezelhard en retestrak worden psychedelische klanken gecombineerd met Southernrock licks, badass bluessolo’s en heerlijk Hammond-gejank. De composities op zich zijn niet altijd even spannend maar de manier waarop gitarist Pablo en drummer Luka van der Poel en orgelvreter Robin Piso tekeer gaan op hun instrumenten is indrukwekkend. Toch ook hier weer géén bassist (wat is dat toch met die jongere generatie?). Mede dankzij een - soms letterlijk - oogverblindende lichtshow is het ook bijzonder aangenaam om naar te kijken. Ook nu weer zie ik om mij heen veel kalende 40- en 50-plussers. Begrijpelijk, want dit is gewoon dé muziek uit onze jeugd. Maar gelukkig staan er vlak voor de bühne ook nog flink wat jongeren uit hun plaat te gaan. Hopelijk beleven ze er net zoveel plezier aan als dat wij destijds deden met Deep Purple of Rory Gallagher. Want deze kwaliteitsmuziek is gewoon tijdloos en mooi.

Slechts één uur nachtrust hadden de mannen van The Grand East het etmaal voor hun Waterpop-optreden gehad. Met de avond ervoor een optreden in België gevolgd door een rusteloos nachtje snelweg inclusief autopech en toen op zaterdagmiddag direct door naar een gig op het Huntenpop festival in Ulft. Om dus klokslag 19:00 uur weer present te zijn op het Waterpop podium. Welkom in het Westland. Het leven van selfmade muzikanten gaat niet altijd over rozen. De gezichten stonden aanvankelijk wat minder opgetogen misschien, de gretigheid van het vijftal uit Twente was er niet minder om. Dit ondanks ook al een lange ‘Movano Camerata’ clubtour en tientallen zomerfestival optredens achter de rug. En nog een afsluitende ‘Unleash The Beast’ tour in het restant van 2017 in het verschiet. Maar juist dít is wat de vrienden altijd gewild hebben en dát maakt hen zo onvermoeibaar en vermakelijk om naar te kijken en te luisteren.

Dus gingen het wildebeest Arthur Akkermans (zang, harmonica) en zijn maten Imanishi Kleinmeulman (drums), Teun Eijsink (bas), Joris van den Berg (Hammond, trompet) en Niek Cival (gitaar) ouderwets van kiet met hun opzwepende rock ‘n soul repertoire. ‘Frogs’, ‘Rain Is Coming’, ‘Rabbits & Children’, ‘Pull The Trigger’… ze knalde er gelijk al hard in en het publiek vond het heerlijk. Frisse no-nonsens muziek met een retro-sausje. Ook deze jongens hebben op hun zolderkamers goed geluisterd naar hun (vaders) voorbeelden The Doors, Hendrix, Allman Bros, Black Crows, Tom Waits, Focus… whatever. Vervolgens nagespeeld in de oefenkelder als beginnende band Texas Radio (“ohw, benne hullie dat?!”) om zich vervolgens te ontwikkelen tot één van Neerlands beste livebands. De samenwerking met DeWolff lag dan ook voor de hand en werpt nu ook live z’n vruchten af. The Grand East zit sinds het verschijnen van hun uitstekende debuutalbum ‘Movano Cameratain’ (2016) in ‘n zwoare flow en de band lijkt alweer te hunkeren naar een volgende stap vooruit. Hopelijk blijven deze vrienden elkaars vrienden en blijven ze doen wat ze graag doen. Want dan gaan we nog veel meer plezier van hen beleven.

“Admiraal wie-bie?” Nee, de naam en voorgeschiedenis van één van de toppers op deze Waterpop jubileumeditie was nog niet tot alle bezoekers doorgedrongen. Gek eigenlijk dat Admiral Freebee in Nederland niet die status heeft als in zijn geboorteland België. Want qua songwriting en performance doet Tom van Laere (zang, gitaar, piano, harmonica) - alter ego en voorman van Admiral Freebee - niet veel onder voor zijn inspirators Bob Dylan, Neil Young en Tom Waits. Songs als ‘Blues From A Hypochondriac (Always Hoping For The Worst)’, ‘Always On The Run’, ‘Einstein Brain’, ‘Rags ‘n’ Run’, ‘Coming of the Knight’ (op plaat een duet met Emmylou Harris) en ‘Do What You Gotta Do’ (“mijn levenslied”) zijn zonder uitzondering juweeltjes. Jazeker, hij stond in 2006 al op Pinkpop en deed sindsdien ook regelmatig ons land aan voor festival- en cluboptredens. Zowel met bands als solo, waarvan ons zijn bizarre soloshow in Het Paard den Haag in maart 2012 nog helder voor de geest staat. Maar blijkbaar tel je hier als serieus liedjesschrijver en artiest pas mee als je uit het (allang niet meer!) beloofde land VS komt. Waarschijnlijk heeft de admiraal aan die onderwaardering ook zelf bijgedragen door zichzelf bij tijd en wijle niet ál te serieus te nemen. Immers: ‘everything is temporary’.

