Archief voor de categorie 'Reviews'

Legendary albums live: Sticky Fingers

Geplaatst op 23 January 2020 door Giel

Twitter facebook YouTube E-mail

Heel leuk om o.a. ‪Jan Akkerman‬, ‪Bert Heerink‬, ‪Lies Schilp‬, Inge Bonthond eens in een andere setting te zien met de LA Liveband, in theater De Veste Delft. En dan óók nog met songs van m’n favoriete Stones-album: Sticky Fingers. It’s more than rock ‘n’ roll, and I like it also 😁👍🏼🎶 #legendary-albums-live

https://live.staticflickr.com/65535/49439287056_a923fa48a0_b.jpg

50 jaar nadat The Rolling Stones in 1969 hun gevierde album Sticky Fingers creëerden, presenteert Legendary Albums Live de plaat integraal in het theater. Werd de verzameling songs destijds al unaniem geroemd als het creatieve hoogtepunt van Jagger, Richards & Co, ook een halve eeuw later zijn historische songs als Brown Sugar, Sister Morphine en Wild Horses nog steeds springlevend. De songs van de klassieker met de beroemde ritssluiting-hoes worden afgewisseld met achtergrondverhalen en videobeelden én natuurlijk komen ook de grootste hits van andere albums voorbij.

Het is zonder twijfel een van de bekendste albums van The Rolling Stones, maar wist jij deze 10 feiten over Sticky Fingers ook al?

VDHO Best Music 2019 🎶👍

Geplaatst op 27 December 2019 door Giel

Twitter facebook YouTube E-mail

VDHO BEST ALBUMS 2019

Nick Cave & The Bad Seeds - Ghosteen
Bruce Springsteen - Western Stars
Lukas Nelson and Promise of the Real - Turn Off The News (Build A Garden)

VDHO BEST CONCERTS 2019

Neil Young + Promise of the Real @ Ziggo Dome 10-07-2019
Blackberry Smoke @ Ribs & Blues Festival Raalte 08-06-2019
Eric Gales @ H.I.B.F Grolloo (Holland) 15-06-2019

Geen hysterische zang, gierende gitaren en snerpende violen maar synthesizer en sombere pianopartijen bepalen het nieuwe album vol verdriet van Nick Cave. Ook het negentiende studio(solo)album van Bruce Springsteen wordt bepaald door subtiele pianoklanken en strijkers met filmische arrangementen. Maar klinkt vertrouwd door de akoestische gitaar, banjo en The Boss zijn onmiskenbare vocalen vol overgave in melancholische stemming. Promise Of The Real baarde vooral opzien als begeleidingsband van Neil Young. Maar in Lukas Nelson, de zoon van Willie, hebben ze zelf een meer dan capabele bandleider/songwriter/zanger en gitarist in huis. Wat wederom heeft geresulteerd in een heerlijk in het gehoor liggend country-rock album.

Met diezelfde Promise of the Real als begeleidingsband fikste de 73-jarige Neil Young het in de ZiggoDome weer om met een gedegen setlist en een bijna perfect optreden zijn trouwe fans te verwennen. Blackberry Smoke uit Atlanta, Georgia is één van de beste live gitaarbands van dit moment. Want veel gevarieerder en uitgebalanceerder als dat Blackberry Smoke hun optreden gaf in Raalte kan een festival gig niet zijn. Vette uptempo rockers, melodieuze midtempo songs en semi-akoestische ballads werden vakkundig in een BS southern rock jasje gehesen in perfect passende snit. Met zowel rock ‘n roll, blues, country als gospel invloeden [lees hier mijn interview met BS]. Voor ruim 13.000 bezoekers in Grolloo toonde Eric Gales uit Memphis Tenessee zich een geweldige bluesrockgitarist én performer. Wat mij betreft hét hoogtepunt van HIBF19. Goeie runners-up bij de live concerten waren uit de USA Hollis Brown in de Kroepoekfabriek Vlaardingen 28-09-2019 en natuurlijk De Ruben Hoeke Band feat. Jan Akkerman 05-10-2019 tijdens het 10-jarige jubileum in onze eigen Muziekzolder Maasdijk! Op naar hopelijk weer een fantastisch 2020… happy new year of music and joy! Giel.

