Archief voor de categorie 'Reviews'

VDHO Best Music 2020 🎶👍

Geplaatst op 4 December 2020 door Giel

Twitter facebook YouTube E-mail

VDHO BEST ALBUMS 2020

Bruce Springsteen - Letter To You
Nick Cave - Idiot Prayer: Alone at Alexandra Palace
Marcus King - El Dorado

VDHO BEST CONCERT 2020

The Last Internationale - De Boerderij Zoetermeer
@ the first Dutch clubgig [27-02-20]

2020…
Tsja, wat valt er op muzikaal gebied nog te vertellen over het jaar 2020? Er gebeurde live niet veel helaas maar anderzijds viel er toch weer genoeg te genieten. Een CD die ik erg aangenaam vond en veel heb gedraaid tijdens de lockdown periode was ‘After the Fire After the Rain’ van The Lost Brothers - een zeer prettige luisterplaat. Ook Steve Earle & The Dukes met ‘Ghosts Of West Virginia’, Neil Young met ‘Homegrown’ en Bob Dylan’s ‘Rough And Rowdy Ways’ vallen in die categorie. Maar de uitverkorenen zijn wat mij betreft twee andere ouwetjes en een rastalent.

De uitverkorenen
Voor het eerst sinds 2012 (’High Hopes’) maakte Bruce Springsteen (71) weer een album met zijn fameuze E Street Band. En het resultaat zijn twintigste live opgenomen studioalbum ‘Letter To You’ klinkt ouderwets goed. Met negen nieuwe Springsteen-songs en drie opnames van niet eerder uitgebrachte nummers uit de jaren ‘70. Idiot Prayer: ‘Nick Cave Alone at Alexandra Palace’ is het vijfde livealbum van Nick Cave. Het werd opgenomen in juni 2020 toen het Verenigd Koninkrijk langzaam uit de lockdown ontwaakte en was bedoeld als een reactie op de isolatie van de voorgaande maanden. Op ‘Idiot Prayer’ speelt Cave zijn liedjes solo op de piano in een zelden vertoonde gestripte vorm, van vroege Bad Seeds en Grinderman tracks tot nummers van het meest recente Nick Cave & the Bad Seeds-album ‘Ghosteen’ (2019). De nog maar 25 jaar jonge Amerikaanse muzikant Marcus King maakte de afgelopen jaren indruk met zijn Marcus King Band, die drie albums met een tijdloze mix van onder andere soul, blues, rock en jazz uitbracht. Afgelopen jaar kwam hij met zijn eerste echte soloalbum ‘El Dorado’ dat - onder productie van Dan Auerbach - ook weer een aangenaam klinkend retro geluid bevat. In de ruïnes van het verleden liggen de parels van morgen.

Harde heren en delicate dames
Voor de afreageermomenten verscheen onlangs de ijzersterke come-back CD van de van origine Australische hardrockers AC/DC: ‘Power UP!’ En in mindere maten kan dat ook gezegd worden van Deep Purple met ‘Whoosh!’ en Pearl Jam met ‘Gigaton.’ Ook de dames waren in 2020 goed vertegenwoordigd. Sass Jordan bracht (eindelijk!) een bluesplaat uit: ‘Rebel Moon Blues’, tevens nieuw werk van Rory Block en Ana Popovic (’Live for Live’). De Amerikaanse singer-songwriter Lucinda Williams bracht in april het eigenzinnige coveralbum ‘Good Souls Better Angels’ uit. Maar op de valreep ook een verzameling liedjes en verhalen, geboren in de nasleep van de COVID-19-crisis: ‘Southern Soul- From Memphis to Muscle Shoals & More.’

