Archief voor de categorie 'Muziek'

Arjan Vermeer over het boek TROMMELAARS [interview]

Geplaatst op 6 June 2020 door Giel

Twitter facebook YouTube E-mail

Arjan Vermeer fotografeerde Trommelaars aan het werk… en liet ze aan het woord

“Elke drummer in mijn boek heeft wel een aspect waar ik voor val” - Arjan Vermeer

Juni 2020 - Er is een nieuw boek uit over drummers, toepasselijk TROMMELAARS genaamd! Het bevat schitterende live foto’s en verhalen van- en door drummers. Daarbij beroemde drummers zoals Cesar Zuiderwijk, en Imanishi Kleinmeulman die met The Grand East nog op het DijkRock festival in Maasdijk heeft gespeeld. Maar ook Westlandse drummers zoals Jens van der Meij, Paul Kruijswijk, Jos Zuiderwijk (Harvest Road), Ed Prins (Smokin’ Cadillac, Ratio Zero), Ronni van Elswijk (o.a. Diesel), Benny van Anrooij (44 Shakedown) en Leon van der Geest (onlinedrumles.nl). De samensteller, fotograaf en schrijver van het boek vertelt meer over het ontstaan ervan. En hij licht toe waar zijn passie voor ‘trommelaars’ vandaan komt.

Waar komt je fascinatie voor drummers vandaan?
Zoals in het boek duidelijk wordt bleek dat de meeste drummers vanaf jonge leeftijd al op van alles en nog wat zaten te trommelen, te beginnen met hun vingers. Ik heb dat ook gedaan. En zelfs nu nog, als ik stil zit bewegen mijn tenen vaak ritmisch. Ook in de muziek ligt mijn voorkeur altijd bij liedjes met veel ritme erin. Not Fade Away van de Rolling Stones met die ‘jungle beat’ van Bo Diddley daarin. Of Latin ritmes zoals bij Santana, maar ook van bijvoorbeeld van de Cubaanse groep Buena Vista Social Club. Ritme gaat bij mij altijd voor de inhoud, melodie en tekst van een liedje. Zolang er een goeie beat in zit dan heb je mij al te pakken.

En voor fotograferen?
Dat weet ik niet meer precies. Ik weet wel dat ik al op mijn 18e of zoiets graag wilde fotograferen en ik met mijn zuurverdiende vakantiewerk-geld mijn eerste spiegelreflexcamera kocht, een Pentax ME-Super! Dus ik heb het grootste deel van mijn leven fotografie als hobby gehad. Toen ik dat met een schrijvende muziekvriend in het online magazine TheBluesAlone.nl kon gaan combineren met muziek, was ik niet meer te houden. Tien jaar lang heb ik in die tijd concertfoto’s mogen maken van bekende en onbekende muzikanten. En daaronder ook al veel drummers. Die ben ik nooit uit het oog verloren. Ik merkte bij mezelf dat ik dáár uiteindelijk nog de meeste uitdaging in vond; om van een drummer een mooie foto te maken, in plaats van de zanger of van de gitarist.


[John Engels (85) aan het werk]

Hoe kwam je op het idee om het boek TROMMELAARS te maken?
Nadat ik was gestopt met het online magazine The Blues Alone? wilde ik voor mezelf een soort van overzicht hebben. En ik hou heel erg van fotoboeken, mijn kast staat er vol mee. Dus ben ik toen een boek gaan maken van de leukste en meest interessante concerten die we bezocht hadden, met de mooiste foto’s. Dat is een beetje uit de hand gelopen omdat vrienden en kennissen dat boek ook wilde hebben. Ik heb dat boek nooit officieel uitgebracht omdat je dan portretrechten e.d. van de betreffende muzikanten moet regelen. Maar na dat eerste officieuze boek had ik wel zoiets van: ‘dit wil ik in het echie doen!’ En zo langzamerhand ontstond het idee om een officieel boek uit te gaan brengen over de drummers die ik tot dan toe gefotografeerd had. Ik schatte de kans dat ik toestemming zou krijgen om foto’s te publiceren van pakweg Cesar Zuiderwijk groter in, dan dat ik die zou krijgen van bijvoorbeeld een Mick Jagger.

