Twee videoclips met een samenvatting van 10 uur Live radio van The Day The Music Died - Geschiedenis van de Zeezenders, een live uitzending vanuit Museum RockArt van 31 augustus 2010 van 10.00-18.00 uur. Met dank aan de maker/samensteller Alex.
Verdere info en meer links op de website van Alexcity. Of de website voor de zeezenders, vrije radio en Amerikaanse radio.
The Mac Wire Mini Review: by Anne M. Raso - THE MAC WIRE
I had one reason and one reason only to go to the Willy DeVille Birthday Celebration held at BB King’s in Times Square this past Monday night (only two nights from what would have been the legendary singer-songwriter’s 60th birthday): I wanted to see the original Mink DeVille back together and I wanted to see them jam with some of Willy’s later sidemen. I actually lost track of Willy and the boys after I interviewed them backstage at the Capitol Theater in Passaic, NJ in Spring 1978 (and had actually hung out with the band sans Willy circa Summer 1977 in Franklin Lakes…their manager’s mom was friends with my mom in Franklin Lakes, NJ, now made famous as the setting for Real Housewives Of New Jersey). The original band seemed to get unceremoniously dumped while in LA to record the third Mink DeVille album (rumor has it the producer was at fault) and as purveyors of the punk scene will tell you, they were phenomenally talented but kept it more raw and pure rock ‘n’ roll than Willy’s later ensembles. I thought bassist Ruben Siguenza was an especially down-to-earth person and I remember his wallet disappearing from the Capitol Theater dressing room and when I talked to him after the BB King show on Monday night, he didn’t seem to remember this. But that was my main memory from that night other than Willy’s gold tooth and his wife Toots’ piercings (I had never seen either of those things before, to be perfectly honest). As for Monday night’s show, put together by DeVille’s multi-instrumental sidekick David Keyes, it provided some great blasts from the past and to see the original Mink DeVille group do “Gunslinger” (with a few of Willie’s later partners in crime nearby) was a very special moment, possibly not ever to be repeated. Special guests included “mad scientist” axeman Richard Lloyd of Television fame (who played with Willy on several occasions), guitar slayer Steve Conte who did extensive touring with Willy and J. Geils crazyman howler Peter Wolf (who was basically just a Willy uber-fan).
Original Mink DeVille axeman Louie X. Erlanger (who recently brought his bandmates back together for a phone-in conference on his radio show to discuss the old days), probably summed up Willy best by saying, “I admired Willy because he always stuck to his guns” before he and the rest of the “old Minks” performed (appropriately enough) “Gunslinger” from the Cabretta album. The encore featured “Spanish Stroll,” probably one of DeVille’s Top Five most famous songs and it was touching to see so many talented people together who had played behind this misunderstood and tragic musical genius (about 25 great musicians seemed to be enjoying themselves immensely as they fought for just enough space to play on the small BB King’s stage). Willy DeVille said he never would be fully appreciated until after he was gone, and this crowd’s reaction to this show might just be an omen of things to come in terms of Willy reaching “legend” status (many die-hard fans are circulating petitions online to get him nominated for the Rock And Roll Hall Of Fame as well). THE MAC WIRE RATING: 4.5 OUT OF FIVE STARS.
Een verslag in het Ned/Eng door Gurrie ‘Hurdy’ staat op het Willy DeVille Int. Fans blog.
Musicians on stage at BB Kings’ NYC August 23rd 2010 to honour Willy DeVille:
The Original Mink DeVille
[Time period: Cabretta, Return To Magenta, Le Chat Bleu]
Louis X Erlanger (guitar), Ruben Sequenza (bass), Manfred TR Allen (drums), Bobby Leonard (keyboards)
The Mink DeVille Band 1982
[Time period: Coup de Grace, Where Angels Fear To Tread, Live At Montreux 1982 dvd]
Ricky Borgia (guitar), Joey Vasta (bass), Thommy Price (drums), Kenny Margolis (keyboards), Crispin Cioe (sax)
Willy/Mink DeVille Band 1987-1992
[Time period: Miracle, Victory Mixture, Backstreets]
Bobby Curiano (bass), Shawn Murray (drums), Boris Kinberg (percussion), others joined them.
Willy/Mink DeVille Band 1993-1994
[Time period: Live, Live At Montreux 1994 dvd]
David J. Keyes (bass), Shawn Murray (drums), Boris Kinberg (percussion), Seth Farber (keyboards), others joined them. And… YaDonna Wise (unfortunately her sister Doreen wasn’t there).
Willy/Mink DeVille Band 2002-2008
[Time period: Crow Jane Alley, Pistola, Berlin dvd, Lowlands dvd]
Mark Newman (guitar), Darin Brown (keyboards), Bob Curiano (bass), David J. Keyes (bass), Shawn Murray (drums), Boris Kinberg (percussion), Kenny Margolis (keyboards).
Special Guests: Peter Wolf (J. Geil’s Band), Richard Lloyd (Television), Steve Conte (DeVille Band ‘03/New York Dolls/The Crazy Truth). Freddy Koella (who had other liabilities this memorial day, went to join Bob Dylan for a couple of tours in ‘03/’04, so Steve replaced him). And of course his last wife Nina (who got the flowers handed). All the musicians joined at the encore ‘Spanish Stroll’.
Thanks to initiator of the Wdv B-day celeb. show ánd bassplayer David J. Keys (who had to leave the band due to cancer diagnosis at fall 2006. But Willy and Dave worked together at Willy’s place on the album Pistola despite the heavy treatments, he’s a real surviver! Thanks Dave).
The splashy encore of “Spanish Stroll” undoubtedly had enough “savoir faire” to have Willy smiling from the rock and roll heavens above.
Mink Deville - BB King’s, NYC 8/23/10 [photo ©: Dino Perrucci]
Quote by Joseph Vasta jr. [Mink DeVille, played Bass on the albums Coup De Grâce 1981 and Where Angels Fear To Tread 1983]
“It really was a great night to play. Only hope that Willy heard us I miss this man. You should only know the guys played there heart out last night. Sounded freakin’ great! Every one who took part played very well. Did you know that it was recorded and filmed too? Soon to be put out, as far as I know. Mink might be back, keep your fingers crossed okay. I think for a band that only played twice in the last week we did fine! I will put up some pictures from backstage for you when I get the time. Playing around takes up so much time you know. But we all were very glad the turnout we had. We might be doing this again with a smaller band, key guys from Mink DeVille with Peter Wolf singing for the frontman! Let’s see what happens, hang in there okay?! I will let you know from time to time to let you in what’s going on. Till then, peace out world and all you Minkers out there. Love to you. Joey V. jr. And hi there Gillespy, that’s right! I also played with Billy Idol too. I didn’t do the album at the time, I did Willy’s album instead. No I was not at the lowlands gig. We are making a new record now with Thommy Price, his own record, look for it soon. We are still working on it in New York City. It will be done most likely by the end of the year, but what I could do is send you a song off the album if Thommy agrees with that. So you could hear what we are doing, okay? I will let you know when it is a good time or when we get back recording it. Thommy Price is out with Joan Jets’ Black Hearts right now in Canada. Thanks hun, talk later okay have to go tonight, see you tomorow. Joey V. jr. Mink-on!!”
