Archief voor de categorie 'Muziek'

Blues met passie in een sfeervolle ambiance [18e Blues aan Zee festival 09-11-2019]

Geplaatst op 10 November 2019 door Giel

Twitter facebook YouTube E-mail

Gezien & gehoord in: De Noviteit in Monster Westland
evenement: 18e Blues aan Zee festival
met: Little Kim & the Alley Apple 3 (B) + The Blue Clay + Big Pete band + Saverio Maccne & Double Ace (Arg) + Grunting Pigs (Hun) + The Hoochies ft Kim Snelten
datum: zaterdag 09 november 2019
tekst door: Giel van der Hoeven
foto’s door: © Marko Vlaardingerbroek / fotocompilaties: GvdH

De 18e editie van het Blues aan Zee festival werd gekenmerkt door bluesharpen. Ieder in hun eigen stijl deden Pieter van der Pluym (Big Pete Band), Mátyàs Pribojszkie (Grunting Pics) en Kim Snelten en Richard Koster (The Hoochies) niet voor elkaar onder. Met veel energie en passie lieten ze hun muziek door dit traditionele blaasinstrument tot z’n recht komen. De blues in optima forma.

Maar er was uiteraard meer moois te horen en zien op deze gevarieerde avond. Dat begon even na acht uur al toen de klooster(ka)nonnen Renate en Sarah met veel elan het Vlaamse kwartet Little Kim & the Apple 3 mochten aankondigen. Met schone vocalen en vintage instrumenten bracht de kleine maar kittige Kim met haar band de jaren vijftig swing-sound weer helemaal tot leven in de kloosterkelder van de Noviteit. De staande contrabas en steelguitar bepalen het groepsgeluid. En nee, dat komt niet erg vaak voor in de bluesmuziek. Maar het werd wel degelijk gewaardeerd door het aanwezige publiek. Des te mooier dat dit allemaal kan op een indoor evenement zoals dit Blues aan Zee festival op drie sfeervolle podia. Ook in de bluesscene moet je soms buiten de lijntjes durven kleuren.

Al hoef je daar bij de van oorsprong Hoekse Big Pete en zijn band niet mee aan te komen. Van jongst af aan is Pieter van der Pluym besmet met het ongeneeslijke Rode Duivel bluesvirus en speelt hij blues tot op het bot. Ruw, doortastend en smerig maar uiterst virtuoos. Van Johan Derksen tot ZZ-Top kennen ze in inmiddels zijn reputatie! In Monster kwam de bluesreus opdraven met meestergitarist Sander Kooiman (o.a. Drippin’ Honey) en de Vlaamse ritmesectie Wuff Maes (drums) en René Stock (basgitaar). Helaas was het in het begin van hun optreden nog niet erg druk bij de mainstage.

Het Zeeuwse gezelschap The Blue Clay kan je met gemak op ieder bluesfeestje neerzetten. Onder aanvoering van de energieke zanger/gitarist Wout Verhelst overgiet de band hun repertoire met een smeuïg americana-, blues-, folk- of tex-mex-sausje. Door de toevoeging van een zangeres en vooral de Hammond orgelsound wordt elke song melodieus voorzien van een extra dosis swing. En ook hier was een snarenplukkende contrabassist present.

Naar de Argentijnse blues- en rockgitarist Saverio Maconne was door velen met extra belangstelling uitgekeken. Met zijn Engels- en Spaanstalige songs is hij geïnspireerd geraakt door grootheden als Jimi Hendrix, Stevie Ray Vaughan en Ritchie Blackmore. Maar ook oude bluesknakkers en traditionele Zuid-Amerikaanse gitaristen hebben duidelijk invloed op hem gehad. Dat resulteerde in bezield gitaarspel en hartstochtelijke solo’s met een zuidelijk temperament. Die degelijk en op ritmische wijze werden ondersteund door zijn twee begeleiders: Double Ace. Hetgeen het Kloosterkelder publiek regelmatig met luidruchtig applaus beloonde.

In The Juke Joint was de belangstelling groot voor het Hongaars blues duo Grunting Pigs. Slechts met mondharmonica, gitaar en zang wisten de Hongaarse vrienden Mátyàs Pribojszki en Ferenc Szász de volgepakte zaal moeiteloos anderhalf uur te boeien en te vermaken. Met als ingrediënten: vakmanschap, passie, humor en muzikaliteit. En natuurlijk een geraffineerde keuze voor het juiste songmateriaal. De sfeer van grootmeesters als Willie Dixon, Muddy Waters, Jimmy Reed, Little Walter en Sonny Boy Williamson was in elk nummer voelbaar. Het ging erin als een pittig gekruid Hongaars stoofpotje.