Hoe lang ben je met het project bezig geweest?
In eerste instantie dacht ik nogal naïef dat ik de drummers, waar ik op dat moment al foto’s van had, gewoon kon aanschrijven voor die toestemming. Met een kort vragenlijstje erbij voor een begeleidend verhaal. En dat ik dan een jaar later al een boek zou hebben. Maar al vrij snel begon dat een beetje uit de hand te lopen. Met name de Nederlandse drummers waren zó enthousiast, dat ik er allerlei ideeën, namen en contacten bij kreeg die eigenlijk ook in het boek zouden moeten komen. In eerste instantie ging ik daarin mee en ben ik ook drummers gaan fotograferen en interviewen die nog niet in mijn bestand zaten. En zo liep het project al snel een jaar uit. Zo ben ik zeker een half jaar bezig geweest om een goeie gelegenheid te vinden voor een foto van drummer Koen Herfst! En dan ontdek je dat het handig is om een bepaalde thematische opbouw in je boek te hebben. En ook daar ontstaan weer nieuwe ideeën uit. Bijvoorbeeld, om ook leerlingen en leraren in het boek op te nemen. En bepaalde events zoals “2000 drummers aan zee” van Cesar Zuiderwijk. Het heeft al met al een prachtige reis opgeleverd die van juni 2017 tot aan maart 2020 zou gaan duren. Ruim twee-en-half jaar dus! Maar toen ik het boek in maart wilde uitbrengen brak de coronacrisis uit. Mijn inschatting was op dat moment dat ik het boek het beste zou kunnen verkopen op de vele drummer-events in Nederland, zoals de Westlandse- en Zutphense slagwerkdag, Drummersdagen, HerfstFest, etc. Want een boek als TROMMELAARS verkoop je eigenlijk alleen aan echte liefhebbers. Maar al die events kwamen plotseling te vervallen. De moed zakte mij toen wel even in de schoenen moet ik zeggen. Maar na wat gesprekken met o.a. mijn drukker heb ik toch besloten om in een beperkte oplage het boek uit te brengen. En de verkoop ervan loopt nu dan eindelijk.


[2000 drummers aan zee - 9 sept. 2018]

In het boek komen zowel vrijetijds- als professionele drummers aan het woord. Was het moeilijk om ze te benaderen en te overtuigen van je doel?
Nee absoluut niet. Elke drummer reageerde eigenlijk heel enthousiast, zelfs blij dat er eens iemand was die drummers en percussionisten in de spotlights wilde zetten. Drummers die niet mee wilde doen hadden vaak ook heel persoonlijke redenen. Zo had ik een prachtige foto van een Amerikaanse drummer, samen met de zangeres van die band. Ik kende die zangeres ook, dus mijn inschatting was dat het geen probleem zou moeten zijn om van beide personen toestemming te krijgen voor publicatie. En ik had van die bewuste drummer géén andere foto! Helaas bleek die drummer niet meer op goede voet te staan met de zangeres en wilde hij absoluut niet dat die specifieke foto gepubliceerd zou worden. En in Nederland heb ik meegemaakt dat een bepaalde drummer vond dat de foto’s die ik had, geen recht meer deden aan hoe hij er nú uitzag. Dat soort dingen dus. Nu waren in dat laatste geval de foto’s ook wel gedateerd hoor, moet ik eerlijk toegeven. Maar met hem ben ik overeengekomen dat ik nieuwe foto’s mocht maken tijdens een festival. Ook in de interviews die in het boek staan waren alle deelnemende trommelaars uiterst coöperatief. Ik kreeg echt alle medewerking. Met als resultaat dat ik zo’n twintig interviews met meer dan een uur per gesprek moest uitwerken, wat dus weer zorgde voor nóg meer uitloop!

Welke ontmoeting voor dit boek was het meest bijzonder?
Oei, dat is een lastige vraag. Dat is er niet één, maar dat zijn er een paar. De fotoshoot van Brendan Buckley (de drummer van o.a. Shakira), waarbij ik tijdens de soundcheck in de Ziggo Dome het hele podium mocht gebruiken om foto’s van hem te schieten. Hij had daarbij zelfs specifiek een spot op het drumstel voor me geregeld, mooi toch. Maar ook het interview met een enthousiaste Mart Nijen Es (van Vandenberg’s Moonkings) in het parkje op een boomstam na een stomend concert in de Baroeg in Rotterdam-Zuid was bijzonder. Of met de jonge Tygo van Bekkum. Hij heeft leren drummen van zijn opa Hen, en later van zijn buurman. Maar het gesprek bij John Engels thuis, blijft mij nog wel het meeste bij. De passie die die man op zijn leeftijd (85 jaar) nog heeft voor muziek, en de carrière die hij heeft doorlopen, maakte echt grote indruk op mij. En ik mocht ook niet weg voordat hij een riedel voor mij had gedrumd waarbij ik moest raden welk liedje dat was, haha. Maar daar stopte toch echt mijn muziekkennis hoor.