Blues met passie in een sfeervolle ambiance [18e Blues aan Zee festival 09-11-2019]

Geplaatst op 10 November 2019 door Giel

Twitter facebook YouTube E-mail

Gezien & gehoord in: De Noviteit in Monster Westland
evenement: 18e Blues aan Zee festival
met: Little Kim & the Alley Apple 3 (B) + The Blue Clay + Big Pete band + Saverio Maccne & Double Ace (Arg) + Grunting Pigs (Hun) + The Hoochies ft Kim Snelten
datum: zaterdag 09 november 2019
tekst door: Giel van der Hoeven
foto’s door: © Marko Vlaardingerbroek / fotocompilaties: GvdH

De 18e editie van het Blues aan Zee festival werd gekenmerkt door bluesharpen. Ieder in hun eigen stijl deden Pieter van der Pluym (Big Pete Band), Mátyàs Pribojszkie (Grunting Pics) en Kim Snelten en Richard Koster (The Hoochies) niet voor elkaar onder. Met veel energie en passie lieten ze hun muziek door dit traditionele blaasinstrument tot z’n recht komen. De blues in optima forma.

Maar er was uiteraard meer moois te horen en zien op deze gevarieerde avond. Dat begon even na acht uur al toen de klooster(ka)nonnen Renate en Sarah met veel elan het Vlaamse kwartet Little Kim & the Apple 3 mochten aankondigen. Met schone vocalen en vintage instrumenten bracht de kleine maar kittige Kim met haar band de jaren vijftig swing-sound weer helemaal tot leven in de kloosterkelder van de Noviteit. De staande contrabas en steelguitar bepalen het groepsgeluid. En nee, dat komt niet erg vaak voor in de bluesmuziek. Maar het werd wel degelijk gewaardeerd door het aanwezige publiek. Des te mooier dat dit allemaal kan op een indoor evenement zoals dit Blues aan Zee festival op drie sfeervolle podia. Ook in de bluesscene moet je soms buiten de lijntjes durven kleuren.

Al hoef je daar bij de van oorsprong Hoekse Big Pete en zijn band niet mee aan te komen. Van jongst af aan is Pieter van der Pluym besmet met het ongeneeslijke Rode Duivel bluesvirus en speelt hij blues tot op het bot. Ruw, doortastend en smerig maar uiterst virtuoos. Van Johan Derksen tot ZZ-Top kennen ze in inmiddels zijn reputatie! In Monster kwam de bluesreus opdraven met meestergitarist Sander Kooiman (o.a. Drippin’ Honey) en de Vlaamse ritmesectie Wuff Maes (drums) en René Stock (basgitaar). Helaas was het in het begin van hun optreden nog niet erg druk bij de mainstage.

Het Zeeuwse gezelschap The Blue Clay kan je met gemak op ieder bluesfeestje neerzetten. Onder aanvoering van de energieke zanger/gitarist Wout Verhelst overgiet de band hun repertoire met een smeuïg americana-, blues-, folk- of tex-mex-sausje. Door de toevoeging van een zangeres en vooral de Hammond orgelsound wordt elke song melodieus voorzien van een extra dosis swing. En ook hier was een snarenplukkende contrabassist present.

Naar de Argentijnse blues- en rockgitarist Saverio Maconne was door velen met extra belangstelling uitgekeken. Met zijn Engels- en Spaanstalige songs is hij geïnspireerd geraakt door grootheden als Jimi Hendrix, Stevie Ray Vaughan en Ritchie Blackmore. Maar ook oude bluesknakkers en traditionele Zuid-Amerikaanse gitaristen hebben duidelijk invloed op hem gehad. Dat resulteerde in bezield gitaarspel en hartstochtelijke solo’s met een zuidelijk temperament. Die degelijk en op ritmische wijze werden ondersteund door zijn twee begeleiders: Double Ace. Hetgeen het Kloosterkelder publiek regelmatig met luidruchtig applaus beloonde.