Request To Consider Willy DeVille For Induction In The Rock And Roll Hall Of Fame Petition
@devillefans
In 2004 werd ik aangenaam verrast door de debuut CD ‘Trouble’ van de Amerikaanse singer-songwriter Ray LaMontagne (spreek uit: Reej LaMonteen). De voormalige fabrieksarbeider die aanvankelijk geïnspireerd werd door Stephen Stills leverde toen middels tien fantastische nummers gezongen met een schuurpapieren stem een puik stukje werk af. Daarna verschenen nog ‘Till The Sun Turns Black’ (2006) en ‘Gossip In The Grain’ (2008) die van een zelfde origineel gehalte en niveau waren. Toegegeven je moet een beetje een dromer zijn of in elk geval in een melancholieke bui verkeren om de klanken van LaMontagne je trommelvliezen te laten masseren. Liedjes die voor de één als bloedstollend mooi worden aangeduid en door de ander (mijn vrouw) als zeikmuziek wordt betiteld.
Consequentheid kunnen we de 37-jarige singer-songwriter in ieder geval niet ontzeggen, hij levert tot op heden trouw om de 2 jaar een studio album af waarop hij blijft ontroeren (of zeiken dus). ‘God Willin’ & The Creek Don’t Rise’ is zijn vierde studioalbum maar werd weliswaar ‘live’ met de band The Pariah Dogs in vijf dagen tijd opgenomen in de homestudio van zijn eigen woning in het bos in West Massachusetts. Bovendien produceerde Ray LaMontagne het album zelf. Het berustende landelijke geluid klinkt dan ook in alle tracks door. Ray LaMontagne and the Pariah Dogs klinken hecht en loepzuiver en doen aan de Canadees-Amerikaanse rock band The Band denken. De ervaren mede-muzikanten dragen bekwaam bij met country- en blues-getinte instrumenten zoals bij gelegenheid de slide gitaar, drums met kwasten, mondharmonica, tamboerijn en soms een banjo. Geheel passend bij de voortkabbelende songs en Ray’s milde teksten over spijt en tevredenheid. Oké in de openingstrack ‘Repo Man’ horen we nog een up-tempo ritme sectie dat een swing-ritme speelt en een redelijk agressief klinkende elektrische gitaar maar hierin is Ray dan ook een beetje boos en zingt hij met verheven stem: “what makes you think I’m gonna take you back, and I can’t, I ain’t your Repo Man!". In zijn jeugd maakte Ray al weinig vrienden, hij leidde met zijn moeder voornamelijk een zwervend bestaan door het oosten en midden van de Verenigde Staten. Dat verklaard wellicht dat hij bij onrust ineens de grotestads mentaliteit weer beu is en naar het platte land verlangt (’New York City’s Killing Me’). ‘Beg Steal Or Borrow’ is als de eerste single gebombardeerd maar zal met aangrenzende zekerheid de hitparades niet halen. Daarvoor zijn deze raspige ballads en lome melodieën teveel luisterliedjes. Het uiterst breekbare ‘This Love Is Over’ is zo’n voorbeeld dat het zowel bij de open haard als op een zwoel nacht terras goed zou doen, in intieme kringen welteverstaan. In ‘Like Rock & Roll And Radio’ klinkt weer de Ray LaMontagne die me op ‘Trouble’ zo aansprak; een beetje een stuntelige virtuoos met een gitaar en harmonica die weemoedig zingt over toen en nu en later. En het laatste nummer ‘Devil’s In The Jukebox’ zal zowaar de blues liefhebbers muzikaal en tekstueel gaan aanspreken. Ray LaMontagne is geen Bob Dylan of Neil Young maar hij treedt met dit album inmiddels wel langzamerhand in hun voetsporen. Oh ja, als je een download of aanschaf toch nog niet aandurft, het gehele album is te beluisteren op NPR music.
Track listing
01. Repo Man (6:08)
02. New York City’s Killing Me (4:13)
03. God Willin’ & The Creek Don’t Rise (3:10)
04. Beg Steal Or Borrow (4:32)
05. Are We Really Through (4:59)
06. This Love Is Over (3:30)
07. Old Before Your Time (4:04)
08. For The Summer (3:52)
09. Like Rock & Roll And Radio (6:05)
10. Devil’s In The Jukebox (3:59)
Personnel
Ray LaMontagne - vocals, guitar, harmonica
Jay Bellarose - drums
Jennifer Condos - bass
Patrick Warren - keysboards
Eric Heywood - guitar, banjo
Greg Leisz - steel guitar
Links
Deze review op Bluesforum
RM official website
Twitter @raylamontagne
RM @ Wiki
gezien & gehoord in: cultuurpodium De Boerderij Zoetermeer
evenement: Dana Fuchs Band
support: Bas Paardekooper & The Blew Crue
datum: vrijdag 13 augustus 2010
review door: Giel van der Hoeven
foto’s door: Arjan Vermeer - The Blues Alone
Dana Fuchs was met haar band voor de tweede maal dit jaar in ons land. En wel voor optredens in cultuurpodium de Boerderij te Zoetermeer op vrijdag 13/08 en een festival optreden op Huntenpop in het DRU-Park te Ulft op zaterdag 14/08. Wij waren bij de eerste gelegenheid aanwezig, een locatie waar de Amerikaanse soul-rock singer-songwriter in 2008 en 2009 ook al acte de présence gaf. Om de één of andere reden worden zangeressen als Dana Fuchs en bijvoorbeeld een Beth Hart in ons landje van kritische muziekliefhebbers toch steeds als eerste in Europa liefdevol omarmd. Terwijl commercieel succes - dus de mega verkoop van cd’s/dvd’s - dan weer uitblijft. Bij Dana Fuchs valt daar wel iets voor te zeggen, de debuut CD die van haar uitkwam was tevens het laatste studioalbum tot nu toe: ‘Lonely For A Lifetime‘ uit 2003 alweer. Al werden we tussentijds wel verblijdt met de ‘Across The Universe’ (2007) soundtrack en met het live album annex dvd ‘Live in NYC’ (2008). Haar volgende album wordt al maanden lang aangekondigd en uit betrouwbare bron hebben we vernomen dat deze in november van dit jaar echt zal verschijnen. De Dana Fuchs Band speelt live wel al geruime tijd nieuwe nummers zoals ‘Golden Eyes’ en ‘Nothing What I Cry For’, en deze composities klinken als goede voorbodes die naar veel meer smaken.
Toonaangevend muziektijdschrift Revolver (inmiddels Lust For Life) noemde Fuchs destijds “de vocale tijgerin die op het podium immer een verpletterende indruk maakt". En daar is niets teveel mee gezegd. Bij tijd en wijlen doet de bühneact van Dana denken aan een elegant wild beest dat sluw en vastberaden over het podium sluipt en haar gegrepen verpletterde prooi niet zomaar uit de klauwen laat glippen. En anderzijds lijkt ze zelf als een kwetsbaar zangvogeltje ten prooi te vallen aan het ongrijpbare beest; de boze buitenwereld. Bijvoorbeeld tijdens de met veel gevoel gebrachte nummers zoals ‘I’d Rather Go Blind’ bekend geworden door Etta James in 1969 en het eigen nummer ‘Songbird’, een ode vol machteloosheid en berusting aan haar overleden zus. En, tijdens deze gelegenheid óók opgedragen aan Little Feat drummer Richie Hayward die 12 augustus overleed.
