Archief voor de categorie 'Reviews'

Ribs & Blues 2020… on hold, but nice memories

Geplaatst op 30 May 2020 door Giel

Twitter facebook YouTube E-mail

Voor het eerst in 10 jaar een pinksterweekend niet op het Ribs & Blues Festival in Raalte… dat voelt toch een beetje ontheemd.


[Ben Prestage; Hollis Brown; TBA?-crew; Charlie Starr]

Het afgelopen decennium was ik elke editie aanwezig om verslagen te maken en interviews te doen. Dat was met de The Blues Alone?-crew Arjan, José, Nicolette en al die anderen niet alleen hard werken maar ook super gezellig! Maar met als resultaat altijd heerlijke concert reviews en mooie interviews. Van het dubbelinterview - samen met Henri Grootenhuis [Cigarbox Henri] - dat we deden met de Mississippi ‘one man band’ Ben Prestage (2011) tot de cool-guy Charlie Starr van de Atlanta rockband Blackberry Smoke vorig jaar, het was steeds weer genieten!

Persoonlijk bewaar ik goede herinneringen aan interviews (uit de tijd dat ‘handen schudden’ nog niet verboden was) met o.a. de charmante en geroutineerde blues-rockchick Sass Jordan, de charismatische frontzangeres Lynne Jackaman van de Londense soul- en bluesrock band Saint Jude en Revel In Dimes’ zangeres Kia Warren uit Brooklyn, die ten faveure van de interviewer en fotograaf serieus moeite deed haar bierzuipende- en chipskanende bandleden in bedwang te houden. En het duo Little Hurricane uit San Diego, die destijds in alle toonaarden ontkende absoluut géén liefdesrelatie te hebben maar inmiddels anno 2020 een gelukkig gezinnetje van vier vormt. Het kan zo verkeren in artiestenland.


[Sass Jordan; Kia Warren; Lynne Jackaman; Little Hurricane]

De editie van 2014 was ook memorabel. Eerst met fotograaf Arjan Vermeer naar Pinkpop om The Rolling Stones te zien optreden (en óók op onze eigen wijze te verslaan) om vervolgens door te scheuren naar Raalte om daar o.a. de jongens van Hollis Brown uit New York (óók Stones-fans) te interviewen… so respectable! Lees alle TBA? interviews hier en de verslagen en interviews op: www.thebluesalone.nl

Stadion Feijenoord ‘De Kuip’ 83 jaar

Geplaatst op 27 March 2020 door Giel

Twitter facebook YouTube E-mail

Vandaag is het mooiste stadion van Nederland De Kuip 83 jaar oud. Op 27 maart 1937 werd Stadion Feijenoord officieel geopend voor het publiek. Een mooie gelegenheid om 83 jaar terug te gaan in de tijd en stil te staan bij het stadion dat niet alleen Rotterdam, maar ook vele levens, voor goed veranderd heeft. Ook dat van mij. Om het ‘een tweede huis’ te noemen gaat wellicht wat ver. Maar de zin (naar een spandoek van FSV De Feijenoorder) die m’n dochter me vanmorgen whatsappte komt aardig in de buurt: ‘Dichter bij de hemel ga je levend écht niet komen!’ :-)

Mijn eerste bezoek aan De Kuip was op woensdag 22 oktober 1969. Nederland - Bulgarije: 1-1. Dat was samen met mijn vader en mijn oudste broer Rob in vak W op de Maastribune. Omdat ik Feyenoordsupporter was en mijn broer voor Ajax, koos mijn vader diplomatisch alleen (doordeweekse) wedstrijden uit van het Nederlands elftal. Hevig onder de indruk van dat immense stadion met die gigantische lichtmasten en die mooie grasmat vergaapte ik me ook aan mijn toekomstige helden. Willem van Hanegem, Coen Moulijn, Wim Jansen, Rinus Israël, Henk Wery en Eddy Treijtel. Jazeker, maar liefst zes Feijenoorders (nog met ij) startte toen in de basis! Maar we hebben het hier wel over spelers die ruim een half jaar later als eerste Nederlandse club Europees en later zelfs wereldkampioen clubvoetbal werden. Giganten als Johan Cruijff en Johan Neeskens waren toen nog niet in beeld. Al heb ik die later o.a. tegen Schotland (2-1) wel voor het eerst in actie gezien.