The Hoochies zijn misschien niet heel bekend als groepsnaam, maar de individuele muzikanten hebben hun sporen al lang en breed verdiend in de nationale blueswereld. De kleine Kim Snelten is al jaren een grote naam en gewaardeerd lid van het nationale smoelschuivers gilde. Met zijn voormalige Drippin’ Honey bassist Roland ‘Lut’ Luttik en de ex-Cuban Heels mannen Chiel ten Vaarwerk (drums) en Richard Koster (zang en bluesharp) plus gitarist Roelof Meijerink (ex- Memo Gonzalez), mochten zij als slotact aantreden. Zoals verwacht kregen we bij de mainstage in sneltreinvaart veel ongepolijste blues en boogie te horen van hun vorig jaar verschenen album ‘Live! Moulin Blues’. Waarmee het mini-festival werd afgesloten zonder echte hoogte- of dieptepunten. Maar zoals vanouds wel in een sfeervolle blues-ambiance.

https://live.staticflickr.com/65535/49046064377_94b2281703_h.jpg

Verslag GvdH in Het Hele Westland 14-11-19

Cedric Burnside, de 2e telg uit de Burnside dynastie [interview]

Geplaatst op 19 October 2019 door Giel

Twitter facebook YouTube E-mail

Exclusief interview met: Cedric Burnside
tekst: Giel van der Hoeven
foto’s: José Galloise © The Blues Alone?
locatie: Ribs & Blues Festival 2019 in Raalte
datum: zondag 9 juni 2019

Cedric O. Burnside (1978) uit Holly Springs, Mississippi was na Kent Burnside de tweede telg uit de Burnside dynastie die Europa aandeed. De jonge Cedric werd, nadat vader Calvin Jackson (1961-2015) het gezin verliet, grootgebracht door zijn grootvader R.L. (Robert Lee) Burnside, de grote blueslegende/singer-songwriter. Met zijn “Big Daddy” R.L. Burnside mocht hij als beginnend drummer in de jaren ‘90 mee op tournee om de klappen van de zweep (drumsticks) te leren kennen. Ondanks dat Cedric een zeer goede drummer werd kreeg hij toch meer interesse voor een ‘nieuwe liefde’, de elektrische gitaar. En ging hij een samenwerking aan met drummer/gitarist Brian Jay. Met het fantastische album Benton Country Relic (2018) als resultaat. Even voor zijn duo-optreden met Jay op de Delta Stage in Raalte spreekt TBA? Cedric over die samenwerking, zijn verleden en toekomstplannen. Maar voornamelijk laat de aimabel muzikant zich uit over hoe hij momenteel in het leven staat: ‘I live a life of love.’

- Je vader, drummer Calvin Jackson (1961), wordt beschouwd als een vernieuwer van de Hill Country bluesstijl. Wat is het belangrijkste dat jij van hem hebt geleerd?
Cedric: Nou, dit antwoord zal je wellicht teleurstellen maar mijn vader was zeker geen rolmodel voor mij. Hij was zelden thuis en heeft niet veel tijd aan de opvoeding van zijn kinderen besteed. Een typisch voorbeeld dus van hoe het niét moet! Ik hoop mijn kinderen nu op betere wijze op te voeden.

- Toch werd jij min of meer zijn opvolger toen hij in 1990 naar Nederland verhuisde om zijn muzikale carrière voort te zetten. Hoe heb je leren drummen?
Cedric: Dat klopt ja. Ik mocht als 13-jarige puber toen gaan drummen in de band van mijn opa Robert Lee Burnside alias R.L. Burnside. Hij was mijn ‘Big Daddy’ die mij eigenlijk alles heeft geleerd en bijgebracht in mijn jeugdjaren. Op jonge leeftijd keek ik al geobsedeerd naar drummers als Kenny Kimbrough in zijn band. Ook naar m’n vader ja, dus in dat opzicht heb ik wel iets van hem meegekregen. Maar ‘Big Daddy’ was mijn opvoeder en voorbeeld in Holly Springs, North-Mississippi. Een echte leermeester als drummer had ik niet, ik ben autodidact.

- Je hebt dus vast veel old school muziek gehoord in het bijzijn van je grootvader. Zijn dit ook jouw inspirators?
Cedric: Oh yeah! Het was een feest om hem te zien repeteren en muziek te horen van Howlin’ Wolf, Mississippi Fred McDowell, Muddy Waters, ‘all those cats!’ Het album ‘Boogie Chillen’ van John Lee Hooker maakte in zijn jeugd, einde jaren veertig, grote indruk op mijn grootvader. Fred McDowell woonde bij hem in de buurt en leerde hem gitaar spelen. En ook zijn aangetrouwde neef McKinley Morganfield (Muddy Waters) was een van zijn inspirators. Dat maakte natuurlijk ook grote indruk op mij, waardoor hun muziek voor altijd in mijn hart en ziel zit opgesloten.

- R.L. Burnside overleed op 78-jarige leeftijd in 2005. Waar heb jij kracht uitgeput om door te gaan als drummer?
Cedric: Ik ben een gelovig man. Jezus Christus geeft me de kracht om door te gaan. Ik zal niet zeggen dat ik zwaar religieus ben maar ik geloof in Jezus en ik hou van de mensen. Mijn broer Cody en mijn vader Calvin overleden beide veel te jong in 2015 en twee jaar later verloor ik m’n moeder Linda. ‘But i’m hangin’ in there,’ ik heb genoeg redenen om de blues te spelen. Maar ik blijf geloven en houden van mensen zonder te hoeven weten waar zij in geloven.

- Met wie heb je live of op platen zoal gewerkt de afgelopen 10 á 15 jaar?
Cedric: Ah, te veel om op te noemen man! Eens kijken: vanaf 2006 had ik verschillende partnerschappen met o.a. mijn oom Garry Burnside en Lightnin’ Malcolm in Burnside Exploration. En later met het Cedric Burnside Project met mijn jongere broer Cody en oom Garry. En met Bernard Allison heb ik in 2012 het album Allison Burnside Express opgenomen. Daarnaast speelde ik drums bij o.a. Jessie Mae Hemphill, John Hermann, Kenny Brown, Richard Johnston, Jimmy Buffett, T-Model Ford, Paul “Wine” Jones, Widespread Panic, Afrissippi en de Jon Spencer Blues Explosion. Vergeef me als ik iemand vergeet, haha.