Bij opkomst van de band was het aangenaam om te zien dat de Nederlandse drummer Nicky Hustinx (27 jr.) weer terug was. Ruim een jaar geleden moest hij afhaken maar door ziekte van de vaste drummer was de voormalig conservatorium student en sessiedrummer weer van de partij voor deze Dutch mini-tour. Verder werd Dana als vanouds bijgestaan door haar steun en toeverlaat “musical partner” John Diamond op gitaar en die andere Nederlander “one of my best friends ever” bassist Walter Latupeirissa. Blootvoets (Dana en John) wordt hun vorm van zingeving uitgedragen aan de aanwezige aanhangers in de Church of Love, zoals iedere plek waar de Dana Fuchs band speelt door haar genoemd wordt. Of het nu een donkere kelder betreft of een festivalweide bij daglicht. Dana gelooft niet in het Christendom, Jodendom, Islam, Hindoeïsme of Boeddhisme maar wel in Love & Peace. Zodanig dat ze er een muzikale missie van gemaakt heeft. Inderdaad, je waant je tijdens een Dana Fuchs Band concert weer even in de jaren zestig en begin jaren ‘70. Ware het niet dat Dana haar idealisme predikt met een realiteitszin uit de 21ste eeuw. Muzikale, seksuele en sociale revoluties hoeven immers allang niet meer nagestreefd te worden in deze tijd van overvloed en verzadiging. Dana Fuchs is een exponent van deze tijd die twittert met haar BlackBerry en krabbelt op Hyves.
Maar, alles draait om het liefhebben van je naasten want “het een ander naar de zin maken is het zelf naar je zin hebben". Dana geeft persoonlijk het goede voorbeeld want gedurende de show lebbert ze iedereen af die bij haar in de buurt komt en kirt ze het uit van plezier. Haar manier van ‘baptizing in the name of love’. En ook na afloop tijdens de signeersessie mag iedereen die dat maar wil weer met haar knuffelen. “Onze dominee geeft alleen maar een hand bij de uitgang” hoorde ik een man naast me zeggen. Tja, religies en gewoonten veranderen. En natuurlijk is het ook ‘part of the show’ maar Dana komt mede door de intieme songteksten en haar aimabele persoonlijkheid voldoende waarheidsgetrouw over, zodat het als cultuuruiting net geen camp wordt. Die overtuiging zit onder meer in haar lijflied de up-tempo gospelsong ‘Bible Baby’ waarin vanavond door haar flarden tekst uit Johnny Cash zijn ‘Ring Of Fire’ worden verwerkt. “Wees zuinig op zo’n meissie” had de oude Cash bij leven ongetwijfeld over haar gezegd. Verder houdt ze van de Rolling Stones, Led Zeppelin en van ons allemaal maar flirtte ze ooit met een Deutsche Freier (’Nothing What I Cry For’) en met de Beatles (’Don’t Let Me Down’, ‘Helter Skelter’). Ze bediend zich van een grote verscheidenheid aan muziekstijlen, gospel, country, blues, soul en rock. Ja, het is of ze zich van magie bediend, die oh zo betoov’rende allemansvriend (vrij naar Anneke Grönloh 
) Jammer genoeg gaat het nieuwe soul shuffle nummer ‘Summersong’ dat vanavond de vuurdoop krijgt en straks ook op de nieuwe CD komt te staan min of meer de mist in. Evenals vorig jaar mag look-alike fan Annelies voor de toegift het podium beklimmen om gezamenlijk de gospel ‘Let It Shine’ te zingen. Dat wil zeggen; de gastvocaliste mag haar kunsten vertonen en lady preacher Dana ‘Hallelujah’ Fuchs gaat weer liefdevol zieltjes winnen.
Rest de oneerbiedige vraag: is Dana cool enough, na jaren lang gepreekt te hebben voor parochies op festivals en in clubs in Amerika, Canada en Europa, na het verschijnen van de nieuwe CD om eindelijk door te breken naar het grote publiek? De diehards van het eerste uur zijn allang bekeerd, zoals in de drukbezochte Boerderij wederom bleek. Ook collega muzikanten zijn overtuigd van haar kunnen want ze trad al op met gerenommeerde namen als o.a. Gov’t Mule en Joe Cocker. In november zal Dana Fuchs ter promotie van haar nieuw uit te komen CD voor de derde keer dit jaar Nederland aandoen. Dan zullen we zien wat de levens missie het meissie heeft opgebracht. Ongetwijfeld twittert Dana ons morgen nog dat wij Nederlanders de allerliefste mensen ter wereld zijn. En wij houden ook van haar, tot in der eeuwigheid, amen.
The Dana Fuchs Band:
Dana Fuchs - vocals, percussion
John Diamond - guitars, backing vocals
Walter Latupeirissa - bass, backing vocals
Nicky Hustinx - drums
Setlist:
01 Golden Eyes/Not For Me (10:43)
02 Almost Home (07:21)
03 Lonely For A Lifetime (07:02)
04 Songbird (Fly Me To Sleep)
[for Donna and Richie Hayward] (15:36)
05 Bible Baby/Ring Of Fire [snipped] (10:10)
06 I’d Rather Go Blind (10:55)
07 Drive (12:51)
08 Summersong (04:58)
09 Nothing What I Cry For (04:30)
10 Helter Skelter/Goin’ Down [snipped] (12:26)
11 Let It Shine [with fan Annelies](16:58)
12 Don’t Let Me Down [a Capella] (03:27)
all tracks with spoken intros or commentary
DFB100813 coverartwork front
DFB100813 coverartwork back
Download audio at EzTorrent
Links:
Deze review op Cultuurpodiumonline
Deze review op Bluesforum
Twitter: @DanaFuchsTweet
DFB official website
DF MySpace
DF Hyves
Dana Fuchs NYC Rubin Museum of Art
Bas Paardekooper & The Blew Crue - You`ve Given Me The Blues [YouTube] - coverartwork Blew Crue gig 100813
John Mellencamp is een klein bezig baasje die in staat is tot grote daden. Hij is singer-songwriter, gitarist, componist, musicalschrijver, acteur, schilder, politiek activist, echtgenoot en vader van 5 kinderen. Zijn huidige (3e) vrouw Elaine is een voormalig supermodel, maar nu liefhebbend moeder en inspirerend echtgenote én een verdienstelijke fotograaf. Terwijl ik nog likkebaardend het prachtige boekwerkje van de ‘On The Rural Route 7609′ box (juni 2010) doorblader en de bijbehorende cd’s met niet eerder uitgebrachte tracks en hoogtepunten uit zijn omvangrijke carrière nog vers in de cd-speler dampen, ligt zijn volgende officiële cd alweer klaar om beluisterd én bekeken te worden. Want ook de hoes van ‘No Better Than This’ ziet er weer prachtig uit. Ook deze coverfoto is dus gemaakt door zijn vrouw Elaine Mellencamp. Hun oudste zoon Hud poseert als cowboy met branie gezeten in een klassieke Amerikaanse auto tussen twee jonge Texas chicks in (in 2003 prijkte tiener Hud ook al op de hoes van de cd ‘Trouble No More’). De muziek op dit album is een historische her creatie, een persoonlijke getuigenis van en een verering aan… ja, aan wie eigenlijk? Want ik kan me voorstellen als het folk-blues genre je als luisteraar niet boeit en uitsluitend de jongere rockende John Cougar Mellencamp je iets deed, ook dit album volledig aan je voorbij zal gaan. Maar blues-, folk-, en country liefhebbers met een beetje historisch besef zullen ‘No Better Than This’ met recht een verdraaid interessant project vinden!