Huisvlijt
En meer artiesten maakten door de lockdown omstandigheden gebruik van huisvlijt. O.a. Mike Zito (’Quarantine Blues’), The Strokes (’The New Abnormal’), The Rolling Stones (’Living In A Ghost Town’), The Waterboys, Walter Trout, The Last Internationale, de Vlaamse Guy Verlinde, en onze eigen Danny Vera zijn zomaar wat namen die met verrassend goed werk op de proppen kwamen. Daarbij viel er te genieten van mooie reissues van o.a. The Rolling Stones, Keith Richards, Jimi Hendrix Experience, The Doors, Frank Zappa, Focus, Thin Lizzy, Prince, Rory Gallagher, Pearl Jam, Tom Petty & The Heartbreakers, Lou Reed en uiteraard Neil Young & Crazy Horse van wie ik de prachtplaat ‘Return To Greendale’ alweer in m’n hart gesloten heb. Zelf ben ik in mijn zestigste levensjaar tijdens de lockdown begonnen aan het project MijnPAT60. Een half jaar voor mijn 60ste verjaardag in oktober jl. zag het boek - een éénmalige privéuitgave - het daglicht. Voor de liefhebber ;-)

Live is live
Ironisch genoeg was het enige (en gelijk beste) live optreden dat ik in dit ‘rampjaar’ bezocht er eentje van een New Yorks trio met de naam The Last Internationale. Op de Europese festivals hadden ze al naam gemaakt maar in dit eerste Nederlandse club optreden lieten gitarist Edgey Pires, Delila Paz (zang, bas, toetsen) en drummer Thomas Pridgen horen en zien ook the full package voor een intieme gig in huis te hebben. TLi vulden het podium met een mengsel van energie, kracht, woede, intensiteit en attitude. Hitting us with their blues with souls on fire!

Theater
Daarnaast heb ik in januari in theater De Veste te Delft ook nog ‘Legendary albums live: Sticky Fingers met o.a. ‪Jan Akkerman‬, ‪Bert Heerink‬, ‪Lies Schilp‬, Inge Bonthond en de LA Liveband live mogen bewonderen. En in september speelde Ellen ten Damme daar met Allez-Hop! en de helft van haar Magpie Orchestra hits uit haar programma’s Paris-Berlin en Casablanca. Maar dat was het wel voor wat betreft de live-uitjes in 2020 :-/

Knockin’ On Heaven’s Door
Helaas moesten we in het afgelopen jaar ook weer afscheid nemen van een aantal muzikale helden. Soms op respectabele leeftijd (Little Richard 87) maar vaak toch weer te jong en te vroeg (Eddie Van Halen 65). Opdat zij niet vergeten worden een selectieve opsomming van artiesten:

Little Jimmy (75), Belgisch bluesmuzikant
Neil Peart (67), Canadees drummer en schrijver
Bob Fosko (64), Nederlands zanger, entertainer en acteur
Jaap Dekker (73), Nederlands muzikant
Henry Gray (95), Amerikaans bluesmuzikant
Kenny Rogers (81), Amerikaans countryzanger
Manu Dibango (86), Kameroens componist en muzikant
Bill Withers (81), Amerikaans soulzanger en componist
Alex Harvey (73), Amerikaans countryzanger en componist
John Prine (73), Amerikaans folk- en country-singer-songwriter en gitarist
Florian Schneider (73), Duits muzikant
Alton “Big Al” Carson (66), Amerikaans blues- en jazzzanger
Little Richard (87), Amerikaans zanger en pianist
Betty Wright (66), Amerikaans soulzangeres
Moon Martin (69), Amerikaans zanger en songwriter
Jorge Santana (68), Mexicaans gitarist
Phil May (75), Brits zanger (Pretty Things zanger)
Mory Kanté (70), Guinees zanger en muzikant
Jimmy Cobb (91), Amerikaans jazzdrummer
Pete Carr (70), Amerikaans gitarist
Charlie Daniels (83), Amerikaans countryzanger
Peter Green (73), Brits gitarist
Wayne Fontana (74), Brits zanger
Trini Lopez (83), Amerikaans zanger
Jack Sherman (64), Amerikaans gitarist
Frankie Banali (68), Amerikaans drummer
Walter Lure (71), Amerikaans gitarist
Justin Townes Earle (38), Amerikaans zanger, muzikant en songwriter
Gary Peacock (85), Amerikaans jazzmusicus
Lucille Starr (82), Canadees zangeres en songwriter
Toots Hibbert (77), Jamaicaans zanger
Reggie Johnson (79), Amerikaans jazzcontrabassist
Lee Kerslake (73), Brits drummer Uriah Heep
Jimmy Winston (75), Brits muzikant en acteur
Rocco Prestia (69), Amerikaans bassist
Johnny Nash (80), Amerikaans zanger
Eddie Van Halen (65), Nederlands-Amerikaans gitarist
Tony Vos (89), Nederlands saxofonist, componist en producer
Ray Pennington (86), Amerikaans countryzanger, songwriter en producent
Dave Munden (76), Brits drummer en zanger
Johnny Bush (85), Amerikaans countryzanger, songwriter en drummer
Gordon Haskell (74), Brits muzikant
Spencer Davis (81), Brits zanger en gitarist
Tony Lewis (62), Brits rockbassist en singer-songwriter
Jerry Jeff Walker (78), Amerikaans countryzanger en songwriter
Stan Kesler (92), Amerikaans jazzgitarist, -bassist, -mandolinist, producent en songwriter
Billy Joe Shaver (81), Amerikaans countryzanger en songwriter
Oscar Benton (71), Nederlands zanger
Tony Hooper (77), Brits zanger en gitarist.