[Arjan drumt - clinic bij Cesar Zuiderwijk 2019]

Heb je zelf een favoriete drummer en waarom hij/zij?
Deze sluit een beetje aan op de vorige vraag. Ik wil het ook niet ontwijken hoor, maar eigenlijk heeft elke drummer in mijn boek wel een aspect waar ik voor val. De leergierigheid, maar ook het doorzettingsvermogen van de jonge drummers, de liefde voor het vak en het dromen van grote successen van de hobbyisten, de tomeloze energie en ook talent van jonge beginnende trommelaars als Luka van de Poel, Emmanuel Afriyie, Mira Burgers, Bob Hogenelst en al die anderen. En tenslotte; de professionaliteit en vakmanschap van mannen en vrouwen als Brendan Buckley, Brian Frasier Moore, Cesar Zuiderwijk, Koen Herfst, Femke Krone, noem ze maar op. En wat hen allemaal verbindt is de onvoorwaardelijke passie die ze hebben voor de muziek in z’n algemeenheid en het trommelen in het bijzonder. En wat ze dáár allemaal voor opzij moeten zetten. Petje af.

Welke drummer had je graag voor je camera gehad maar is niet gelukt?
Uiteraard is dat Charlie Watts. The Rolling Stones is een van mijn favoriete all-time bands. Ik heb daartoe wel een poging gewaagd, kreeg zelfs contact met zijn management, maar toen waren de Stones nog op tournee in de USA. Ik heb toen té lang gewacht met opnieuw contact opnemen, want de betreffende contactpersoon bleek inmiddels niet meer voor de Stones te werken. Vette pech dus.

Wat wil je met het boek TROMMELAARS bereiken?
Mijn eerste doel was en is om te bewijzen dat ik een dergelijk omvangrijk boek commercieel kan uitbrengen en verkopen. Het is de eerste keer dat ik zoiets doe! En dát doel lijkt nu al te slagen! Daarnaast wil ik dat het verhaal van zelfstandige artiesten/muzikanten - in dit geval drummers - over de offers die zij moeten brengen en om rond te komen van hun passie, eens verteld wordt. Er is een toenemend aantal zzp’ers in Nederland die klagen over inkomensnood. Dat is zeker in deze tijd vaak ook terecht. Maar in de muziekwereld speelt het zelfstandige ondernemerschap al veel langer. En de meeste mensen vinden het heel normaal wat deze muzikanten allemaal doen, we hebben er wellicht ook een té romantisch beeld van. Ik bedoel, het gemiddelde jaarinkomen van een beroepsmuzikant bedraag € 17.000, - Slechts 5% verdient meer dan € 54.000, - per jaar. Maar maak je geen zorgen, het boek gaat niet over deze economische factoren, ik wil juist de passie laten zien waar deze muzikanten over beschikken. Zowel in beeld als in woord.


[eerste exemplaar van TROMMELAARS voor Cesar Zuiderwijk - mei 2020]

Ligt er alweer een volgend project op stapel?
Jazeker, ik moet nog een paar jaar aan vakantiefoto’s verwerken, haha! Maar daarna heb ik nog een project liggen waar ik een aantal jaren geleden mee gestart ben: “Licht in de kerk”. Het in beeld brengen van een aantal historische kerken in Westland en Midden-Delfland, met de bijbehorende geschiedenis. Dat is inderdaad iets heel anders, ja. En ik heb een idee om iets met mijn vakantiefoto’s van de afgelopen 40 jaren te gaan doen. Zo in de trant van: “vakantiefoto’s die iedereen kan maken, als je maar op de juiste plek staat…!” Maar het kan heel goed zijn dat ik mijn bestand aan concertfoto’s (met meer dan 10.000 foto’s!) weer tegenkom en daar iets mee ga doen. Mogelijkheden genoeg. Nu nog de tijd ervoor zien te vinden!

Het boek TROMMELAARS is te bestellen via: www.trommelaars.nl

Black ‘n White Music Matters

Geplaatst op 4 June 2020 door Giel

Twitter facebook YouTube E-mail

“When the power of love overcomes the love of power, the world will know peace.” “Music is my religion.”
― Jimi Hendrix


[Jimi Hendrix & Mitch Mitchell, Phil Lynott & Rorry Gallagher, Clarence Clemons & Bruce Springsteen, Joyce “Baby Jean” Kennedy & Glenn “Doc” Murdock & Gary “Moses Mo” Moore]

Ribs & Blues 2020… on hold, but nice memories

Geplaatst op 30 May 2020 door Giel

Twitter facebook YouTube E-mail

Voor het eerst in 10 jaar een pinksterweekend niet op het Ribs & Blues Festival in Raalte… dat voelt toch een beetje ontheemd.