Want alle nieuwe songs op dit gedurfde laatste album zijn opgenomen in mono (!) via een ouderwetse vijftigerjaren Ampex 601 portable bandrecorder. Dit voor het eerst voor het onafhankelijke roots label Rounder Records. En wederom geproduceerd door T-Bone Burnett evenals het vorige album ‘Life Death Love & Freedom’ uit 2008. Opmerkelijk genoeg zijn de 13 nieuwe composities op band gezet op wel heel bijzondere plaatsen in Amerika: de Sun Studios in Memphis (Elvis Presley, Jerry Lee Lewis), in een Instituut van Godgewijd leven de First African Baptist Church in Savannah en in het Gunter Hotel in San Antonio Texas, waar dé grondlegger van de Delta blues Robert Johnson in 1936 ook al zijn legendarische muziek opnam. Historische locaties dus waar grote legendes uit de rock and roll, folk, gospel, country en de blues hun sporen diepgegroefd hebben nagelaten. En inderdaad luisterend naar ‘Right Behind Me’ een ode aan Robert Johnson (1911-1938) voel je dat de geest van de invloedrijke Amerikaan rond waarde tijdens de stripped-down opnamen in de overbekende Room 414. Mellencamp coverde in het verleden ook vaak blues en folk standards waarmee al gauw duidelijk werd waar zijn roots lagen. Hij is authentiek en een geboren songwriter, een briljant tekstdichter en een verhalenverteller ook. Aspecten die wat mij betreft het beste tot hun recht kwamen op de albums ‘The Lonesome Jubilee’ (1987) en ‘Big Daddy’ (1989), country bluesrock geschoeid op een eigen solide Heartland leest. Mellencamp’s recentere albums zijn meer ingetogen, idealistisch en zeer volwassen. Maar zoals gezegd; een bezig baasje die zijn idealen en dromen altijd zal blijven nastreven. Dit project is er weer ééntje van.
A John Mellencamp painting titled “Save Some Time to Dream”
Ervan uitgaande dat deze songs een tribute zijn aan die van zijn volprezen voorgangers mag het experiment zeker geslaagd genoemd worden. Toch moet omwille van de voorgaande historische gegevens de kick voor de muzikant(en) zelf groter zijn geweest dan dat die voor de luisteraars is tijdens het afspelen van het schijfje. De opnamen zijn eenvoudig en degelijk gehouden (mono dus) en geheel volgens de sfeer van de locaties live op tape gezet. Maar de composities zijn gewoonweg niet sterk genoeg en in deze ‘naakte’ versies komt dat des te meer tot uiting. Hiermee is niet gezegd dat ‘No Better Than This’ een slechte plaat is, verre van dat. Het idee van dit concept moet geprezen worden en met zo’n idee toont hij lef, maar Mellencamp kan - in tegenstelling tot die albumtitel - mijns inziens echt nog beter dat dit. Hopelijk zijn - zoals vaker met studiowerk van Mellencamp het geval is - ook deze ruwe diamanten toch weer groeibriljanten en komen ze live gespeeld volledig tot hun recht. Vanaf 29 oktober gaat Mellencamp weer met zijn band toeren, vooralsnog alleen in de U.S.A. Ondertussen hou ik tijd vrij om te dromen, en stiekem toch maar weer even die ‘Rural Route’ cd-box erbij pakken. [GvdH]
Track listing
“Save Some Time To Dream” - 4:30
“The West End” - 3:58
“Right Behind Me” - 4:00
“A Graceful Fall” - 3:20
“No Better Than This” - 3:12
“Thinking About You” - 3:28
“Coming Down The Road” - 4:45
“No One Cares About Me” - 6:11
“Love At First Sight” - 4:37
“Don’t Forget About Me” - 3:14
“Each Day of Sorrow” - 2:36
“Easter Eve” - 6:30
“Clumsy Ol’ World” - 3:29
All songs written by John Mellencamp.
Personnel
John Mellencamp – Vocals And Acoustic Guitar
Andy York- Acoustic And Electric Guitars
Marc Ribot – Electric Guitar And Banjo
T Bone Burnett – Acoustic And Electric Guitars
David Roe – Bass
Jay Bellerose – Drums And Percussion
Miriam Sturm – Violin
Links
Deze review op Bluesforum
JM Official website
Mellenblog
Mellencamp @ Wiki
NBTT album @ Wiki
NPR interview with Mellencamp
On The Rural Route 7609
To remember Willy DeVille, who died a year ago (aug. 6th 2009), art461 uploaded this mini concert from Paris, Jan. 19 1991. This one hasn’t been in circulation before. Source: videotape from French broadcast. Venue unknown. Thanks to the guy who gave the opportunity to digitalize this item.
Setlist:
01. This Must Be The Night (fade in)
02. You Better Move On
03. Pick Up The Pieces
04. Bad Boy
05. Maybe Tomorrow
06. Band Introduction
06. Lover Please (a cappella)
07. Every Dog Got His Day
Thanks to Willy for all his beautiful music!
If you have a Dimeadozen account you can download it.
PAL DVD - Ex. quality. A Jepp© Production Vol 28. Lineage: VHS tape-Philips DVDR 7310H-DVD-TMPGenc-(Pinnacle Studio 14 for the intro)-you. Cover artwork.
gezien & gehoord in: Paradiso Amsterdam
evenement: Bettye LaVette
datum: woensdag 16 juni 2010
review door: GvdH
foto’s door: Arjan Vermeer/ The Blues Alone
Bettye LaVette (Betty Haskins geboren in 1946 te Michigan) zingt al zolang ik leef maar pas in 2005 hoorde ik voor het eerst van haar. Met het album “I’ve Got My Own Hell to Raise” verraste ze vele muziekliefhebbers en critici en het “best bewaarde geheim van de soul” had na ruim 40 jaar haar naam eindelijk gevestigd. Al gauw spraken grootheden variërend van Keith Richards tot president Barack Obama hun bewondering over haar uit in de pers en het volgende album onder begeleiding van de band Drive-By Truckers ‘The Scene of the Crime’ (2007) leverde LaVette zelfs een Grammy-nominatie op. Onlangs verscheen het album “Interpretations: The British Rock Songbook", waarop LaVette haar eigen soul-versies van Britse popsongs vertolkt. Een muzikale reis van 13 songs door composities van onder meer de Beatles, Rolling Stones, Led Zeppelin, The Who en Pink Floyd.