Fototentoonstelling ‘Hendrix in Holland’

Geplaatst op 13 September 2020 door Giel

Twitter facebook YouTube E-mail

Vanmiddag in de Fotowerkplaats in Schiedam de fototentoonstelling ‘Hendrix in Holland’ bezocht. En het gelijknamige boekwerkje aangeschaft. Met o.a. mooi fotowerk van fotograaf Rob Bosboom die in november 1967 bij Jimi’s optreden in Ahoy’ Rotterdam was. We kregen een persoonlijke toelichting bij de foto’s met gepassioneerde verhalen uit het verleden door organisator Wim van Zon. Klasse Wim, bedankt! De tentoonstelling is nog tot en met 18 oktober te zien op donderdag-, vrijdag-, zaterdag- en zondagmiddag. Ga dat zien, het is de moeite waard!


[Hendrix kleur hotel Rotterdam 4014 Foto: ©Rob Bosboom]

De legendarische gitarist Jimi Hendrix (Seattle, 27 november 1942 – Londen, 18 september 1970) trad slechts één keer in zijn korte leven op in Nederland. Deze maand is het 50 jaar geleden dat hij overleed.

This is almost everything what is left on film from one day Jimi Hendrix Experience in Holland, with credits to the owner of this 8mm film, all other recordings are lost or more worse, wiped out…


[Hendrix ZW Ahoy 10-11-1967027 Foto: ©Rob Bosboom]

Official Playlist Hippy Happy Beurs Rotterdam
10-11-1967 was:

Stone Free
Manic Depression
Hey Joe
Little Miss Lover
The Wind Cries Mary
Foxy Lady
Burning of the Midnight Lamp
Purple Haze


[Jimi Hendrix Dutch TV Show HOEPLA Synced 8mm 10 nov. 1967]

Touch down

Toen Jimi 24 september 1966
op Heathrow arriveerde
met roze krulspelden
en puistencrème in zijn tas,
wisten nog weinigen
in Europa wie hij was

Nadat hij zijn gitaarkunsten
op ‘t podium demonstreerde
alles en iedereen
in vuur en vlam stak,
ging de hele elektrische kerk
uit z’n dak

Met Clapton, Baker en Bruce
de room op de cake
Een ingewikkelder experiment
dan het leek, maar
virtuositeit gewikkeld
in een kwajongensstreek

[uit: Niets Genoeg - dichtwerk | GvdH ©2017]


[The Jimi Hendrix Experience Live In Maui, 1970 - Voodoo Child (Slight Return). Ongeveer 1,5 maand voor zijn dood op 18 sept. 1970]

Ribs & Blues 2020… on hold, but nice memories

Geplaatst op 30 May 2020 door Giel

Twitter facebook YouTube E-mail

Voor het eerst in 10 jaar een pinksterweekend niet op het Ribs & Blues Festival in Raalte… dat voelt toch een beetje ontheemd.


[Ben Prestage; Hollis Brown; TBA?-crew; Charlie Starr]

Het afgelopen decennium was ik elke editie aanwezig om verslagen te maken en interviews te doen. Dat was met de The Blues Alone?-crew Arjan, José, Nicolette en al die anderen niet alleen hard werken maar ook super gezellig! Maar met als resultaat altijd heerlijke concert reviews en mooie interviews. Van het dubbelinterview - samen met Henri Grootenhuis [Cigarbox Henri] - dat we deden met de Mississippi ‘one man band’ Ben Prestage (2011) tot de cool-guy Charlie Starr van de Atlanta rockband Blackberry Smoke vorig jaar, het was steeds weer genieten!