[Ben Prestage; Hollis Brown; TBA?-crew; Charlie Starr]

Het afgelopen decennium was ik elke editie aanwezig om verslagen te maken en interviews te doen. Dat was met de The Blues Alone?-crew Arjan, José, Nicolette en al die anderen niet alleen hard werken maar ook super gezellig! Maar met als resultaat altijd heerlijke concert reviews en mooie interviews. Van het dubbelinterview - samen met Henri Grootenhuis [Cigarbox Henri] - dat we deden met de Mississippi ‘one man band’ Ben Prestage (2011) tot de cool-guy Charlie Starr van de Atlanta rockband Blackberry Smoke vorig jaar, het was steeds weer genieten!

Persoonlijk bewaar ik goede herinneringen aan interviews (uit de tijd dat ‘handen schudden’ nog niet verboden was) met o.a. de charmante en geroutineerde blues-rockchick Sass Jordan, de charismatische frontzangeres Lynne Jackaman van de Londense soul- en bluesrock band Saint Jude en Revel In Dimes’ zangeres Kia Warren uit Brooklyn, die ten faveure van de interviewer en fotograaf serieus moeite deed haar bierzuipende- en chipskanende bandleden in bedwang te houden. En het duo Little Hurricane uit San Diego, die destijds in alle toonaarden ontkende absoluut géén liefdesrelatie te hebben maar inmiddels anno 2020 een gelukkig gezinnetje van vier vormt. Het kan zo verkeren in artiestenland.


[Sass Jordan; Kia Warren; Lynne Jackaman; Little Hurricane]

De editie van 2014 was ook memorabel. Eerst met fotograaf Arjan Vermeer naar Pinkpop om The Rolling Stones te zien optreden (en óók op onze eigen wijze te verslaan) om vervolgens door te scheuren naar Raalte om daar o.a. de jongens van Hollis Brown uit New York (óók Stones-fans) te interviewen… so respectable! Lees alle TBA? interviews hier en de verslagen en interviews op: www.thebluesalone.nl

Stadion Feijenoord ‘De Kuip’ 83 jaar

Geplaatst op 27 March 2020 door Giel

Twitter facebook YouTube E-mail

Vandaag is het mooiste stadion van Nederland De Kuip 83 jaar oud. Op 27 maart 1937 werd Stadion Feijenoord officieel geopend voor het publiek. Een mooie gelegenheid om 83 jaar terug te gaan in de tijd en stil te staan bij het stadion dat niet alleen Rotterdam, maar ook vele levens, voor goed veranderd heeft. Ook dat van mij. Om het ‘een tweede huis’ te noemen gaat wellicht wat ver. Maar de zin (naar een spandoek van FSV De Feijenoorder) die m’n dochter me vanmorgen whatsappte komt aardig in de buurt: ‘Dichter bij de hemel ga je levend écht niet komen!’ :-)

Mijn eerste bezoek aan De Kuip was op woensdag 22 oktober 1969. Nederland - Bulgarije: 1-1. Dat was samen met mijn vader en mijn oudste broer Rob in vak W op de Maastribune. Omdat ik Feyenoordsupporter was en mijn broer voor Ajax, koos mijn vader diplomatisch alleen (doordeweekse) wedstrijden uit van het Nederlands elftal. Hevig onder de indruk van dat immense stadion met die gigantische lichtmasten en die mooie grasmat vergaapte ik me ook aan mijn toekomstige helden. Willem van Hanegem, Coen Moulijn, Wim Jansen, Rinus Israël, Henk Wery en Eddy Treijtel. Jazeker, maar liefst zes Feijenoorders (nog met ij) startte toen in de basis! Maar we hebben het hier wel over spelers die ruim een half jaar later als eerste Nederlandse club Europees en later zelfs wereldkampioen clubvoetbal werden. Giganten als Johan Cruijff en Johan Neeskens waren toen nog niet in beeld. Al heb ik die later o.a. tegen Schotland (2-1) wel voor het eerst in actie gezien.