De jaren daarna begon mijn hart pas echt rood-wit op te bloeien. Met de landskampioenschappen van 1971 en 1974 en de Europacup II finale Feyenoord - Tottenham Hotspur (2-0) van 29 mei 1974 als eerste grote indrukwekkende herinneringen! Daarna werd het lijden met een lange ij. Een decennium waarin elke toen actieve Feyenoordsupporter is gehard en gelaagd. Na de laatste schreden van Coen Moulijn, Wim Jansen en Wim van Hanegem (vooral die laatste; voor altijd een held!) en het debuut van o.a. Gullit, Van Bronckhorst, Wijnaldum en Van Persie gloorde er weer hoop aan de horizon bij de Maas. Als Legionairs werden we ook Cupfighters door in 1980, 1984, 1991, 1992, 1994 en 1995 de KNVB Beker te veroveren. In 2008, 2016, 2018 werd dat herhaald al bleven de kampioenschappen (1984, 1993, 1999, 2017) te lang achterwegen. Zéker de meeste recente uit 2017, de eerste die ik samen met mijn dochter Lizzy mee mocht maken en waarover ik met kameraad Paul het boek ‘Glory Days in De Kuip’ schreef.

Bij de meeste wedstrijden was ik lijfelijk aanwezig en de uitzinnige blijdschap bij het winnen van prijzen werd er niet minder op. Helaas hield het ook Europees niet over, met uiteraard het winnen van de UEFA Cup in 2002 als positieve uitschieter! Toch staan mooie internationale momenten met o.a. John de Wolf, Henk Fraser, József Kiprich, Henrik Lars son, Julio Ricardo Cruz en Pierre van Hooijdonk nog op het netvlies gebrand. Met Oranje heb ik sinds de jaren tachtig niet veel meer gehad. Maar als EURO2000 medewerker zag ik wel alle Kuip-wedstrijden inclusief de finale Frankrijk - Italië (2-1) op 2 juli 2000 live.

Op andere wijze werd De Kuip wél internationaal beroemd. Het Feyenoord bolwerk werd een rocktempel toen Mojo er live concerten ging programmeren. Een indrukwekkend scala aan internationale top artiesten heeft van 1978 t/m 2003 De Kuip aangedaan voor grootse concerten. Op 23 juni 1978 was ik aanwezig bij het allereerste Kuipconcert van Bob Dylan en topgitarist Eric Clapton. In de stromende regen op vak C hoorde ik de eerste live klanken van die legendarische Amerikaanse singer/ songwriter door ‘ons’ stadion schallen: een instrumentale versie van ‘A Hard Rain’s A-Gonna Fall’… kippenvel, éch wel!

De jaren daarna werd het alleen maar mooier. Ieder jaar weer keek je uit naar memorabele Kuipconcerten. The Rolling Stones (1982, 1990, 1995, 2003), David Bowie (1983, 1987), Rod Stewart (1983), (Bruce Springsteen (1985, 1988, 2003), U2 (1987, 1993, 1997), Genesis (1987, 1992), Pink Floyd (1988, 1994), Prince (1988, 1990), Dire Straits (1992)… yepp! We waren erbij. Meestal op het veld, on our holy ground. Maar hoe lang nog? De Kuip, van harte!


[Drie hoogtepunten uit 83 jaar De Kuip]

foto’s © de rechthebbende

The Last Internationale @ the first Dutch clubgig [27-02-20]

Geplaatst op 28 February 2020 door Giel

Twitter facebook YouTube E-mail

Ooit ontdekt door Rage Against The Machine-gitarist Tom Morello, die het (in 2013) op zijn beurt liet horen aan RATM-drummer Brad Wilk: The Last Internationale.


[foto’s: Giel]

Op de Europese festivals hadden ze al naam gemaakt maar in dit eerste Nederlandse club optreden liet het trio uit New York horen en zien ook the full package voor een intieme gig in huis te hebben. TLi vulden het podium met een mengsel van energie, kracht, woede, intensiteit en attitude. Hitting us with their blues with souls on fire!


[TLi & fans rock the stage]

Terwijl Edgey Pires de noten groovin’ and shreddin’ van zijn gitaar scheurde alsof het een lieve lust was, werd de opgekropte woede doorgevoerd in dat unieke rauwe geluid wat The Last Internationale zo goed doet, meegenomen op de dreunende drums van de nieuwe man Thomas Pridgen. Samen met de bassende spring-in-’t-veld en ‘environmentalist’ Delila Paz rockt Pires de stage op iedere meter. En wat Paz uit haar strot krijgt is ongekend. Wat een zangeres! Van ijzingwekkende uithalen reikt haar stem via warmbloedige ballads naar kippenvelmomenten (’Like a Stone’). Top-gig!