Persoonlijk bewaar ik goede herinneringen aan interviews (uit de tijd dat ‘handen schudden’ nog niet verboden was) met o.a. de charmante en geroutineerde blues-rockchick Sass Jordan, de charismatische frontzangeres Lynne Jackaman van de Londense soul- en bluesrock band Saint Jude en Revel In Dimes’ zangeres Kia Warren uit Brooklyn, die ten faveure van de interviewer en fotograaf serieus moeite deed haar bierzuipende- en chipskanende bandleden in bedwang te houden. En het duo Little Hurricane uit San Diego, die destijds in alle toonaarden ontkende absoluut géén liefdesrelatie te hebben maar inmiddels anno 2020 een gelukkig gezinnetje van vier vormt. Het kan zo verkeren in artiestenland.


[Sass Jordan; Kia Warren; Lynne Jackaman; Little Hurricane]

De editie van 2014 was ook memorabel. Eerst met fotograaf Arjan Vermeer naar Pinkpop om The Rolling Stones te zien optreden (en óók op onze eigen wijze te verslaan) om vervolgens door te scheuren naar Raalte om daar o.a. de jongens van Hollis Brown uit New York (óók Stones-fans) te interviewen… so respectable! Lees alle TBA? interviews hier en de verslagen en interviews op: www.thebluesalone.nl

Stadion Feijenoord ‘De Kuip’ 83 jaar

Geplaatst op 27 March 2020 door Giel

Twitter facebook YouTube E-mail

Vandaag is het mooiste stadion van Nederland De Kuip 83 jaar oud. Op 27 maart 1937 werd Stadion Feijenoord officieel geopend voor het publiek. Een mooie gelegenheid om 83 jaar terug te gaan in de tijd en stil te staan bij het stadion dat niet alleen Rotterdam, maar ook vele levens, voor goed veranderd heeft. Ook dat van mij. Om het ‘een tweede huis’ te noemen gaat wellicht wat ver. Maar de zin (naar een spandoek van FSV De Feijenoorder) die m’n dochter me vanmorgen whatsappte komt aardig in de buurt: ‘Dichter bij de hemel ga je levend écht niet komen!’ :-)

Mijn eerste bezoek aan De Kuip was op woensdag 22 oktober 1969. Nederland - Bulgarije: 1-1. Dat was samen met mijn vader en mijn oudste broer Rob in vak W op de Maastribune. Omdat ik Feyenoordsupporter was en mijn broer voor Ajax, koos mijn vader diplomatisch alleen (doordeweekse) wedstrijden uit van het Nederlands elftal. Hevig onder de indruk van dat immense stadion met die gigantische lichtmasten en die mooie grasmat vergaapte ik me ook aan mijn toekomstige helden. Willem van Hanegem, Coen Moulijn, Wim Jansen, Rinus Israël, Henk Wery en Eddy Treijtel. Jazeker, maar liefst zes Feijenoorders (nog met ij) startte toen in de basis! Maar we hebben het hier wel over spelers die ruim een half jaar later als eerste Nederlandse club Europees en later zelfs wereldkampioen clubvoetbal werden. Giganten als Johan Cruijff en Johan Neeskens waren toen nog niet in beeld. Al heb ik die later o.a. tegen Schotland (2-1) wel voor het eerst in actie gezien.

De jaren daarna begon mijn hart pas echt rood-wit op te bloeien. Met de landskampioenschappen van 1971 en 1974 en de Europacup II finale Feyenoord - Tottenham Hotspur (2-0) van 29 mei 1974 als eerste grote indrukwekkende herinneringen! Daarna werd het lijden met een lange ij. Een decennium waarin elke toen actieve Feyenoordsupporter is gehard en gelaagd. Na de laatste schreden van Coen Moulijn, Wim Jansen en Wim van Hanegem (vooral die laatste; voor altijd een held!) en het debuut van o.a. Gullit, Van Bronckhorst, Wijnaldum en Van Persie gloorde er weer hoop aan de horizon bij de Maas. Als Legionairs werden we ook Cupfighters door in 1980, 1984, 1991, 1992, 1994 en 1995 de KNVB Beker te veroveren. In 2008, 2016, 2018 werd dat herhaald al bleven de kampioenschappen (1984, 1993, 1999, 2017) te lang achterwegen. Zéker de meeste recente uit 2017, de eerste die ik samen met mijn dochter Lizzy mee mocht maken en waarover ik met kameraad Paul het boek ‘Glory Days in De Kuip’ schreef.