- Waarom heb je besloten om solo te gaan en het album ‘Benton County Relic’ uit te brengen in 2018?
Cedric: Dat is iets wat ik altijd al voor ogen heb gehad. Weet je, ik schreef op mijn 12e jaar al mijn eerste songtekst. Ben dat naast het drummen blijven doen en zat soms een beetje op een akoestische gitaar te pielen. Daarmee ontwikkel je toch een eigen stijl die je op een gegeven moment met anderen wilt delen. Dat moment was daar toen ik Brian Jay van Pimps of Joytime ontmoette.

- Hoe is die samenwerking met Brian Jay ontstaan?
Cedric: Ik kende Brian al een jaar of vijf. Hij kwam soms kijken bij mijn optredens en was ook R.L. Burnside-fan. Hij nodigde mij uit voor de YouTube sessies “Jammin’ With J.” in Brooklyn New York, waar we samen 26 tracks opnamen. Beide afwisselend op drums en gitaar. Dat liep zo lekker dat we besloten om samen een album op te gaan nemen en om vervolgens te gaan touren. Te titel van die plaat ‘Benton County Relic’ verwijst naar de streek Benton County waar naar ik in mijn jeugd verhuisde.

- Was het een grote verandering voor je om over te schakelen naar gitaar en op te treden als frontman?
Cedric: ‘Haha, is it hard to stay cool?’ Kijk, als je vier keer ‘Drummer of the Year’ bent bij de Blues Music Awards kan je wel trommelen. Dus dát zal ik nooit opgeven. Maar inderdaad, een elektrische gitaar in je handen hebben is een heel ander gevoel dan drumsticks. Niet alleen qua ritme maar je gebruikt ook een hele andere timing. Toch ben ik blij dat ik die stap gezet heb want ik ervaar het als een ‘new found love.’

- Waarom treden Brian en jij samen op als drummer, gitarist en vocalist, maar zónder bassist?
Cedric: Oh, dat is denk ik iets wat voortkomt uit mijn Hill Country muziekcultuur. Vroeger sprak ik weleens af met een bassist maar die kwam nooit opdagen, whahaha! Dus laten we het maar zo houden en niet erger maken dan het al is, haha.

- Je ‘nieuwe liefde’ die elektrische gitaar klinkt bij jouw doordringend en rauw. Doe je iets speciaals met het instrument of met de versterker?
Cedric: Nee, niet echt. Ik speel gitaar zonder plectrum, dat zal ermee te maken hebben. En wellicht ook welke songs ik speel. Mijn eerste nummers voor gitaar schreef ik als drummer, ik denk dat je dat ik de ritmes en melodieën van die songs terug hoort. Weet je, het is nieuw voor mij dus ik probeer veel uit. Ik moet ook bekennen dat ik thuis nog zeven ‘nieuwe liefdes’ heb staan, haha. Maar ik neem er nooit meer dan twee of drie mee op tournee. Afhankelijk van wat ik ga spelen in open C-akkoord of G-akkoord of standaard, gebruik ik die dan.

- Sommige van je teksten gaan over de povere omstandigheden waarin je gezin leefde. Was dat moeilijk voor een opgroeiend kind zoals jij?
Cedric: Eerlijk gezegd merkte ik dat de eerste levensjaren niet eens. Ik ben geboren in die situatie en wist niet beter dat sanitair uit stalen emmers en kuipen bestond. Stromend water, radio en televisie waren luxe die ik de eerste twaalf jaar niet gemist heb. Want ‘Big Daddy’ en ‘Big Momma C’ brachten ons normen en waarden bij en gaven ons voldoende eten, drinken en vertier. Mensen kwamen van mijlen ver om bij ons muziek te maken en te dansen. Naarmate ik ouder werd begreep ik wel dat het geen normale situatie was. Daar kon ik wel eens verdrietig van of boos om worden, ja. Maar geleden onder de armoede heb ik niet. Desalniettemin belangrijk genoeg om de huidig generatie te laten weten dat het ook anders kon en nog steeds kan gaan.

- Zijn er nog steeds situaties die je boos of verdrietig maken? En haal je daar ook inspiratie uit?
Cedric: Ik heb weinig met politiek en iedereen maakt fouten. Maar discussies over het rassenconflict in de wereld en met name in de VS onder deze president, maken me wel boos en verdrietig, ja. Maar het inspireert me niet, nee. ‘I live a life of love, cause - love is my religion.’

- Op het moment dat je R.L. Burnside covers op het podium speelt [zoals ‘Skinny Woman’] of een eerbetoon aan hem brengt, zie ik je altijd lachen. Wat voel je op die momenten?
Cedric: ‘It’s joy!’ We hebben veel meegemaakt hè! ‘Big Daddy’ was de ruggengraat van onze familie, een goed mens. Niet alleen voor zijn familie maar ook voor vreemden. Steeds maar weer, ook tijdens netelige situaties waarin hij vaak verkeerde. Ik wist dat toen niet en realiseerde mij het later pas. Ik denk aan de vele houseparty’s die hij gaf. En dat hij me de kans gaf om beroepsmuzikant te worden. Tijdens zo’n eerbetoon betuig ik dankbaarheid aan hem; levenslang respect! Daar word ik blij van en daarom lach ik.