Zijn zorgvuldig gesmede songs met vaak door Jack Kerouac geïnspireerde teksten worden frivool als hete hoefijzers vanaf het podium het publiek ingesmeten. Ze raken je of ze raken je niet en alleen de scherpzinnige luisteraars weten ze te vangen zonder hun vingers eraan te branden. Maar, zo werd ook hier op Waterpop weer eens duidelijk, de band Admiral Freebee is in deze zevenkoppige formatie inclusief twee koperblazers (sax en trompet), gewoon een perfecte festival-act. Zelfs voor de ‘kleingelovigen’ zoals Van Laere de toehoorders cynisch noemde, want “it’s still folkmusic”. Het gezelschap geeft sjeu aan de genres roots-rock en Americana en de spelvreugde droop van het podium af. Dat sloeg over op het publiek; wel of niet bekend met het repertoire. Maar wat wil je ook met muzikanten als Jasper Hautekiet (bas, zang), Maarten Moesen (drums), Tim Coenen (gitaar, zang) en Senne Guns (toetsen, zang) in de gelederen. Stuk voor stuk klasbakken die onder leiding van opperbevelhebber Freebee de vloot gezamenlijke op koers hielden, met ruimte om daarbinnen hun eigen routes te kiezen. Songs als ‘Nothing Else To Do’, ‘Let It Shine’ en ‘Bad Year For Rock ‘n’ Roll’ werden enthousiast door het Wateringse publiek in ontvangst genomen. Liedjes die zo pakkend zijn, daarvan raakte op deze avond zelfs de meest verstokte (en beschonken) hypochonder van in een festival-mood. Wat ons betreft de slagroom op de Waterpop Forty-taart. Jammer dat ook deze traktatie maar een uurtje mocht duren. Lang zal Waterpop leven in de gloria.

Alle Waterpop 2017 foto’s zijn hier te zien!

The Admiral & Me (y)

21ste Ribs & Blues Festival te Raalte 05-06-17

Geplaatst op 15 June 2017 door Giel

Twitter facebook YouTube E-mail

Blues So Dirty You Can Smell It @ Ribs & Blues 2017 (Day 3)

Een sfeerverslag voor The Blues Alone? van het 21ste Ribs & Blues Festival te Raalte op 3, 4 en 5 juni 2017 door Giel van der Hoeven en Nicolette Johns met foto’s van Gerrie van Barneveld en José Gallois (klik hier voor zijn album).

Na die heerlijke afsluiter de avond ervoor op de R&B Mainstage en ons interview tot diep in de nacht met The Red Devils, gingen wij vanmorgen weer fris van de lever van ons hotel richting Raalte. ‘Jij bent nu toch in the mood voor vuige Chicago blues, dus versla jij de Giles Robson Band maar dan begin ik rustig aan met Matt Andersen’, zei Nicolette. Geen probleem, zompige harmonica blues kan ik elk uur van de dag horen.

Bovendien was het mijn eerste kennismaking met de Giles Robson Band sinds de voorman is gestopt met The Dirty Aces, en dat beviel uitstekend. Als je de man aanvankelijk zo over het podium ziet sjokken moet je nou niet gelijk denken aan een ras entertainer. Toch zal die je doen verbazen wanneer hij eenmaal loskomt. Want de Engelsman is echt een van de beste bluesharp-spelers van dit moment en het publiek vermaken kan je ook gerust aan hem overlaten. Met gitarist Filip Kozlowski, bassist Jeff Walker en drummer Darren Crome staat er een hecht team op het podium.

Matt Andersen brengt een mix van folk, soul maar ook blues. De sympathieke, imposante man heeft zijn plek in mijn hart allang weten zeker te stellen en opent met ‘In Time Of Trouble’ wat hij opdraagt aan een fan. De jonge dame naast mij veert op, is zij het die deze song heeft aangevraagd? We komen er niet achter want ik wil niet op mijn plekje op de eerste rij door een akoestische set heen praten. Toch knap dat je het lef hebt om in je eentje voor zo’n grote tent de menigte zó bij de strot kan grijpen met ‘The Gift Of Life’. Matt Andersen vertelt ons dat het zijn laatste optreden is van een hele week touren door Europa en vandaag is het een “good hairday” dus mogen we genieten van zijn exquise fingerpicking eind aan ‘Burning Flame’.

Robert Ellis heeft zonder twijfel zich in de mooiste outfit die ik tijdens dit festival heb kunnen spotten gehesen. Het pak wat de man draagt is voorzien van afbeeldingen van “the galaxy”, een ode aan het spacecenter van zijn hometown Houston Texas. Of staat het pak symbool voor wat deze 27 jarige nog wil veroveren?… the universe is yours Robert, zou ik de man willen zeggen want we zijn getuige van een rasechte liedjesschrijver van bijvoorbeeld ‘Perfect Stranger’, een mix tussen country, jazz en blues. Al jaren wordt Ellis bijgestaan door gitarist Kelly Doyle en de twee mannen met de Stetsons, bassist Geoffrey Muller en Tank op drums.

