Archief voor de categorie 'Reviews'

Holland-Amerika lijn [zkv]

Geplaatst op 27 January 2018 door Giel

Twitter facebook YouTube E-mail

Holland-Amerika lijn

De oude man die onderaan de trap onze toegangskaarten scant zegt tegen Ronald: ‘jij mag voorlopig niet naar huis’.
We kijken deze ticketmaster beide vragend aan.
‘De barkeeper heeft zo’n zelfde overhemd aan’, vervolgt hij wijzend, ‘ze zullen u hier aanzien voor barpersoneel.’
Een opmerking die onzes inziens net zo merkwaardig is als het oor-loze ‘mopje’ (een stukje servies dat het midden hield tussen een mok en een kopje), waaruit we even daarvoor koffie genuttigd hadden in het café-restaurant.
Kantine Walhalla bestaat uit een beneden- en een boven verdieping. Het robuuste pand is de oorspronkelijke kantine van havenarbeiders die in de goederenloodsen aan het Deliplein op Katendrecht werkte. Van de granieten wasbakken tot het jaren vijftig interieur is alles authentiek.
‘Ik hou van die industriële uitstraling,’ zegt Ronald, ‘niets klopt hier en toch is het allemaal oké.’

Boven, in de theaterzaal, speelt de Texaanse singer-songwriter Sam Baker op zijn elektrische gitaar. Multi-instrumentalist Mike Meadows begeleid hem als achtergrondzanger en met de meest vreemde percussie-instrumenten. Vanaf de houten tribune luisteren Ronald en ik ademloos toe. Tussen ingetogen songs door vertelt Sam korte verhaaltjes. Zo zou Mike’s grootvader in mei 1945, aan het eind van de hongerwinter in de Tweede Wereldoorlog met een Amerikaanse B-17 bommenwerper hebben deelgenomen aan een voedseldropping boven Rotterdam. Sam beeld zich in dat er “stroepwaffels and coffee” aan parachuutjes uit de lucht komen dwarrelen, hilarisch vindt hij dat. Herhaaldelijk kijkt hij afwachtend met opengesperde hand naar boven.

In de pauze zet een attente zaalmedewerker twee ‘mopjes’ koffie met stroopwafels klaar op het kleine podium. Wij halen beneden een biertje aan de bar. De bloemenprint op de barkeeper z’n overhemd is niet identiek aan die van Ronald’s shirt.

‘Let the world come in,’ zegt Sam Baker treffend, als aan het einde van de show de zware theatergordijnen - op zijn verzoek - opengaan. Door vele ramen in stalen sponningen vergapen we ons aan het overweldigende uitzicht op de Rotterdamse skyline aan de Rijnhaven. Tussen de bouwwerken door is op de Kop van Zuid de verlichte zwanenhals van de Erasmusbrug te zien. Hoge gebouwen en woontorens torenen hoog uit boven oude pakhuizen en het statige Hotel New York. Het schiereiland ‘De Kaap’ is via de fiets- en wandelbrug ‘de Hoerenloper’ verbonden met de overkant, de Wilhelminapier.

Ronald hoeft na afloop geen glazen te spoelen.
Wij tweeën wandelen langs het Poortwachtershuisje de bruisende wijk in. Waar alles mogelijk lijkt.

[uit: DVVDDV © 2017-2018 GvdH
50 zeer korte verhalen (zkv’s) verschijnt in 2018]

The Blues Alone? The Best Alone! 2017

Geplaatst op 24 December 2017 door Giel

Twitter facebook YouTube E-mail

Ook bij The Blues Alone? worden jaarlijks ‘The Best Of’ lijstjes van onze vrijwilligers gepubliceerd. TBA? is niet van opsmuk en dus was de vraag identiek aan die van vorige jaren: wat waren volgens onze team-leden de 3 beste concerten in 2017 en welke albums selecteerden zij als de drie beste CD’s uitgebracht in 2017? Zoals in onze web-site naam prominent aanwezig ‘het vraagteken’ en dus er wordt geen onderscheid gemaakt tussen pop, rock, singer/songwriter, Americana, jazz of blues.