De jaren daarna begon mijn hart pas echt rood-wit op te bloeien. Met de landskampioenschappen van 1971 en 1974 en de Europacup II finale Feyenoord - Tottenham Hotspur (2-0) van 29 mei 1974 als eerste grote indrukwekkende herinneringen! Daarna werd het lijden met een lange ij. Een decennium waarin elke toen actieve Feyenoordsupporter is gehard en gelaagd. Na de laatste schreden van Coen Moulijn, Wim Jansen en Wim van Hanegem (vooral die laatste; voor altijd een held!) en het debuut van o.a. Gullit, Van Bronckhorst, Wijnaldum en Van Persie gloorde er weer hoop aan de horizon bij de Maas. Als Legionairs werden we ook Cupfighters door in 1980, 1984, 1991, 1992, 1994 en 1995 de KNVB Beker te veroveren. In 2008, 2016, 2018 werd dat herhaald al bleven de kampioenschappen (1984, 1993, 1999, 2017) te lang achterwegen. Zéker de meeste recente uit 2017, de eerste die ik samen met mijn dochter Lizzy mee mocht maken en waarover ik met kameraad Paul het boek ‘Glory Days in De Kuip’ schreef.

Bij de meeste wedstrijden was ik lijfelijk aanwezig en de uitzinnige blijdschap bij het winnen van prijzen werd er niet minder op. Helaas hield het ook Europees niet over, met uiteraard het winnen van de UEFA Cup in 2002 als positieve uitschieter! Toch staan mooie internationale momenten met o.a. John de Wolf, Henk Fraser, József Kiprich, Henrik Lars son, Julio Ricardo Cruz en Pierre van Hooijdonk nog op het netvlies gebrand. Met Oranje heb ik sinds de jaren tachtig niet veel meer gehad. Maar als EURO2000 medewerker zag ik wel alle Kuip-wedstrijden inclusief de finale Frankrijk - Italië (2-1) op 2 juli 2000 live.

Op andere wijze werd De Kuip wél internationaal beroemd. Het Feyenoord bolwerk werd een rocktempel toen Mojo er live concerten ging programmeren. Een indrukwekkend scala aan internationale top artiesten heeft van 1978 t/m 2003 De Kuip aangedaan voor grootse concerten. Op 23 juni 1978 was ik aanwezig bij het allereerste Kuipconcert van Bob Dylan en topgitarist Eric Clapton. In de stromende regen op vak C hoorde ik de eerste live klanken van die legendarische Amerikaanse singer/ songwriter door ‘ons’ stadion schallen: een instrumentale versie van ‘A Hard Rain’s A-Gonna Fall’… kippenvel, éch wel!

De jaren daarna werd het alleen maar mooier. Ieder jaar weer keek je uit naar memorabele Kuipconcerten. The Rolling Stones (1982, 1990, 1995, 2003), David Bowie (1983, 1987), Rod Stewart (1983), (Bruce Springsteen (1985, 1988, 2003), U2 (1987, 1993, 1997), Genesis (1987, 1992), Pink Floyd (1988, 1994), Prince (1988, 1990), Dire Straits (1992)… yepp! We waren erbij. Meestal op het veld, on our holy ground. Maar hoe lang nog? De Kuip, van harte!


[Drie hoogtepunten uit 83 jaar De Kuip]

foto’s © de rechthebbende

The Last Internationale @ the first Dutch clubgig [27-02-20]

Geplaatst op 28 February 2020 door Giel

Twitter facebook YouTube E-mail

Ooit ontdekt door Rage Against The Machine-gitarist Tom Morello, die het (in 2013) op zijn beurt liet horen aan RATM-drummer Brad Wilk: The Last Internationale.


[foto’s: Giel]

Op de Europese festivals hadden ze al naam gemaakt maar in dit eerste Nederlandse club optreden liet het trio uit New York horen en zien ook the full package voor een intieme gig in huis te hebben. TLi vulden het podium met een mengsel van energie, kracht, woede, intensiteit en attitude. Hitting us with their blues with souls on fire!


[TLi & fans rock the stage]

Terwijl Edgey Pires de noten groovin’ and shreddin’ van zijn gitaar scheurde alsof het een lieve lust was, werd de opgekropte woede doorgevoerd in dat unieke rauwe geluid wat The Last Internationale zo goed doet, meegenomen op de dreunende drums van de nieuwe man Thomas Pridgen. Samen met de bassende spring-in-’t-veld en ‘environmentalist’ Delila Paz rockt Pires de stage op iedere meter. En wat Paz uit haar strot krijgt is ongekend. Wat een zangeres! Van ijzingwekkende uithalen reikt haar stem via warmbloedige ballads naar kippenvelmomenten (’Like a Stone’). Top-gig!


[Giel, Delila, Ronald, Edgey, Marco - foto: Wil]


[TLi setlist 270220]