Tijdens deze Ribs & Blues editie werden er veel odes gebracht aan de onlangs overleden Gregg Allman. Terecht natuurlijk, want The Allman Brothers Band was een van de belangrijkere Southern rock- en bluesbands van de jaren zeventig. Ze zijn er zelf te bescheiden voor, maar eigenlijk kan hetzelfde worden gezegd van Barrelhouse: een van de belangrijkere bluesbands van de jaren zeventig in Nederland met een zeer goede live-reputatie. Met twee nummers van hun laatste CD Almost There, ‘Don’t Hold Your Breath’ en het instrumentale ‘Hoky Poky’ – een fraaie en geslaagde variatie op The Allman Bros ‘Jessica’ – herdacht ook Barrelhouse op schitterende wijze Gregg Allman. Waarin de broers Guus en Johnny Laporte in de beste Allman traditie een twin lead slidegitaarsolo gaven met een hoog kippenvel gehalte.

Daar waren ze weer! Ook bijna kinderen aan huis in Raalte, de kwajongens van The Grand East uit Overijssel. Ongetwijfeld de beste psychedelische jammband van Nederland. Sinds het label Goomah hun boekingen doet en er ervoor zorgde dat ze hun eerste echt plaat ‘Movano Camerata’ konden uitbrengen, gaat het er een stuk professioneler aan toe bij de jonge honden. Hun thuisbasis is inmiddels Utrecht waar ze aan de Oudegracht de studio van DeWolff mogen gebruiken voor repetities. Want ondanks dat de boys gepokt en gemazeld zijn op de planken van rokerige kroegen en donkere clubs kan een steady thuisbasis geen kwaad. Maar je kunt Twents vee ophokken waar je wilt, eenmaal losgelaten slaan ze weer ouderwets op hol. Veel volume, veel spotlights, veel rook, maar vooral dus veel energie op de Delta Stage.

Michelle David zingt soul, R & B fantastisch geblend met Gospel, maar zingen is voor deze kleine, grote dame een understatement. Wàt kan deze dochter van de soul zingen zeg, maar niet alleen haar stem is prettig om naar te luisteren ook kijken naar David, die oorspronkelijk uit New York komt en alweer een kleine 15 jaar Nederland haar thuis noemt, is een plezier. Ze is uitgelaten, dartel en blijmoedig wat eigenlijk allemaal hetzelfde is. Michelle is vooral overrompelend! Niet zo verwonderlijk als je bedenkt dat deze kleine donderstraal in vele grote musicals heeft gestaan én dat de dame de backing-vocals voor Diana Ross verzorgde.

Sari Schorr uit New York is een goedlachse dame op het podium. Innes Sibun is de gitarist van haar huidige begeleidingsband The Engine Room en hij trad eerder onder meer op met Robert Plant. Om deze kanjer samen met bassist Kevin Jefferies (o.a. Jeff Beck) die op Ribs & Blues vervangen werd door Ian Jennings, keyboardspeler Anders Olinder (o.a. Glenn Hughes) en drummer Kevin O’Rourke in je band te hebben, is ook een reden tot lachen. Eigenlijk is Sari meer te plaatsen in het mainstream rock genre. Maar ze is vooral live zo veelzijdig dat je haar om het even op elk podium kan neerzetten. ‘A powerhouse vocalist’ zoals Walter Trout haar die avond noemde en waarmee zij dan weer een nummertje mee mocht zingen op de Mainstage. Want tijdens het Ribs & Blues festival zijn we allemaal vrienden en vriendinnen van elkaar. Zoals dat hoort.

Deze keer zet Walter Trout niet zijn zoon in de spotlights maar gelijk in 2015 zijn trouwe tourmanager Andrew Elt, de man speelt ook een behoorlijke partij op de gitaar kunt u van mij aannemen. Als Trout ‘The Love We Once Had’ aan zijn vrouw Marie opdraagt breekt de grote, stoere man, hij houdt het letterlijk niet meer droog… de tranen krijgen de vrije loop. Niet zo verwonderlijk als je bedenkt dat zij aan zijn zijde bleef toen hij alles opnieuw moest leren zoals lopen en de kleine motoriek weer leren te gebruiken. Een mooie verrassing valt het publiek ten deel als de laatste act van het Delta Stage, Sari Schorr ook nog een nummer mee komt zingen. Met ‘Going Down’ komt er een einde aan een enerverend, divers maar vooral heel fijn weekend vol vuige, smerige Blues afgewisseld met Americana, Britpop en Gospel.


[lees hier uitgebreide verslagen door Giel & Nicolette via TBA?]