THE BEST CONCERTS 2017 … volgens Giel van der Hoeven

Nick Cave and The Bad Seeds – Ziggo Dome Amsterdam 06-10-2017
The Rolling Stones – Gelredome Arnhem 15-10-2017
The Red Devils – Ribs & Blues Festival Raalte 04-07-2017

THE BEST ALBUMS 2017… volgens Giel van der Hoeven

Neil Young & Promise of the Real – The Visitor
Gregg Allman – Southern Blood
Little Steven – Soulfire

Voor het concert van Nick Cave and The Bad Seeds in de ZiggoDome volstaat eigenlijk één zin: ‘some people say it’s just rock and roll. Oh but it gets you right down to your soul.’ De Stones gaven twee heerlijke concerten in Nederland, Amsterdam en Arnhem hadden die eer. The final Dutch bow? I don’t know! Maar het was weer erg fijn om de ouwe helden live te kunnen zien! De mooiste reünie van 2017 was wat mij betreft die van de originele Red Devils met onze eigen Big Pete in gelederen. Tijdens hun zomertour was ‘the King King vibe’ weer helemaal terug. Al met al wéér een mooi live-jaar. Fijne feestdagen en Geniet met een grote G.

Zie hier alle lijstjes van de TBA?-medewerkers.

The Rolling Stones - No Filter @ Arnhem

Geplaatst op 16 October 2017 door Giel

Twitter facebook YouTube E-mail


[292 stone and no filter live @ Gelredome Arnhem]


[the final Dutch bow?]


[Kees, Giel, Arjan, Ian… ready to roll!]


[pre-party in Elden - of all places]


[w/ r’n r junkie Roon Stick - the selfieking]

The Rolling Stones - Gelredome
Arnhem, The Netherlands
Sunday Oct. 15 2017

SETLIST

Sympathy for the Devil
It’s Only Rock ‘n’ Roll (But I Like It)
Tumbling Diceeo
Just Your Fool
(Buddy Johnson and His Orchestra cover)
Ride ‘Em on Down
(Jimmy Reed cover)
Dancing With Mr. D
She’s So Cold (by request)
You Can’t Always Get What You Want
Paint It Black
Honky Tonk Women
(followed by band introductions)
Happy
(Keith Richards on lead vocals)
Slipping Away
(Keith Richards on lead vocals)
Miss You
Midnight Rambler
Street Fighting Man
Start Me Up
Brown Sugar
Jumpin’ Jack Flash
Encore:
Gimme Shelter
(I Can’t Get No) Satisfaction

TBA? review by Nicolette (y)

Bijna Perfect [zkv]

Geplaatst op 12 October 2017 door Giel

Twitter facebook YouTube E-mail

‘Ik hoef geen kranten of theeblaadjes te lezen om te begrijpen dat deze wereld werd geschoren - door de hand van een dronken kapper.’ Dat is een mooie, haast poëtische zin, toch? Hij vertelde erover met gepaste trots. Waarbij de blos op z’n wangen zelfs door zijn stoppelbaard te zien was. Hij schreef ‘Drunken Barber’s Hand’ samen met zijn jeugdvriend Rod Picott. Een uitdagend liedje om ons allemaal door deze ‘interessante tijden’ heen te loodsen. De twee waren geïnspireerd geraakt door een zin uit Meet John Doe. Een filmkomedie uit 1941 met Gary Cooper en Barbara Stanwyck in de hoofdrollen. Over een politieke ‘graswortel’ campagne die door een columnist van een krant onwetend wordt gecreëerd. Met betrokkenheid van een ingehuurde dakloze man, achtervolgd door een machtige mediamagnaat. Met als gevolg grote krantenkoppen door manipulaties. Ja, reeds in vervlogen tijden met zwart-witbeelden - zonder Twitter - wisten bepaalde media de werkelijkheid al te kleuren.

Ook zijn Deense muzikale wederhelft M.C. Hansen luisterde geobsedeerd naar zijn motivering. Niet voor het eerst want ze traden al drie weken samen op. Maar een goed verhaal blijft boeien, keer op keer. Tijdens de pauze zeg ik in de lobby van de Vlaardingse Harmonie tegen zijn Amerikaanse echtelijke wederhelft, dat ze het maar getroffen heeft met zó’n kerel. Karen antwoord dat híj het nóg véél meer treft met zó’n vrouw! Haar glimlach en twinkelende ogen verraadde haar gelijk - en hun gedeelde blijdschap.

Na afloop signeerde Slaid Cleaves de Cd die ik bij zijn vrouw Karen had aangeschaft. Ik complimenteerde hem met het optreden én met zijn korte verhalen op de website. Want deze zanger-gitarist en verhalenverteller is ook een prima schrijver van korte verhalen. Het relaas “The Perfect Gig” was naar mijn bescheiden mening bijna het perfecte verhaal. Toen hij vroeg wat er nog aan ontbrak, verzon ik ter plekke dat een romance tussen de bassist en het wasbordmeisje een opwindend einde zou zijn geweest. Hij lachte beleefd en ging het overwegen, zei hij.