Deze gewaardeerde soul- en blues zangeres was 16 juni weer in Nederland voor een optreden in Paradiso. “We zijn altijd opgetogen als we naar Amsterdam gaan. Jullie hielden al van me toen niemand anders dat deed” kondigde ze vooraf aan. En ook tijdens het optreden van zo’n anderhalf uur stak the Comeback Queen haar waardering voor het Nederlandse publiek niet onder stoelen of banken. LaVette kwam voor het eerst in 2001 naar ons land en werd direct omarmd door publiek en pers, maar commercieel succes bleef uit. Ook in 2010 kwam ze gewoon weer met dezelfde band als in 2008 naar een zo goed als uitverkocht Paradiso. Met Alan Hill op keyboards (en musical director), bassist Chuck Bartels, drummer Darryl Pierce en Brett Lucas op gitaar. Vooral gitarist Brett Lucas uit Detroit baarde opzien met zijn back bone rhythm gitaarspel. Van het soort dat je voeten vanzelf gaan mee tappen, je polsslag doet oplopen en je handen jeuken om mee te klappen. Zompige, rauwe rhythm & blues of ingetogen soulful ballads en gospels, Bettye zong, smeekte, gilde, gromde, kirde, weende en fluisterde ze met haar schuurpapieren stem, en de band volgde haar trouw en swingend.
Ze weet doorgaans veel muziekstijlen in haar muziek te combineren maar de blues, country, en funk kwamen nu wat minder aan bod dan de soul, r&b en gospel. Wel veel ballads, vergeten soulklassiekers - zoals een Ray Charles tribute - en covers van haar laatste album werden nu gespeeld. Haar energieke black gospels komen vanuit haar tenen en ze raken je met hart en ziel. Maar anders dan bij veel van haar generatiegenoten heeft Betteye’s spiritualiteit niet de oorsprong in een kerkkoor of evangelische gemeente: “mijn achtergrond is inderdaad anders. My people, van vaders en moeders zijde, komen oorspronkelijk uit Louisiana. Dat betekent: dronkenschap, katholicisme en een jukebox waaruit de hele dag liedjes schallen. Wij gingen niet naar de kerk op zondag. Dan lag iedereen zijn roes uit te slapen”, zei LaVette eerder in een interview. De zangmicrofoon is haar religie en de muziek is haar godsdienst. Want ze verkondigt haar eigen levensverhaal, over een onbezonnen jeugd, over een moeizame zangcarrière met pech doorkliefd, over mislukte platendeals, over persoonlijke tegenslagen en over uiteindelijk toch nog succes en roem.
Ze schrijft weinig eigen materiaal want Betteye LaVette verstaat de kunst van het her-schrijven. Ze weet bestaande liedjes zo uit te zoeken en eigen te maken dat het klassiekers worden die de originele componisten doen blozen en watertanden tegelijk. Niet voor niets kreeg ze alle steun en waardering van grootheden als Paul McCartney en Peter Townshend na het samenstellen van “Interpretations: The British Rock Songbook". George Harrison’s “Isn’t it a Pity” werd in Paradiso gebracht met veel gevoel, evenals de Ringo Starr cover “It Don’t Come Easy". Solo tracks van voormalige Beatles die live nóg beter klonken dan op de plaat. En juist om die reden had ik graag het Rolling Stones nummer “Salt Of The Earth” live van Bettye willen horen. Maar helaas bleef deze Jagger/Richards klassieker - wat mij betreft één van de mooiste tracks op de laatste cd - achterwege. Maar dit gold ook voor de funky interpretatie van Lucinda Williams compositie “Joy” en andere persoonlijke bewerkingen van eerdere albums. Afijn, een dame op leeftijd met zo’n omvangrijk cover repertoire kan niet iedereen tevreden stellen. Inmiddels weet LaVette donders goed wat ze wil en ze zet nu haar eigen koers uit. Dat bleek ook wel in haar aankondiging van “Love Reign O’er Me” waarin ze werd onderbroken door een jongeman uit het publiek en Betteye hem met enig cynisme toesnauwde “dat ze zelf wel wist hoe ze haar eigen verhaal moest vertellen”. En er volgde een hartverscheurende uitvoering van de Pete Townshend compositie uit 1973 zoals ze dat in maart van dit jaar ook in de Carnegie Hall vertolkte tijdens het All Star Tribute To The Who en eerder tijdens de Kennedy Center Honors in 2008. Bij deze laatste gelegenheid ontstond destijds het idee om meer soul interpretaties van Britse rock-songs op de plaat te zetten. Pink Floyd’s “Wish You Were Here” klinkt in haar soul-versie als een smeekbede in de allerbeste tearjerkers traditie, evenals “Nights in White Satin” (The Moody Blues) dat ze opdroeg aan haar dochter.
LaVette heeft niet de lichamelijke expressie van een Tina Turner en ook overdreven showelementen kunnen wat haar betreft achterwege blijven. Ze beweegt met haar vitale ranke lichaam soepeltjes over het podium en de gezichtsuitdrukkingen zijn puur en universeel herkenbaar: woede, angst, vreugde, verdriet… op natuurlijke wijze past het gelaat zich aan, aan de sfeer van het levenslied. De toegift was net als twee jaar geleden in Paradiso een a capella gospel in haar eentje. Het publiek in de poptempel toonde respect en luisterde muisstil toe, maar na afloop volgde een oorverdovend applaus in het voormalige kerkgebouw van De Vrije Gemeente in Amsterdam. Het optreden was in veel facetten vergelijkbaar met voorgaande shows in Nederland, maar de overgave, intimiteit en opwinding waarmee ze de songs ten gehore brengt is oprecht en onbegrensd. Dat deed ze eergisteren in Frankrijk en dat doet ze overmorgen in Engeland opnieuw. Dus waren de publieke reacties na afloop weer zeer lovend. Of zoals een concertbezoekster uit Chicago verwoorde: “Bettye, in every lyric, every note, in every phrase you bring a breath of emotion, of power, of beauty, raw, rich, honest and penetrating deep into the soul… We love you”. Amen!
Bettye LaVette, Wish You Were Here,
Highline Ballroom, NYC 5-26-10
Setlist:
01. The Word
02. Take Me
03. Isn’t it a pity
04. Call it Luv
05. Don’t let me be misunderstood
06. Nights in White Satin
07. VDKMAA
08. Don’t let the Sun go down on me
09. All My Love
10. Woman Like Me
11. Love reign o’er me
12. It Dont’Come Easy
13. Wish You Were Here
14. Why Does Love Got To Be So Sad
15. encore: I Do Not Want, I Have Not Got
Lees ook de review van haar nieuwe cd Interpretations.
Bettye LaVette performing “Salt Of The Earth” on David Letterman.
In de jaren zestig, toen de muziek nog belangrijker was dan de dj’s zelf, werd op radio Veronica de Rolling Stones show uitgezonden. Deze werd samengesteld door Sjaak Jorritsma, oud-voorzitter van de toenmalige Stones Fanclub. De Stichting Norderney en Museum RockArt namen het initiatief om het programma op zaterdag 12 juni jl. eenmalig nogmaals op te nemen in Museum RockArt te Hoek van Holland via de originele Veronica studio’s aldaar, om deze later in september uit te zenden in een radioprogramma van een uur via Veronica192.nl. Rolling Stones fans en muziekliefhebbers konden deze unieke opnamen bijwonen.