- Je hebt drie dochters van 20, 16 en 14. Welk advies geef je hen mee voor de toekomst?
Cedric: Het zijn drie verschillende meiden met een eigen wil en karakter. Dus ik ga ze niets opleggen of ze ergens toe dwingen. Maar ze zingen alle drie behoorlijk goed en ze leren gitaar spelen. Ik stimuleer dat van harte en zie ze in de toekomst ook graag professioneel muzikanten worden. Dan mag jij ze interviewen en ben ik hun manager! Kunnen ze eindelijk die rekeningen eens terugbetalen die ik nu voor ze betaal, whahaha! Maar zonder gekheid, we werken nu al veel samen en als ze zich blijven focussen kunnen ze een eind komen en de muzikale familietraditie in ere houden. Maar ze zijn nog jong en hebben zoveel andere bezigheden zoals sporten en uitgaan, dus we wachten het rustig af.

- In de live-versie van ‘Don’t You Let My Baby Ride’ zit een drumsolo. Met welke drummer had jij of zou je graag een drum battle willen doen?
Cedric: Wauw, die vraag is me nog nooit gesteld. Ik heb heel veel bewondering voor een Amerikaanse bluesdrummer die je waarschijnlijk niet kent. Zijn naam is Sam Carr [geboren Samuel Lee McCollum, 1926-2009 - red.] en is het best bekend als lid van de Jelly Roll Kings. Hij speelde ook mee op de Ry Cooder soundtrack ‘Crossroads’ uit 1986. Hij gaf mij m’n allereerste drumsleutel en ik wist niet waar die voor diende. Hij legde me geduldig uit dat je daarmee de drumvelspanning aan kon passen aan de toonhoogte. Hij was ook autodidact en had een minimalistische driedelige drumkit, bestaande uit een snaredrum, een bassdrum en een high-hat cimbaal. Ik zag hem vaak drummen maar heb nooit de kans gehad om mét hem te spelen. Ja, met hem had ik graag een ouderwetse Hill Country Delta Blues battle willen uitvechten.

- Heb je al plannen voor de toekomst, en zal dat weer met Brian Jay zijn?
Cedric: Dat weet ik eerlijk gezegd nog niet. Ik speel met de gedachten om een akoestisch album op te nemen en uit te brengen omdat ik dat nog niet eerder heb gedaan. Ik merk onderweg ook dat daar best veel vraag naar is en misschien wordt het wel een live album. Maar ja, met mijn ‘nieuwe liefde’ de elektrische gitaar wil ik ook verder… dus, ik ben nog zoekende. Of liever gezegd: ik ben altijd op zoek naar nieuwe dingen. Laat je verrassen.

Cedric Burnside is van 31-10 t/m 05-11-2019 weer voor diverse optredens in Nederland te zien.
Meer live foto’s van het optreden in Raalte zijn hier te zien.

10 JAAR MUZIEKZOLDER MAASDIJK 05-10-2019

Geplaatst op 6 October 2019 door Giel

Twitter facebook YouTube E-mail

Het 10 Jaar Muziekzolder Maasdijk evenement 🥳🤩👏🏼 was dankzij de velen bezoekers, enthousiaste vrijwilligers en de heerlijke bands: Try-ouD, The Dutch Bon Jovi Experience, Nouked en De Ruben Hoeke Band feat. Jan Akkerman, een memorabele dag! 🎸🤘🏾 En voor ons een hele bijzondere ervaring om op de zo vertrouwde Zolder de man te mogen ontvangen waarvan ik begin jaren ‘70 m’n eerste singeltjes kocht; gitaarlegende Jan Akkerman. Dank aan Ruben Hoeke en álle anderen die een bijdrage hebben geleverd! 🤗👍🏼👌🏼

Muziekzolder historie - live bands 2009 - 2019

2009-2010: o.a. jam sessions - Tate Gallery - De Halzen - IVM - Try-OuD - Sascha & Ron -Rinus Gerritsen Sessie Band - Scott Henderson masterclass.

2010-2011: Fatman Bluesband - Fish Fiver - KoPie Right (Everly Brothers tribute) - Who Cares - Kaz Lux (solo akoestisch) - Big-Dutch - After Midnight - Down and Out - Kraakhelder - Dany Lademacher & Dirk Vermeij (akoestisch duo).

2011-2012: Tate Gallery - Wooden Paul (Rory Gallagher tribute) - Burger Zoe - Cut The Crap - Sinterklaas & Zwarte Piet - Livin’ BluesXperience - Bootleg - Erik & Carlo (akoestisch duo) - Sure Touch - Bobby Sunrise & Friends - Little Birdie - Big Will & the Bluesmen - Purple Rainbow (Deep Purple/ Rainbow tribute).

2012-2013: Midnight Temptation - Noise @tack - Vincent Janse Trio - Alabama Recycling Company (Neil Young tribute) - Nailed On A Fence - Smokin’ Cadillac - Bij Gebrek Aan Beter - Sarless - Elswijk - Pangea - Lightnin’ Guy plays Hound Dog Taylor.

2013-2014: Eric Steckel & Band (USA) - No Comment - B Sharp / Pangea / The Royal Spuds / Tune - The Tonomats (instrumentaal) - The Bluesbones (B) - Stripped (akoestisch duo) - Killerbeez (Anouk tribute) - Pirates of the Lambs (semi-akoestisch) - Sinnerboy (Rory Gallagher tribute - UK) - FABruari Four (Beatles tribute) - Tail Dragger (USA) and the Robbert Fossen & Peter Struijk Band.