Onderweg naar huis vroeg ik me af wát hij eigenlijk zou gaan overwegen? Immers, een bijna perfect en waargebeurd verhaal pas je niet aan! Evenals een perfect liedje. In gedachten reed ik tienduizend mijl terug op een houten carrouselpaard - om te eindigen waar ik was begonnen. [uit: DVVDDV door GvdH, verschijnt in 2018]

tekst & foto’s/vids: GvdH101017

Nick Cave - rock and roll tot diep in de ziel

Geplaatst op 7 October 2017 door Giel

Twitter facebook YouTube E-mail

gezien & gehoord in: de ZiggoDome, A’dam
band: Nick Cave and The Bad Seeds (Skeleton Tree Tour)
datum: vrijdag 6 oktober 2017
tekst: Giel van der Hoeven
foto’s: Lizzy van der Hoeven & © Nick Cave promo

‘How big am I?’ Hij bedoelde het letterlijk maar zal het zich ongetwijfeld ook figuurlijk afgevraagd hebben. Tijdens ‘Higgs Boson Blues’ hield een meisje die een meter of tien voor ons stond te filmen een smartphone vlak voor Nick Cave zijn gezicht. Sinds het bestaan van de mobieltjes heeft hij een bloedhekel aan die dingen. ‘How big am I, like this big?’ De twee cm tussen zijn duim en wijsvinger hakte erin, hard en scherp(zinnig). Symbolisch voor het gehele optreden die avond.

Het meisje filmde onverstoord door en de hele avond bleven we smartphones zien. Onvermijdelijk in deze tijd. Zelfs Nick Cave (60) realiseert zich dat. En we doen er zelf ook aan mee. Het valt niet te ontkennen. Anno 2017 is Nick Cave ‘big’ in de zin van populair. Voor 17.000 toehoorders in de Ziggo Dome… wie had dat jaren geleden gedacht. Zij die hem nog met The Birthday Party in de jaren ‘70 en ‘80 in clubs als Paradiso en Eksit zagen, zeker niet. Na het verlies van zijn 15-jarige zoon Arthur in 2015 was het überhaupt de vraag hoe het nu verder moest met de familie Cave. (Persoonlijk verwoordde ik het verdriet dat ook bij de fans hard aankwam in 2015 in onderstaande stukje poëzie). Middels een schitterende documentaire ‘One More Time With Feelings’ en het album ‘Skelton Tree’ (2016) kwam het antwoord. Een nieuwe tour kon niet uitblijven. Want een man als Nick Cave speelt geen artiest hij ís het in heel zijn imposante lijf en leden. Zijn trouwe volgers weten dat al jaren.

Wrang genoeg brengt persoonlijke ellende in dit social media-era ook populariteit teweeg. De ramptoeristen moeten dan maar op de koop toe genomen worden. Voor duizenden toehoorders in een grote concerthal of voor een handvol fans in een rokerige club. Het is Nick Cave om het even. Hij moet ook leven. Opvallend genoeg (en gelukkig!) ging het niet ten koste van de intensiteit. Al was daar voor de eerste ingetogen nummers ‘Anthrocene’, ‘Jesus Alone’ en ‘Magneto’ wel een aanpassing op het podium voor nodig met doorschijnende gordijnen en sobere belichting. Maar vanaf ‘Higgs Boson Blues’ verdwenen de sombere sluiers en ontpopte hij zich meer en meer als de profeet die boodschappen van Cave-iaanse religie doorgaf. Met de van hem bekende rituelen en zingevingspatronen die daarbij horen. Zoals zijn driftige aansporingen, handgebaren, bokkesprongen, omhelzingen en een bloemetje in ontvangst nemend. Nick Cave ten voeten uit. Alles heeft een betekenis maar hij laat het over aan de verbeelding van zijn publiek. Met als basis een uitgebalanceerde setlist (die overigens ieder optreden hetzelfde is tijdens deze tour).