Ondanks dat de belangstelling wat tegen viel (door WK voetbal en andere nabij gelegen evenementen) was de sfeer gezellig en nostalgisch. Van het presentatie-team uit de zestiger jaren bestaande uit Sjaak Jorritsma, Nico Nooij, Juul Geleick en Chiel Montagne waren good-old Sjaak Jorritsma uit Hoorn en Nico Nooij aanwezig. Omlijst door de originele jingles en gezeten tussen de apparatuur van het oude Veronica zendschip opende zij de show met de Chuck Berry klassieker ‘Come On’, de debuut single waar de Stones in 1963 hun eerste hit mee hadden. Robin Scherrenburg van de Forty Licks Fanclub schoof later aan voor de duo-presentatie. De play-list bestond uitsluitend uit nummers uit de beginperiode van The Rolling Stones en waren authentieke vinyl singles uit de RockArt- en uit privé collecties. En bij de aanwezige bezoekers bestaande uit trouwe RockArt bezoekers, Stonesforum-leden en andere belangstellenden ging de gedachten weer even terug naar het pre-digitale tijdperk, waarin we met rode koontjes en een transistor radiootje afgestemd op de zeezenders aan het oor gekluisterd zaten.
Op 12 oktober 1973 werd er toen ook een speciale Stones-dag bij Radio Veronica gehouden. Er werden alleen maar Stones platen gedraaid van 12.00 uur in de middag tot 03.00 uur in de nacht. Frank Kraaijeveld, van de groep The Bintangs zong de jingles in en Ad Bouman nam ze op. Frank was toch al elke dag in het Veronica gebouw aanwezig, want hij werkte als vormgever voor het Veronicablad. Een paar jingles voor deze Stones-dag zijn nog te beluisteren op: http://www.norderney.nl/historie_1973_49.HTML#
Voor vervolg uitzendingen kunnen andere geïnteresseerde fanclubs van toen en nu zich melden via nielszack@norderney.nl. Alle shows worden vanaf september 2010 uitgezonden in een radioprogramma van een uur via Veronica192. Foto’s van de opnamen van de Rolling Stones Show in RockArt zijn binnenkort te zien op: http://rock-art.magix.net/
Op donderdag 24 juni begint in Museum RockArt de nieuwe expositie “een grote blijde bende”. In deze expositie wordt een overzicht gegeven van de Popfestivals vanaf de jaren 60. Zoals o.a. Hai in de Rai, Flight to Lowlands Paradise, Kralingen, Woodstock, Isle of Wight, 40 jaar Pinkpop, 30 jaar Parkpop en nog veel meer. Uiteraard is in deze expositie ook weer uniek beeld- en geluidsmateriaal te zien en te horen.
gezien & gehoord in: Hoogland Amersfoort
evenement: Highlands Festival
datum: zaterdag 5 juni 2010
review door: GvdH
foto’s door: Arjan Vermeer/ The Blues Alone
The Highlands Church of Love
Sinds vorig jaar zijn we in de lage landen weer een blues festival rijker: het Highlands Festival, een initiatief van een vriendenclub uit Amersfoort. Een muziekfeest in het leven geroepen voor fans van de blues in al zijn verschijningsvormen en aanverwante muziekstijlen. Naar verluid vielen de bezoekersaantallen vorig jaar ondanks het zomerse weer en de prima organisatie behoorlijk tegen. Maar wellicht kwam dit ook wel dankzij de fikse toegangsprijs en een minder aansprekende programmering. Dat blijven altijd lastig meetbare aspecten. Feit was dat het concept stond als een huis (kerk) en dat de bezoekers unaniem tevreden waren over het geboden aanbod en de algehele sfeer. Vandaar dat er in 2010 gelukkig gewoon een 2e editie kwam met wat kleine aanpassingen en zonder geldverslindende headliners.
Bas Paardekooper is alweer een tijdje on tour met zijn eigen Blew Crue en met de Amerikaanse gitarist Eric Steckel. Dit jaar is dit gezelschap ongemerkt eigenlijk niet meer weg te denken op de gerenommeerde bluesfestivals in de lage landen. Door het vele spelen zal de jonge Nederlandse bluesgitarist en zanger alleen maar beter worden en kan de band in gezelschap van Steckel zich steeds meer ontwikkelen om in de toekomst wellicht ook internationaal door te kunnen breken. Omdat Bas ook een talentvol songwriter is verwachten we veel van de opvolger van hun debuut cd ‘The Blues On My Side’, waar we echter nog wel even op moeten wachten. Ondertussen mag de Blew Crue & Co tot ons genoegen nog lang het bluescircuit onveilig blijven maken.
Hetzelfde geldt eigenlijk voor het nog jongere power-trio DeWolff uit Limburg. Deze band maakt stormachtige ontwikkelingen door en de drie tieners gedragen zich, kleden zich en spelen alsof het volwassen doorgewinterde ouwe rotten zijn. Invloeden van Cream, Led Zeppelin en, met name door het Hammondorgel geluid Deep Purple, zijn terug te horen in hun eigen frisse sound. Door de beperkte instrumentatie van de DeWolff met slechts gitaar, orgel en drums (zonder basgitarist) en de soms lang uitgesponnen nummers bestaat wel het gevaar dat het geluid op den duur veel van hetzelfde is en gaat vervelen. Maar de angry young men van de bluesrock geven zich live 100% en gaan waarschijnlijk een gouden toekomst tegemoet. Mits ze songs van het kaliber ‘Crystal Mind’ en ‘Fishing Night At Noon’ met volle overtuiging kunnen blijven schrijven en spelen. En als de broertjes Van de Poel en hun makker Robin Piso professioneel begeleid blijven worden en met deze frequentie kunnen blijven spelen zal ook DeWolff een internationale doorbraak niets in de weg staan. Voor de nodige variatie in de Highlands programmering een prima keuze, al hadden veel bezoekers de band toch liever in de vooravond zien spelen.
Ex-Roomful of Blues frontman Sugar Ray Norcia heeft een reputatie als onder meer begeleider van Otis Rush, Big Joe Turner en zijn held Big Walter Horton. De harmonica blues is zijn specialiteit, hij is tevens begenadigd blueszanger en van een beetje show is hij ook niet vies. Ook heeft hij oog voor kwaliteit en jong talent want ergens onderweg in Boston pikte hij het wonderkind Mike Welch (nu 29) op die al vanaf zijn elfde jaar bluesmuziek speelt en met blues legendes als Junior Wells, Hubert Sumlin, Johnny Winter en Dan Aykroyd (The Blues Brothers) had samen gespeeld. Het fenomenale gitaarwerk van Mike en de harmonica van Sugar Ray vormen nu de onmiskenbare eigen sound van Sugar Ray & The Bluetones featuring Monster Mike Welch. De vocalen van Sugar Ray doen een beetje denken aan de stem van de legendarische Bobby Bland en de Chicago Swampblues waaide als een frisse wind over de zonnige Highlands terassen die inmiddels behoorlijk vol zaten met liefhebbers die het gebeuren liever van een afstandje bekeken. Feelin’ Blue onder een strakke blauwe hemel en een priemende zon.