2014-2015: Sass Who! - Texas Radio - paaldanseres Michelle - Harvest Road - Monterey Pop Experience Live Band - Cobra Chain - Drie Meter Peter (Nederlandstalig) - Fan Halen (Van Halen tribute) - Ina Forsman (FIN) feat. Lightnin’ Guy & Steven Troch (B) - Electric Gypsies (Jimi Hendrix tribute) - Engine - Richard van Bergen’s RootBag.

2015-2016: Ruben Hoeke Band - Bex Marshall & band (UK) - Sounds of Seattle ft. Jonny Smokes (USA) - XiniX - Pearl Ten (Pearl Jam tribute) - John F. Klaver Band - Steeler (Led Zeppelin tribute) - Erja Lyytinen (FIN) - BlonT - Crossfire Hurricane (Rolling Stones tribute) - Hot Foot Powder Bluesband ft. Tino vd Knaap - Yada Yada (Herman Brood & his Wild Romance tribute).

promo at WOS Radio 021019

2016-2017: Sean Webster Band (UK) - 70’s TUSH (B) - Playground - Fortyfour - Cee Cee James’ Mission of S.O.U.L. (USA) - Mooie Meneren - The RED - Joe Undercover (Joe Cocker tribute) - Joost de Lange Rock/Blues Experience - Dilana Smith & band (ZA/POR).

2017-2018: Monkey Wrench (Foo Fighters tribute) - Carvin Jones Trio (USA/ITA) - The Juke Joints - Rise of the Wood - (Symphonic) Cicero - The Grand East - LaBomba - Stone Cold Crazy - Susan Santos (SPA) - Future Hearts - Gold Pepper.

2018-2019: RUV - Guy Verlinde & The Mighty Gators (B) - Wouter Kiers Band - T.H.O.M. - Acces Denied - Moondaze (v/h Uncle Jimmy) - Slash ‘n Roses (Guns ‘N Roses tribute) - Dad’s Amaryllo - Doggybag - Dock Six - Malone Sibun Band [Marcus Malone (USA) and Innes Sibun (UK)] - Cosmo’s Foger-T (CCR tribute - B).

2019-2020: Low Society (USA/BEL) - Try-Oud / The Dutch Bon Jovi Xperience / Nouked / Ruben Hoeke Band feat. Jan Akkerman >> more to come!

10 Jaar Muziekzolder Maasdijk - programma 05-10-2019
Locatie: Muziekzolder, schuur en parkeerplaats Nolweg 10 Maasdijk.

16:00 uur Muziekzolder boven & Beneden:
Foto/film presentatie op schermen (doorlopend); DJ muziek
16:30 – 18:00 uur: Try-Oud (live beneden)
18:20 – 19:50 uur: Dutch Bon Jovi Xperience (live boven)
20:10 – 21:40 uur: Nouked (live beneden)
21:45 – 22:00 uur: Muziekkwis op beeldschermen
22:00 – 23:30 uur: Ruben Hoeke Band feat. Jan Akkerman (live boven)
23:30 – 01:00 uur: DJ muziek; after-party
01:00 uur: einde.

10 jaar Muziekzolder Maasdijk Live Bands:

Try-ouD is een Westlandse coverband met nummers uit de zestiger jaren tot nu. Ze spelen een combinatie van rock-, blues- en popmuziek. De start van Try-ouD was in 1995. De band, voornamelijk dorpsgenoten uit de Lier en Maasdijk, bestond oorspronkelijk uit een drummer, twee gitaristen, een zanger en een bassist. Het eerste optreden was in de lokale kroeg van de Lier in 1996. Na ongeveer een jaar kwam er een vriend bij als saxofonist en nog een broer (van de drummer) als geluidsman. Na diverse optredens op feesten en in kroegen speelden ze in 1998 als support van de Haagse band Billy the Kid. Het jaar 2004 was een speciaal jaar, omdat ze toen een live–CD opnamen in hun eigen oefenruimte met zo’n 60 aanwezigen als publiek. Van deze opnames is later ook een demo-CD gemaakt.

The Dutch Bon Jovi Xperience is, o.l.v. Remy Hansen, sinds augustus 2018 met een enorme dosis ‘spirit’ aan een spannende reis begonnen. Het einddoel van deze reis is om ook in Nederland vele concerten te mogen doen. Onderweg naar dit doel wordt er keihard gewerkt aan een meer dan volwaardige show met muziek van de Amerikaanse rockband Bon Jovi. Remy Hansen heeft jarenlang ervaring als gitarist/zanger in mega grote stadions en volle ‘venues’ in het Verre Oosten. Hij heeft nu een groep Nederlandse muzikanten om zich heen weten te verzamelen, die ook hún sporen allang verdiend hebben op de nationale- en internationale podia. Naast Remy bestaat deze 5-koppige rockformatie uit: Dave Bordeaux (bass en backing vocals); Ruud Groenendijk (gitaar en backing vocals); Jorrit van der Weide (toetsen en backing vocals); Thomas Germier (drums).