Via ‘From Her to Eternity’ komt de energie én het volume van Cave en zijn Bad Seeds tot uitbarsting in ‘Tupelo’. Snoeihard maar loepzuiver. Met onheilspellende beelden van woest waaiende palmbomen op de achtergrond. Even gas terug in ‘Jubilee Street’ - wederom zo’n schitterend nummer van ‘Push the Sky Away’ (2013) - maar met een extatische opbouw. En op het moment dat Cave lijkt te zijn getransformeerd in een bezetene, kruipt hij achter de vleugelpiano voor de mooiste ballads: ‘The Ship Song’ en ‘Into My Arms’ met refreinen die in zo’n grote zaal uitnodigen tot community singing; goddank gebeurt dat niet massaal. En gelukkig begrijpt het publiek bij zwarte parels als ‘Girl in Amber’ en ‘I Need You’ dat het luistersongs zijn. Die evenals het duet ‘Distant Sky’ (met de Deense sopraan Else Torp op het beeldscherm) en de titelsong ‘Skeleton Tree’ onafwendbaar in het teken staan van het grote verdriet. Een kind verliezen is het ergste dat een ouder kan overkomen. Hij weet zwetend zijn emoties te verbergen achter een witte handdoek. Ik niet. Het is vreselijk, het is godsgruwelijk mooi.

Toch, je zou het misschien niet verwachten, is Nick Cave een optimist. De signature songs ‘Red Right Hand’ en ‘The Mercy Seat’ worden nog met net zoveel beleving gebracht als toen ze net uit waren. Omdat hij meent wat hij zingt en zingt (zegt) wat hij meent. Geruggesteund door een zesmans band in topvorm met de sublieme alleskunner Warren Ellis als sparringpartner. Dan volstaat een vrij eenvoudig decor met sobere doch doeltreffende belichting. De eerste toegift ‘The Weeping Song’ speelde zich af in het publiek op de camera stage bovenop de Mojobarriers. Het toppunt van saamhorigheid, dichterbij zijn publiek kon hij niet komen. Maar het publiek kon wel dichterbij hem komen. Als een rattenvanger van Hamelen lokte hij tientallen fans mee het podium op en liet ze tijdens ‘Stagger Lee’ verdrinken in blijdschap. Om vervolgens weer tot bezinning te komen met ‘Push the Sky Away’: ‘And some people say it’s just rock and roll. Oh but it gets you right down to your soul.’

SETLIST: Anthrocene; Jesus Alone; Magneto; Higgs Boson Blues; From Her to Eternity; Tupelo; Jubilee Street; The Ship Song; Into My Arms; Girl in Amber; I Need You; Red Right Hand; The Mercy Seat; Distant Sky; Skeleton Tree. Encore: The Weeping Song; Stagger Lee; Push the Sky Away.

Lees ook nog eens deze eerdere concert reviews:
Nick Cave terug in het WFT: episch inspirerend!
Nick Cave & The Bad Seeds: snoeihard en ingetogen in de HMH
Grinderman: smakelijke sound als een dikke hete brei!

Losgeslagen lyriek

Terwijl de decemberwind om het huis huilt
Denk ik aan hem; hoe zou het gaan met hem?
Hoeveel meer verdiepingen zijn erbij gekomen
Op de top van z’n voorhoofd met inktzwart haar?
Zijn z’n dromen die een nachtmerrie werden
Stilaan doorstaan, met haar en met hun jongen?
Dat is vanzelf onbestaanbaar

Terwijl de decemberwind om het huis giert
Denk ik aan hem, de fronsende straatevangelist
Hoeveel meer losgeslagen lyriek is erbij gekomen
Welke songteksten staan er nu op zijn repertoire?
Zijn z’n nachtmerries die droom moesten worden
Stilaan vergaan, en is de pijn bedwongen?
Ook al blijft het onverklaarbaar

Terwijl de decemberwind om het huis raast
Denk ik aan hem, badend in het koude blauwe licht
Dat z’n zwarte manen zelfs zwarter doen uitkomen
Zijn z’n artistieke angsten werkelijkheid geworden?
Stilaan is het verdriet, nog dieper doorgedrongen
En nog altijd onverdraagbaar

Terwijl de decemberwind nu is gaan liggen
Denk ik nog aan hem, het levende literaire schepsel
Die ironie en zelfspot niet schuwt in zijn straatdromen
Zal de zinkende zon die het heldere zicht versperde
Stilaan weer met wit vuur het landschap overstromen?

Ook al blijft het voor altijd een onuitwisbaar vergezicht
Op een begaanbaar pad, naar adembenemend uitzicht

[uit: Opgepakte Draden - GvdH]


Nick Cave: mercy on me - de stripbiografie