Cuby & the Blizzards behoefd natuurlijk geen introductie meer. Je weet wat je krijgt en toch verlang je er steeds weer naar. Dat de band na meer dan 40 jaar nog steeds razend populair is onder de Nederlandse blues liefhebbers blijkt wel uit het feit dat de vorig jaar uitgebrachte cd ‘Cat’s Lost’ binnen een mum van tijd de gouden status bereikte. Zanger Harry Muskee hoopt volgend jaar 70 jaar te worden en is in al die jaren gewoon zichzelf gebleven. Hondstrouw aan de blues en uiterlijk vertoon interesseert hem geen biet. Ondanks de tropische temperaturen in Amersfoort kwam de Drent doodleuk in een warme spencer en zijn onafscheidelijke baseball cap en blikje bier het podium opgewandeld. Maar Cuby blijft je na al die jaren steeds weer kippenvel bezorgen, of dat emotie is sentiment of een combinatie van beide, daar wil ik vanaf wezen. De Blizzards met oudgedienden Herman Deinum (bas), Hans La Faille (drums), Helmig van der Vegt (piano, keyboard) en Erwin Java (gitaar) staan gewoon garant voor een stevig portie Nederblues. De driekoppige blazers sectie met trompet, schuiftrompet en saxofoon waren een welkome aanvulling en gaven extra swing aan de opgepoetste klassiekers en de nieuwe songs als ‘Low Country Blues’. Het optreden was weer een feest der herkenning en werd afgesloten met het onvermijdelijke ‘Appleknockers Flophouse’.
De naam “Jimmie Vaughan” zal negen van de tien keer in één zin genoemd worden met de naam “Stevie Ray Vaughan". Dat is nu eenmaal het lot van oudere broer Jimmie die bij geboorte één voornaam minder van zijn ouders kreeg en van de lieve Heer iets minder talent meekreeg dan zijn triest verongelukte broertje Stevie Ray. Toch is de staat van dienst van Jimmie Vaughan ook zeer aanzienlijk, want wie kan er nu zeggen dat hij ooit in het voorprogramma van Jimi Hendrix heeft gespeeld en apparatuur met de grootmeester heeft uitgewisseld? En als frontman van de Fabulous Thunderbirds toerde Jimmie o.a. met de Rolling Stones en Eric Clapton. Tegenwoordig trekt hij als Jimmie Vaughan and the Tilt-a-Whirl Band featuring Lou Ann Barton de wereld rond en omdat het gezelschap toch in Engeland was wist de Highlands organisatie ze maar mooi te strikken voor het enige optreden in Nederland. De Tilt-a-Whirl Band is meer dan een Texas-bluesband alleen, invloeden van rock ’n roll, soul en rockabilly zijn ook terug te horen in hun muziek. De roadhouse blues zangeres Lou Ann Barton konden we nog van de Triple Threat Revue en natuurlijk van (ja hoor daar is ‘ie weer) Stevie Ray Vaughan’s band Double Trouble. Verder viel het bonte gezelschap op door de beide saxofonisten Kas Kasanoff en Greg Piccolo, waarvan de laatste in één nummer ook de solo vocalen voor zijn rekening nam. Maar het was vooral Jimmie zelf die in zijn zwarte outfit met zijn witte Fender de show stal. Zelfs bekende muzikanten stonden zich in het publiek aan zijn kunsten te vergapen. Want spelen kan die en ja, het blijft toch de broer van…
Van The Rockin’ Johnny Band wisten we dat ze Chicago Blues speelde, maar dat was het wel zo’n beetje. Een mooie gelegenheid dus om ze hier op het Highlands Festival te bewonderen en te beoordelen. Gitarist Johnny Burgin komt uit South Carolina en vertrok op jonge leeftijd naar Chicago om daar te studeren. De bijnaam “Rockin’ Johnny” kreeg hij als DJ bij het plaatselijke radio station WHPK. Door veel te spelen in Chicago ghetto clubs met verschillende oude sessiemuzikanten wist hij veel ervaring op te doen met een platencontract en nog meer bekendheid als gevolg. The Rockin’ Johnny Band speelt dus old style Chicago Blues op een moderne manier, maar hun avontuurlijke repertoire bevat ook uitstapjes naar funk, rock, en swing. Johnny ziet er door zijn haardracht en bril wat studentikoos uit maar zijn gitaarstijl doet denken aan een jonge Buddy Guy. Wat trouwens opvallend was aan deze editie van Highlands is dat er weinig donkere mensen op zowel het podium als wel in het publiek aanwezig waren. Terwijl de grondleggers van deze muziekstijl toch de zwarte Amerikanen waren. In ieder geval is de Rockin’ Johnny Band schatplichtig en trouw aan hun grondleggers want het optreden was origineel en toch eigentijds. Dit mede door de inbreng van slaggitarist Rick Kreher (ex Muddy Waters), bassist John Sefner (ex John and Eddie Kirkland) en drummer Rob Lorenz (ex Little Mack Simmons). Het was een mooie opmaat voor de twee afsluitende acts die het hoogtepunt van het festival zouden vormen.