Nouked is een coverband die op geweldige manier oude nummers speelt. Grote namen staan op de setlist zoals Led Zeppelin, AC/DC, Beth Hart en Sam Cooke. Ze nemen je mee terug in de tijd en spelen muziek zoals het hoort: met bezieling en volle overgave, hart en ziel, wat voelbaar is in de zaal. Naast de stevige rocknummers spelen ze als afwisseling heerlijke blues ballads en swingende soul. In 2013 koos de vakjury Nouked als winnaar van van de Dutch Battle of the Coverbands. En terecht want Nouked is een ware live sensatie. De band bestaat uit: zangeres Lilianne, gitarist Hugo, bassist Henk en drummer Frits.

Begin 2004 richt gitarist Ruben Hoeke zijn eigen Ruben Hoeke Band op. Deze eigentijdse gitarist kun je plaatsen in het rijtje muzikanten die de Nederblues en rock naar een hoger niveau hebben getild. Sinds zijn eerste optreden in 1992 tourt hij onafgebroken door Nederland en speelde hij op festivals in Europa, de USA en Curaçao. Met ‘All Saints’ brengt de Ruben Hoeke Band op 1 november 2019 hun zesde album uit. Van eind 2016 t/m januari 2017 gaat Ruben op tournee met de gitaarlegende Jan Akkerman. In de zomer van 2017 spelen broer Eric (drums) en Ruben nieuw materiaal in van hun vader, boogiewoogie-pianist Rob Hoeke. In de zomer van 2017 viert Ruben met de RHB zijn 25-jarig podiumjubileum middels een uitgebreide tour. Begin december 2017 verschijnt het nieuwe ‘Hoeke - Legacy’ album en tourt Ruben met de ‘Knight of the Guitar’ door het land.

Jan Akkerman vormde in de jaren zeventig samen met Thijs van Leer de kern van de Nederlandse progressieve rockgroep Focus. Hij werd in 1973 door lezers van het Engelse muziektijdschrift Melody Maker uitgeroepen tot beste gitarist ter wereld. Sinds zijn vertrek uit Focus heeft Akkerman een solocarrière, met begeleidingsbands in diverse samenstellingen. Als de gelegenheidsband Ruben Hoeke Band feat. Jan Akkerman treedt dit unieke gezelschap speciaal op voor het 10-jarige Muziekzolder jubileum!

Hollis Brown in de Kroepoekfabriek 28-09-19

Geplaatst op 29 September 2019 door Giel

Twitter facebook YouTube E-mail

Dat was een fijn weerzien met de mannen uit New York die ik in 2014 mocht interviewen: singer-songwriters met elektrische gitaren.

De americanaband Hollis Brown uit New York heeft een nieuw album en kwam met hun liveshow naar De Kroepoekfabriek als onderdeel van een Europese tour. Zaterdag 28 september zag ik ze weer live!

Queens, New York, kent een rijke muziekgeschiedenis. KISS. The Ramones, RUN-DMC, Simon and Garfunkel, Dee Snider. Perry Farrel en Tony Bennett. Hollis Brown, de groep die op zaterdag 28 september in De Kroepoekfabriek optrad, is ook afkomstig uit Queens. De nieuwe diverse plaat ‘Ozone Park’ is onlangs verschenen en was tijdens hun Europese tour dus ook in de Vlaardingse zaal te horen.

De band is gevormd door zanger, gitarist Mike Montali en leadgitarist Jonathan Bonilla. Daarnaast is Andrew Zehnal actief als drummer, speelt Adam Bock op de keys en wordt de bas bespeeld door Chris Urriola. Sinds 2013 brengt de formatie muziek uit en heeft Hollis Brown één EP en twee albums gereleased. Verder heeft de groep al op vele plekken in de VS en Europa gespeeld met hun tour

De muzikale ‘boevenbende’ Blackberry Smoke [exclusief interview]

Geplaatst op 8 August 2019 door Giel

Twitter facebook YouTube E-mail

Exclusief interview met: Blackberry Smoke
tekst: Giel van der Hoeven
foto’s: José Galloise © The Blues Alone?
locatie: Ribs & Blues Festival 2019 in Raalte
datum: zaterdag 8 juni 2019

Niet dat de Europese Find A Light Tour 2019 van de Amerikaanse rockband Blackberry Smoke heel uitgebreid is, maar drummer Brit Turner weet vandaag al niet meer waar hij gisteren ook alweer was. “Was het nou in Zweden of Denemarken?” vraagt hij zich hardop af als we hem en zanger-gitarist Charles ‘Charlie Starr’ Gray ruim anderhalf uur voor het Blackberry Smoke optreden in Raalte spreken. Het touren overzee gaat ook deze doorgewinterde muzikanten blijkbaar niet in de koude kleren zitten. Op frontman Starr moeten we even wachten omdat hij nog een gastoptreden bij de band Gov’t Mule heeft. Tamelijk onbewogen schuift hij even later aan, alsof hij net terug is van een klusje tussendoor. Maar navraag maakt duidelijk dat ook een podium jamsessie met buddy Warren Haynes hem niet onberoerd heeft gelaten. Ook al is hij er zelf aanvankelijk vrij ingetogen over: “oh, it’s always great jamming with Warren, so much experience”. De rook moet blijkbaar nog even optrekken. Boude uitspraken volgen later in het interview vanzelf.

- Vandaag spelen jullie voor enkele duizenden bezoekers op het Ribs & Blues festival in Raalte en overmorgen voor een paar honderd man in Podium Victorie, Alkmaar. Is er een verschil in aanpak voor jullie?
Charlie: Nee niet echt, wij spelen overal waar mensen komen met dezelfde aanpak en instelling. De gigs op festivals zijn meestal korter dan een eigen show en de setlists proberen we per show zoveel mogelijk af te wisselen. Ongeacht festival of intieme zaal.
Brit: En Charlie verrast ons voor ieder optreden standaard om vijf uur met de setlist voor die avond.