In The Juke Joint was de belangstelling groot voor het Hongaars blues duo Grunting Pigs. Slechts met mondharmonica, gitaar en zang wisten de Hongaarse vrienden Mátyàs Pribojszki en Ferenc Szász de volgepakte zaal moeiteloos anderhalf uur te boeien en te vermaken. Met als ingrediënten: vakmanschap, passie, humor en muzikaliteit. En natuurlijk een geraffineerde keuze voor het juiste songmateriaal. De sfeer van grootmeesters als Willie Dixon, Muddy Waters, Jimmy Reed, Little Walter en Sonny Boy Williamson was in elk nummer voelbaar. Het ging erin als een pittig gekruid Hongaars stoofpotje.

The Hoochies zijn misschien niet heel bekend als groepsnaam, maar de individuele muzikanten hebben hun sporen al lang en breed verdiend in de nationale blueswereld. De kleine Kim Snelten is al jaren een grote naam en gewaardeerd lid van het nationale smoelschuivers gilde. Met zijn voormalige Drippin’ Honey bassist Roland ‘Lut’ Luttik en de ex-Cuban Heels mannen Chiel ten Vaarwerk (drums) en Richard Koster (zang en bluesharp) plus gitarist Roelof Meijerink (ex- Memo Gonzalez), mochten zij als slotact aantreden. Zoals verwacht kregen we bij de mainstage in sneltreinvaart veel ongepolijste blues en boogie te horen van hun vorig jaar verschenen album ‘Live! Moulin Blues’. Waarmee het mini-festival werd afgesloten zonder echte hoogte- of dieptepunten. Maar zoals vanouds wel in een sfeervolle blues-ambiance.

https://live.staticflickr.com/65535/49046064377_94b2281703_h.jpg

Verslag GvdH in Het Hele Westland 14-11-19

Hollis Brown in de Kroepoekfabriek 28-09-19

Geplaatst op 29 September 2019 door Giel

Twitter facebook YouTube E-mail

Dat was een fijn weerzien met de mannen uit New York die ik in 2014 mocht interviewen: singer-songwriters met elektrische gitaren.

De americanaband Hollis Brown uit New York heeft een nieuw album en kwam met hun liveshow naar De Kroepoekfabriek als onderdeel van een Europese tour. Zaterdag 28 september zag ik ze weer live!

Queens, New York, kent een rijke muziekgeschiedenis. KISS. The Ramones, RUN-DMC, Simon and Garfunkel, Dee Snider. Perry Farrel en Tony Bennett. Hollis Brown, de groep die op zaterdag 28 september in De Kroepoekfabriek optrad, is ook afkomstig uit Queens. De nieuwe diverse plaat ‘Ozone Park’ is onlangs verschenen en was tijdens hun Europese tour dus ook in de Vlaardingse zaal te horen.

De band is gevormd door zanger, gitarist Mike Montali en leadgitarist Jonathan Bonilla. Daarnaast is Andrew Zehnal actief als drummer, speelt Adam Bock op de keys en wordt de bas bespeeld door Chris Urriola. Sinds 2013 brengt de formatie muziek uit en heeft Hollis Brown één EP en twee albums gereleased. Verder heeft de groep al op vele plekken in de VS en Europa gespeeld met hun tour

Het 17e Blues aan Zee festival: zeer aantrekkelijk en supergezellig

Geplaatst op 11 November 2018 door Giel

Twitter facebook YouTube E-mail

gezien & gehoord in: De Noviteit in Monster Westland
evenement: 17e Blues aan Zee festival
met: Eric Steckel (USA) + Johnny Feel Good met speciale gast Oscar Benton + The Ragtime Rumours + Blame it on Vinnie (B) + Low Society (USA) + Ben Prestage (USA)
datum: zaterdag 10 november 2018
tekst door: Giel van der Hoeven
foto’s door: © Johan Sonneveld [alle foto’s]

Het programma van het 17e Blues aan Zee festival - samengesteld door de BaZ-spotters Ger Bus en Anton van Meerkerk - werd op voorhand door kenners en liefhebbers aangeduid als ‘zeer aantrekkelijk.’ Dit met namen omdat muzikanten uit ‘het land van de blues’ goed vertegenwoordigd waren. Want de helft van de zes optredende acts waren afkomstig uit de Verenigde Staten. Maar de overige Nederlandse en Vlaamse artiesten deden daar in De Noviteit zeker niet voor onder. Hierdoor ontstond er in het voormalige klooster van Monster een kwalitatief hoogstaand én supergezellig festival, dat menig bluesliefhebber kon bekoren.