Even voor negen uur kwam de living dream van zo’n beetje iedere man die op dat moment op Hoogland in Amersfoort aanwezig was het terrein opgereden: een prachtige blonde vrouw in een mooie klassieke auto*. De Highlands organisatie had bedacht om Dana Fuchs in een rood-witte corvette op te laten komen. Eendachtig haar performance; flitsende rock en blues in klassieke uitvoering. Sinds haar rol van Sadie in de film ‘Across the Universe’ (2007) en met name haar uitvoering van de song ‘Helter Skelter’ hierin, is Dana Fuchs een rijzende ster in serieus muziekland. Ondertussen heeft de Amerikaanse zangeres, songwriter en actrice een aardige reputatie opgebouwd met een overvolle agenda als gevolg. In select gezelschap had de Dana Fuchs Band al eerder naam gemaakt met het uitbrengen van de cd ‘Lonely for a Lifetime’ (2003) en met de vele live optredens in voornamelijk het Amerikaanse clubcircuit. Ook het spelen van interpretaties van Janis Joplin songs in BB King’s Blues Club in New York City door Dana baarde veel opzien. Onderhand ligt ook Europa aan haar voeten en het wachten is op - na tussendoor ook nog de cd ‘Live in NYC’ (2008) uitgebracht te hebben - een volgende studio cd die haar grote doorbraak hier moet gaan bewerkstelligen. De nieuwe plaat schijnt al langere tijd geleden opgenomen en gemixt te zijn, maar er is besloten de release uit te stellen tot dit najaar omdat Dana in de tussentijd alweer veel nieuw materiaal had geschreven wat ze ook graag op de plaat ziet verschijnen. Onlangs hebben Dana en haar steun en toeverlaat gitarist/songwriter Jon Diamond de laatste hand hier aan gelegd. Tijdens dit optreden werd daarentegen toch nog steeds de nadruk gelegd op de bekende (cover)songs. Zoals onder meer Misery, Almost Home, I’d Rather Go Blind, Helter Skelter, Goin’ Down en Whole Lotta Love (een flard). Wat natuurlijk wel garant staat voor een portie stevige rock en dampende blues. Maar ook powerful soul en gospel repertoire want Bible Baby Fuchs heeft een missie in deze ‘Church of Love Tour’. “Because every night me and the band baptize, and get baptized back, by the audience!” Dat klinkt misschien erg gewichtig allemaal, maar deze semi-religieuze teksten worden wel gebracht in een licht erotische sfeer. De energieke welhaast hyperactieve Dana zingt haar songs zodanig dat het je tot in de diepste vezels raakt. Dana geeft je als toehoorder het idee dat ze daar speciaal voor jou alleen staat te zingen en ondertussen ook nog eens met je flirt. Wulps krult haar lichaam in allerlei posities over het podium waarbij haar weelderig krullende haardos regelmatig zwoel wordt losgegooid. Eerbiedig gaat ze op de knieën voor bassist Walter ‘Dutch Warrior’ Latuperissa als hij een funky bas-solo geeft. Deze Nederlandse bassist én de multifunctionele drummer Carter ‘Bonham’ McClean weten samen een solide basis te leggen voor de scheurende solopartijen van gitarist Jon Diamond en de vocalen en de bezweringen van Dana zelf. Voor sommige bezoekers zijn die preken tussendoor - zoals we dat bijvoorbeeld ook van Bruce Springsteen kennen - overbodig en onnodig, maar lady preacher Fuchs heeft ons wel degelijk een zinnige boodschap te brengen: “we are in a church of love, joy and peace, hallelujah you’re alive!” Waarmee het baptistenkerkje op het Highlands terrein gelijk symbool stond voor deze gezamenlijke Hoogland bijeenkomst. Dana’s zangvocalen zijn soms hysterisch à la Robert Plant en klinken dan weer super gevoelig zoals bijvoorbeeld in haar ballads en de mooie tribute aan haar overleden oudere zus en soul-sister Donna ‘Songbird’ (Fly Me to Sleep). Maar steeds weer dat rauwe en bijtende stemgeluid dat - het moet gezegd - niet altijd even loepzuiver klinkt. Geeft niks want ze weet wél steeds de stemplooien in trilling te brengen met een bevlogenheid die zijn weerga niet kent. Daarom kan de zangeres die voor de Nederlandse fans toch een speciaal plekje in haar hart heeft, met een gerust hart worden toegevoegd aan het rijtje legendarische vrouwelijke bluesrockers die haar voorgingen. Blues with a bite indeed! “Dankjefuckingwel!”
[* Dana Fuchs makes a classy entrance at Highlands Amersfoort NL - YouTube movie by BluesMoose]
Evenals Harry Muskee is de in New Jersey geboren gitaarheld Walter Trout niet meer weg te denken uit de live blues scene. En als je eenmaal John Mayall als werkgever op je CV hebt staan wordt je pas echt serieus genomen in de blues wereld. Canned Heat, John Lee Hooker, Big Mama Thornton, Bruce Springsteen en Aynsley Lister zijn zo wat andere namen waar hij ook mee samen speelde voordat hij in 1989 zijn eigen Walter Trout Band oprichtte om vervolgens heel veel kroegen, clubs, zalen en festivals plat te spelen. Trout heeft inmiddels tientallen albums op zijn naam staan en de track ‘Say Goodbye To The Blues’ werd in 2008 door luisteraars van Arrow Classic Rock uitgeroepen tot het beste bluesnummer aller tijden (maar daar zijn de meningen over verdeeld). In Amersfoort beklom zo’n 500 kg aan bluesrock geweld het podium want qua lichamelijke omvang had het kwartet de tand des tijds prima doorstaan. Gelukkig lagen Walter Trout (gitaar en zang), Rick Knapp (bas), Michael Leasure (drums) en Sammy Avila (keyboards) muzikaal ook weer voldoende gewicht in de schaal. Het blijft steeds weer bewonderenswaardig hoe Trout een breed scala aan geluiden uit zijn ouderwetse door de rook aangeslagen ‘73 Fender Strat weet te toveren, van viool geluidjes tot delicate blues riffs en licks. De Engelse zanger Andrew Elt van de Nederlandse metalband Sleeze Beez mocht ook nog even als gast vocalist komen opdraven. En inclusief de toegift was het programma keurig op tijd en volgens schema afgelopen zodat de gewone burger in Hoogland ook weer rustig kon gaan slapen. Regelmatig gehoord bezwaar over de Walter Trout Band is dat men vind dat er technisch en voor wat betreft arbeidsinzet niets aan mankeert maar dat de emotie nog wel eens ontbreekt. Trout zelf gaf daar eerder in een interview al antwoord op: “Not everybody has to like the same thing. I’m not trying to please everyone; I’m just trying to create an honest work of art. If you like it I’m very pleased.”
Het Highlands festival is qua organisatie en sfeer na deze tweede editie wat ons betreft een blijvertje al zal het bezoekersaantal dus nog wel toe moeten nemen. Een meer aansprekende headliner zou hieraan toch kunnen bijdragen. Jammer ook dat bepaalde live acts (Ian Parker en Sy-ren) uitsluitend waren voorbestemd voor de VIP-gasten. De podium lichtshow was origineel en mooi maar bleek na het invallen van de duisternis zo overdadig te zijn dat de muzikanten (waar het toch hoofdzakelijk om draait!) erin weg vielen. Ook een videowall achter de geluidstoren voor de terras bezoekers zou geen kwaad kunnen. Verder niets dan lof over dit festival waar je naast lekkere muziek ook smakelijk kon eten en drinken, en van theater en kunst kon genieten in een fijne sfeer en een riante omgeving. Op naar de 3e editie van Highlands in 2011.
Het Highlands speelschema van zaterdag 5 juni 2010:
12.00 uur - Bas Paardekooper & Eric Steckel
13.10 uur - DeWolff
14.30 uur - Sugar Ray, Bluetones & Mike Welch
16.00 uur - Cuby + Blizzards
17.30 uur - Jimmie Vaughan + Lou Ann Barton
19.20 uur - The Rockin’ Johnny Band
20.50 uur - The Dana Fuchs Band
22.20 uur - Walter Trout
Mother’s Finest werd in 1974 opgericht en was baanbrekend in die tijd. Niet alleen was de mix van diverse muziekstijlen erg vernieuwend, ook was het de eerste zwart/blank gemengde Amerikaanse rockband. Zijn albums en DVD’s van Mother’s Finest al enorm goed, op het podium komt de band het allerbest tot z’n recht met indrukwekkende rockende shows!
Verse zuurkool met oude stronk in spannende verpakking!
[foto: G-design]
Stevige gitaarriffs, funky basslines, krachtige drums en opzwepende zangpartijen van Joyce ‘Baby Jean’ Kennedy en Glenn ‘Doc’ Murdock. De Amerikaanse formatie Mother’s Finest weet als geen ander rock, funk, metal, soul en pop samen te smelten. Dankzij dj Alfred Lagarde werd de band popualair in Nederland en scoorde grote hits met nummers als Piece of the Rock en Baby Love [YouTube movie].
Shake hands with MF and John Hayes Project guitarist John Hayes
[foto: G-design]