- Wat onderscheidt Blackberry Smoke van andere Southern Rockbands?
Charlie: Wij zijn andere artiesten die andere songs schrijven en spelen. Maar wel vijf gelijkgestemde kerels op een enerverende ontdekkingstocht. Onze songs zijn onze vingerafdrukken, ze identificeren Blackberry Smoke, een rock and roll-band uit Georgia. En niet Lynyrd Skynyrd, Allman Brothers, Gov’t Mule, of wie dan ook.
Brit: Charlie, Paul (Jackson, gitaar - red.) en ik kennen elkaar al meer dan 20 jaar. En mijn broer Richard (Turner, bas - red.) ken ik al mijn héle leven. Ook keyboardspeler Brandon Still trekt alweer sinds 2007 met ons op. We zijn een hechte groep geworden man; een boevenbende!
Charlie: “Yeah, Brit is an O.G. man” (original gangster - red.)

- Hoe is die muzikale ‘boevenbende’ eigenlijk ontstaan?
Brit: In bars en nachtclubs in Atlanta, Georgia. Na optredens en repetities hingen we daar vaak rond. We zaten toen allemaal in verschillende bands en raakte bevriend. Charlie, mijn broer Richard en ik begeleide een singer/songwriter en we speelden alle drie graag samen. Nadat we hem uit zijn eigen band ontslagen hadden, nam Charlie het over als songwriter/vocalist.
Charlie: Ik haalde vervolgens mijn oude vriend Paul Jackson erbij als gitarist en kort daarop ontstond Blackberry Smoke. Nee, we gaan niet zeggen wie die singer/songwriter was. Is nooit een grote geworden trouwens.

- Ik las dat de zanger van The Black Crows, Chris Robinson, die bandnaam bedacht heeft?
Charlie: Chris en Rich Robinson zijn goede vrienden van ons. We deelden ergens in 2000 in Atlanta een repetitieruimte met The Black Crows. Er gingen daar wat namen rond omdat wij nog geen officiële bandnaam hadden. We zochten een originele en stoere naam die bij een Southern Rockband paste. Chris zat ons te dollen met grappige onwerkelijke namen van biermerken, rookwaren en andere titels van genotsmiddelen. Daartussen zat ook “The Blackberry Smoke”. Dat stond ons wel aan, maar we hebben “The” eraf gelaten.

- In 2013 brachten jullie samen met Lynyrd Skynyrd het vinyl-album ‘Live in Sweden / Blackberry Smoke Live in North Carolina’ uit. En jullie spelen ook regelmatig samen. Hoe is die relatie onderling?
Charlie: We zijn bevriend geraakt, dus prima. Kijk, wanneer wij als support voor Skynyrd spelen moeten we ze niet voor de voeten lopen. Maar als we dingen samendoen klikt het. Zowel op het podium als daarbuiten. Maar dat geldt ook voor “brother” Warren Haynes. Daarom vroeg hij mij ook om mee te jammen met “the almighty Gov’t Mule” zojuist. En straks, als wij optreden, komt Warren ons ook nog even joinen bij in elk geval ‘Big Boss Man’. Dat is behalve plezier maken ook inspirerend en leerzaam. En jij Brit, heb jij nog iets van ze geleerd, danspasjes of zo? Haha!
Brit: Je steekt altijd wel iets van elkaar op. Ik zal niet zeggen dat andere Southern Rockbands rolmodellen voor ons waren. Maar hun bandgeluid en stijl was wel de perfecte sjabloon voor onze band. Weet je, in mijn jeugd kende ik geen slechte muziek. Ik groeide op met The Beatles, Led Zeppelin, Aerosmith, Tom Petty & the Heartbreakers… “just fuckin’ good songs!”

- Wat deed jullie besluiten om in de VS een eigen platenlabel ‘3 Legged Records’ te runnen? (Welk levend wezen heeft 3 poten?)
Brit: Een aangeschoten hond? Haha!
Charlie: In ons logo is het een haan met drie poten, maar ach, je moet wat verzinnen. We wilde in elk geval geen dier met 2 of 4 poten, haha. Weet je, wij zijn geen popband waarvoor een commercieel plan wordt uitgedacht. Het idee achter ‘3 Legged Records’ was vooral om veel meer artistieke vrijheid te genereren en om financieel iets meer te behouden wat we zelf verdienen.

- Over artistiek gesproken, alle covers van Blackberry Smoke albums en dvd’s zijn indrukwekkend. De afbeeldingen en typografie geven fans meteen een Southern Rock gevoel. Hebben jullie hier zelf ook invloed op?
Charlie: Absoluut. Brit heeft van diversen covers de art direction gedaan. Ik vind het zelf ook prettig om naar mooie elpee-hoezen van andere bands te kijken. Daarbij is een cover als een boekomslag, dat moet een professionele en verzorgde uitstraling hebben, vind ik.