Zij die er op tijd bij waren konden in de Kloosterkelder direct al genieten van een voortreffelijk optreden door THE RAGTIME RUMOURS. 100% Nederlands maar afgelopen jaar wél trotse vertegenwoordigers tijdens de internationale blues challenge in Memphis USA. Sterk beïnvloed door Amerikaanse ragtime-, piano-blues-, gypsy jazz- en swingmuziek zetten het Limburgse viertal een puike show neer. Voorman Tom Janssen (zang, gitaar, banjo) wist als de aimabele drijvende kracht de band op te zwepen en het publiek moeiteloos anderhalf uur lang te boeien. Soms met een vleugje humor maar steeds muzikaal gedreven. Met Thimo Gijezen (gitaren, piano, accordeon), Sjaak Korstens (drums, wasbord, kazoo) en Niki van der Schuren (contrabas, baritonsax, dwarsfluit) was deze multi-instrumentale band zeker het luisteren én aankijken waard. Waarbij jongedame Niki ook veel bewondering oogstte als jazzy zangeres met een hoog kippenvel gehalte.

Ondertussen hadden de Vlaamse vrienden Wim “Howlin’ Bill” de Vos en Gerrie De Waard (ex-Scotch ‘n Soda) op het akoestische podium The Juke Joint plaats genomen. Opererend onder de mysterieuze naam BLAME IT ON VINNIE speelden ze, volgens Wim, ‘veel nummers van dode en dikke Amerikanen.’ Een licht cynische uitspraak waarna uitvoeringen volgden met groot respect. Blues, rock ’n roll en country… of wat je allemaal kunt doen met een akoestische gitaar, een mondharmonica en krachtig Vlaams stemgeluid in Engelstalige bewoordingen. Soms gebracht met droefenis zoals in “St. James Infirmary (Blues)", een versie die de haartjes op de huid rechtop deden staan. En soms ook met veel jolijt, vooral wanneer Wim zijn mini-schuiftrompet ter hand nam, zoals in het jazzstandardnummer “Minnie the Moocher". En zelfs in een mooie mix van vreugde en verdriet: in “Hard Times Come And Go” van de Amerikaanse folkmuzikant Pokey LaFarge. Overigens een nog levende jonge slanke Amerikaan… maar wij nemen niemand iets kwalijk.

De leden van gelegenheidsband JOHNNY FEEL GOOD, rondom Barrelhouse gitarist Johnny LaPorte, zijn samen goed voor meer dan 300 jaar blues ervaring. Daar is de leeftijd van de bijna 70-jarige gastvocalist Oscar Benton niet eens bij opgeteld. Het zestal begon op de Mainstage met in de eerste set zanger Jan “JURA” Blaauw. Op een spontane manier met veel dynamiek die de volle zaal direct ‘in the mood’ bracht. Want veel Blues aan Zee bezoekers gooien graag de beentjes los, en dat kon volop met ‘feelgood’ Johnny en zijn band. Maar ook slow blues en shuffles kwamen volop aan bod. In de tweede set volgde het moment waar iedereen naar uitkeek: de terugkeer van de Nederlandse blueslegende OSCAR BENTON. Als een ware bluesbrother (zwart kostuum, gleufhoed en zonnebril) betrad de Haarlemmer het podium. Met een half dozijn songs en een stukje improvisatie trakteerde hij de Noviteit op een heerlijke dosis jeugdsentiment. Met de Europese hit “Bensonhurst Blues” als kers op de taart in dit feestje der herkenning. Een groots eerbetoon van- en aan een artiest die na zijn gezondheidsproblemen nog steeds ‘his mojo workin’ heeft.