[Giel, Delila, Ronald, Edgey, Marco - foto: Wil]


[TLi setlist 270220]

Legendary albums live: Sticky Fingers

Geplaatst op 23 January 2020 door Giel

Twitter facebook YouTube E-mail

Heel leuk om o.a. ‪Jan Akkerman‬, ‪Bert Heerink‬, ‪Lies Schilp‬, Inge Bonthond eens in een andere setting te zien met de LA Liveband, in theater De Veste Delft. En dan óók nog met songs van m’n favoriete Stones-album: Sticky Fingers. It’s more than rock ‘n’ roll, and I like it also 😁👍🏼🎶 #legendary-albums-live

https://live.staticflickr.com/65535/49439287056_a923fa48a0_b.jpg

50 jaar nadat The Rolling Stones in 1969 hun gevierde album Sticky Fingers creëerden, presenteert Legendary Albums Live de plaat integraal in het theater. Werd de verzameling songs destijds al unaniem geroemd als het creatieve hoogtepunt van Jagger, Richards & Co, ook een halve eeuw later zijn historische songs als Brown Sugar, Sister Morphine en Wild Horses nog steeds springlevend. De songs van de klassieker met de beroemde ritssluiting-hoes worden afgewisseld met achtergrondverhalen en videobeelden én natuurlijk komen ook de grootste hits van andere albums voorbij.

Het is zonder twijfel een van de bekendste albums van The Rolling Stones, maar wist jij deze 10 feiten over Sticky Fingers ook al?

VDHO Best Music 2019 🎶👍

Geplaatst op 27 December 2019 door Giel

Twitter facebook YouTube E-mail

VDHO BEST ALBUMS 2019

Nick Cave & The Bad Seeds - Ghosteen
Bruce Springsteen - Western Stars
Lukas Nelson and Promise of the Real - Turn Off The News (Build A Garden)

VDHO BEST CONCERTS 2019

Neil Young + Promise of the Real @ Ziggo Dome 10-07-2019
Blackberry Smoke @ Ribs & Blues Festival Raalte 08-06-2019
Eric Gales @ H.I.B.F Grolloo (Holland) 15-06-2019

Geen hysterische zang, gierende gitaren en snerpende violen maar synthesizer en sombere pianopartijen bepalen het nieuwe album vol verdriet van Nick Cave. Ook het negentiende studio(solo)album van Bruce Springsteen wordt bepaald door subtiele pianoklanken en strijkers met filmische arrangementen. Maar klinkt vertrouwd door de akoestische gitaar, banjo en The Boss zijn onmiskenbare vocalen vol overgave in melancholische stemming. Promise Of The Real baarde vooral opzien als begeleidingsband van Neil Young. Maar in Lukas Nelson, de zoon van Willie, hebben ze zelf een meer dan capabele bandleider/songwriter/zanger en gitarist in huis. Wat wederom heeft geresulteerd in een heerlijk in het gehoor liggend country-rock album.

Met diezelfde Promise of the Real als begeleidingsband fikste de 73-jarige Neil Young het in de ZiggoDome weer om met een gedegen setlist en een bijna perfect optreden zijn trouwe fans te verwennen. Blackberry Smoke uit Atlanta, Georgia is één van de beste live gitaarbands van dit moment. Want veel gevarieerder en uitgebalanceerder als dat Blackberry Smoke hun optreden gaf in Raalte kan een festival gig niet zijn. Vette uptempo rockers, melodieuze midtempo songs en semi-akoestische ballads werden vakkundig in een BS southern rock jasje gehesen in perfect passende snit. Met zowel rock ‘n roll, blues, country als gospel invloeden [lees hier mijn interview met BS]. Voor ruim 13.000 bezoekers in Grolloo toonde Eric Gales uit Memphis Tenessee zich een geweldige bluesrockgitarist én performer. Wat mij betreft hét hoogtepunt van HIBF19. Goeie runners-up bij de live concerten waren uit de USA Hollis Brown in de Kroepoekfabriek Vlaardingen 28-09-2019 en natuurlijk De Ruben Hoeke Band feat. Jan Akkerman 05-10-2019 tijdens het 10-jarige jubileum in onze eigen Muziekzolder Maasdijk! Op naar hopelijk weer een fantastisch 2020… happy new year of music and joy! Giel.