Bij de meeste wedstrijden was ik lijfelijk aanwezig en de uitzinnige blijdschap bij het winnen van prijzen werd er niet minder op. Helaas hield het ook Europees niet over, met uiteraard het winnen van de UEFA Cup in 2002 als positieve uitschieter! Toch staan mooie internationale momenten met o.a. John de Wolf, Henk Fraser, József Kiprich, Henrik Lars son, Julio Ricardo Cruz en Pierre van Hooijdonk nog op het netvlies gebrand. Met Oranje heb ik sinds de jaren tachtig niet veel meer gehad. Maar als EURO2000 medewerker zag ik wel alle Kuip-wedstrijden inclusief de finale Frankrijk - Italië (2-1) op 2 juli 2000 live.

Op andere wijze werd De Kuip wél internationaal beroemd. Het Feyenoord bolwerk werd een rocktempel toen Mojo er live concerten ging programmeren. Een indrukwekkend scala aan internationale top artiesten heeft van 1978 t/m 2003 De Kuip aangedaan voor grootse concerten. Op 23 juni 1978 was ik aanwezig bij het allereerste Kuipconcert van Bob Dylan en topgitarist Eric Clapton. In de stromende regen op vak C hoorde ik de eerste live klanken van die legendarische Amerikaanse singer/ songwriter door ‘ons’ stadion schallen: een instrumentale versie van ‘A Hard Rain’s A-Gonna Fall’… kippenvel, éch wel!

De jaren daarna werd het alleen maar mooier. Ieder jaar weer keek je uit naar memorabele Kuipconcerten. The Rolling Stones (1982, 1990, 1995, 2003), David Bowie (1983, 1987), Rod Stewart (1983), (Bruce Springsteen (1985, 1988, 2003), U2 (1987, 1993, 1997), Genesis (1987, 1992), Pink Floyd (1988, 1994), Prince (1988, 1990), Dire Straits (1992)… yepp! We waren erbij. Meestal op het veld, on our holy ground. Maar hoe lang nog? De Kuip, van harte!


[Drie hoogtepunten uit 83 jaar De Kuip]

foto’s © de rechthebbende

The Last Internationale @ the first Dutch clubgig [27-02-20]

Geplaatst op 28 February 2020 door Giel

Twitter facebook YouTube E-mail

Ooit ontdekt door Rage Against The Machine-gitarist Tom Morello, die het (in 2013) op zijn beurt liet horen aan RATM-drummer Brad Wilk: The Last Internationale.


[foto’s: Giel]

Op de Europese festivals hadden ze al naam gemaakt maar in dit eerste Nederlandse club optreden liet het trio uit New York horen en zien ook the full package voor een intieme gig in huis te hebben. TLi vulden het podium met een mengsel van energie, kracht, woede, intensiteit en attitude. Hitting us with their blues with souls on fire!


[TLi & fans rock the stage]

Terwijl Edgey Pires de noten groovin’ and shreddin’ van zijn gitaar scheurde alsof het een lieve lust was, werd de opgekropte woede doorgevoerd in dat unieke rauwe geluid wat The Last Internationale zo goed doet, meegenomen op de dreunende drums van de nieuwe man Thomas Pridgen. Samen met de bassende spring-in-’t-veld en ‘environmentalist’ Delila Paz rockt Pires de stage op iedere meter. En wat Paz uit haar strot krijgt is ongekend. Wat een zangeres! Van ijzingwekkende uithalen reikt haar stem via warmbloedige ballads naar kippenvelmomenten (’Like a Stone’). Top-gig!


[Giel, Delila, Ronald, Edgey, Marco - foto: Wil]


[TLi setlist 270220]