LOW SOCIETY is de band van het echtpaar Sturgis Nikides (gitaar, zang) en Mandy Lemons (zang) uit Memphis, Tennessee. Voor deze najaarstour aangevuld met het Belgische ritmetandem Jacky Verstraeten (basgitaar) en Bart De Bruecker (drums). Wie van smerige low down bluesmuziek houdt, met vinnige slide-guitar partijen en titanische vocalen, mag deze band niet missen! En gelukkig was die belangstelling er ook voldoende in de Kloosterkelder, ondanks de concurrentie van top-acts in de andere twee zalen. Low Society belichaamt de blues van iedereen, zowel rebellie, ontevredenheid als vreugde hoor je erin terug. Het kwartet laat blues, rock ’n roll, country en soul samensmelten tot een verbluffend geheel. De boomlange ervaren Nikides speelt rauwe gitaarblues zoals het bedoeld is! En Mandy Lemons heeft een verrukkelijke vrouwelijke bluesstem: hees, grommend en krachtig. Die vanaf het openingsnummer “Sugar Coated Love” tot aan de toegift, Koko Taylor’s “Voodoo Woman” - dat ze hevig bonkend met haar vuist op de vloer afsloot - recht overeind bleef staan. Met haar blonde haren schuddend en haar lijf kronkelend danste en zong ze vol overgave. Waarbij het leek of de kleine dame in kwestie wel 23 longen had! Of het nu de hartverscheurende ballads zoals John Prine’s “Angel From Montgomery” betrof, het ludieke “Mr. Crump” (met een knipoog naar Trump) of het cabareteske uptempo “Raccoon Song". Absoluut een festival hoogtepunt.

Ook uit de VS (Zuid-Florida) kwam de Bluegrass-zanger BEN PRESTAGE. Desondanks ook een beetje een Hollander want hij toert hier al ruim tien jaar en at broodjes kroket na afloop van zijn optreden. Evenals vijf jaar geleden bracht de innemende baardmans met z’n onafscheidelijke Train Engineer pet zijn one-man-band weer mee naar The Juke Joint. Gitaren, banjo’s, cigarbox, drums, cimbalen, percussie, harmonica… je kan het zo gek niet bedenken, zijn instrumentarium lijkt per optreden toe te nemen. Zijn Swamp blues bevat invloeden uit genres als met name zydeco en Cajun. Wat hij als eenmansband weet te mêleren tot zompige met whisky doordrenkte Mississippi blues. Instrumentals en vocale songs met verrassende wendingen waarbij je niet stil kan blijven zitten. Zijn setlist bevat eigen werk - sinds 2002 heeft hij zeven CD’s op zijn naam staan - maar ook traditionals en covers van o.a. Muddy Waters ("Can’t Be Satisfied"), Willie Dixon ("Backdoor Man") en Bukka White ("Jitterbug Swing"). Ben is een straatmuzikant in hart en nieren en een fenomenaal talent, die op de podia wellicht nog teveel wordt miskend. [Ben Prestage interview 2011]

De 28-jarige singer-songwriter en gitarist ERIC STECKEL uit Allentown in Pennsylvania stond als 14-jarige aanstormende gitaarheld al eens eerder op een Blues aan Zee podium. Toen nog in strandpaviljoen Bondi Beach op het Monsterse strand. Inmiddels is de kleine bluesrock veteraan zó door de wol geverfd dat hij zich muzikaal kan meten met de grote gitaarhelden van deze tijd. En dat was ook af te meten aan de range Knaggs gitaren en de torens Bogner en Diezel versterkers die hij meebracht. Voor deze Europese herfsttour werd Eric bijgestaan door de Rotterdamse ritmesectie Jos Kamps op de basgitaar en drummer Henri Van Den Berg (van o.a. Orgel Vreten). Het trio kon putten uit een repertoire van maar liefst elf Steckel-albums waaronder de nieuwe plaat ‘Polyphonic Prayer’ genaamd. Soulvolle bluesrock en een heavy rock geluid combineert Eric met veel passie tot een eigen bluesmetal sound dat ook de Noviteit op de grondvesten deed schudden. Zijn energieke gitaarspel en ophitsende performance werkte dusdanig aanstekelijk op het publiek dat er een heuse concert hall sfeer ontstond. Waarbij ook nieuwe songs als o.a. “Waitin’ For The Bus” en de bluesballad “We’re Still Friends” er als zoete koek ingingen bij de ruim tweehonderd Blues aan Zee festivalbezoekers. De 17e editie was er eentje die het predicaat ‘zeer aantrekkelijk’ absoluut verdiende. [Eric Steckel interview 2013]