- Jullie noemden al een aantal bands die BS beïnvloed zouden hebben. Maar hebben jullie als muziekliefhebbers persoonlijk ook nog favoriete albums?
Charlie [zonder enige twijfel]: ‘Exile On Main Street’ van The Rolling Stones, ‘Rocks’ van Aerosmith en The Flying Burrito Brothers: ‘The Gilded Palace Of Sin’. En ik zal je ook zeggen wat Brit zijn drie favoriete platen zijn: ‘Captain Fantastic and the Brown Dirt Cowboy’ van Elton John, ‘Highway To Hell’ van AC/DC en ‘Yesterday And Today’ van The Beatles.
Brit: Ik heb The Beatles helaas nooit live gezien. Wel Elton John, AC/DC, Iron Maiden, Cheap Trick…
Charlie: … ik zag de Stones en Aerosmith jaren geleden live. Maar dat kan vandaag de dag nog steeds hè. Oh, en ‘Locked Down’ van de eergisteren overleden Dr. John is ook een bijzondere maar fantastische plaat! Met grillige gitaren, staccato-beats en een grimmige productie door Dan Auerbach van The Black Keys. Een zeer gewaardeerd artiest, Dr. John, “he was an American original".
Brit: Toen die plaat destijds uitkwam hebben we Gov’t Mule live zien optreden mét Dr. John in Chastain Park, Atlanta…
Charlie: … ja, da’s waar man! Met ‘John the Revelator’ en ‘The Weight’ van The Band, dacht ik.
Brit: Onze tourmanager heeft ook met Leon Russell getourd. Aan het einde van die tour ontmoette de hoogbejaarden ‘Master of Space and Time’ Leon Russell en ‘New Orleans Legend’ Dr. John elkaar. Dat was volgens hem het meest merkwaardige gesprek tussen de twee markantste stemmen dat hij ooit gehoord had: “Hèh, hûh?! What’s that?!” Whahaha!

- Is ‘Find A Light’, jullie recente en zesde studioalbum, het beste BS-album tot nu toe?
Charlie: Dat is altijd zo toch? Wat ik eerder over onze optredens zei geldt ook voor onze platen: het moet steeds weer een ontdekkingsreis zijn. Ik hou van albums met gevarieerde nummers en verschillende vibes. Met ‘Find A Light’ zijn we daar wel weer in geslaagd volgens mij. Ik ben er trots op.

- Vorig jaar namen jullie ook ‘The Southern Ground Sessions’ op in Nashville en brachten dat als akoestische EP uit (op het eigen label). Is dat iets wat je altijd al wilde doen?
Charlie: Zeker wel. Op de EP staan akoestische versies van songs die op het album ‘Find A Light’ staan plus een cover van Tom Petty, opgenomen in één dag in Zac Brown’s Southern Ground Studio’s in Nashville. Met gastoptredens van Amanda Shires (viool en zang) en Oliver Wood (gitaar en zang). We hebben vorig voorjaar ook een aantal keer live akoestisch opgetreden in de VS. Het zou mooi zijn om dat in de nabije toekomst ook eens in Europa te kunnen doen.

- Neem dan wel Amanda mee, want Tom Petty’s versie van ‘You Got Lucky’ met haar klinkt echt wonderschoon!
Charlie: Oh, dank je. Ja, ze is te gek. Maar haar man Jason Isbell zal eerst toestemming moeten geven vrees ik, want ook met hem treedt ze op. En ze is momenteel druk met de nieuwe all-female countrygroep The Highwomen die in september van dit jaar hun debuutplaat uitbrengen.
Brit: Paul zal tijdens de akoestische tour onze Amanda zijn, hij is sexy genoeg, haha.

- Charlie, je schreef samen met Keith Nelson o.a. het duet ‘Let Me Down Easy’. De vrouwelijke stem hierin is ook van Amanda. Ben je van plan om in de toekomst meer van dit soort ‘Gram Parsons-Emmylou Harris duetten’ te schrijven?
Charlie: Hmm, dat weet ik eigenlijk niet. Weet je, het pakte allemaal toevallig zo uit. Al die gastmuzikanten waren aanvankelijk niet eens de bedoeling. Alleen Robert Randolph op de steelgitaar. Maar toen kwam Amanda erbij voor het duet. En voor we het wisten hadden we een studio vol, met Benji Shanka op 12-snarige gitaar en dobro, Gaurov Mahorta op conga’s, violist Levi Lowrey, The Wood Brothers en niet te vergeten de dames Murphy van The Black Betties.

- Gregg Allman heeft een jaar vóór zijn dood bijgedragen aan het nummer ‘Free On The Wing’. Had je niet meer songs willen opnemen met deze legende?
Charlie: Ja, uiteraard. Hij was echt een geweldige kerel, een iconische Georgia-legende! ‘Free On The Wing’ is het laatste nummer van ‘Like An Arrow’ (2016), dat ik samen schreef met Brandon (Still - red.). We hadden met Blackberry Smoke in de loop der jaren een paar shows met Gregg gedaan en dit lied had de perfecte melodie om zijn stem aan toe te voegen. Ironisch genoeg tourde wij zelf door Spanje toen hij het in de studio kwam inzingen. Waarschijnlijk waren dit de laatste vocalen partijen van hem die zijn opgenomen.

- Toen je in 2012 ‘One Horse Town’ met Travis Meadows schreef, realiseerde jullie je toen dat die tekst nogal universeel is, omdat er zulke woonplaatsen over de hele wereld zijn? Ik bedoel, niet alleen de muziek, maar ook teksten kunnen een wereldwijde impact hebben.
Charlie: Nou, daar ben ik gedurende onze optredens wel achter gekomen, ja. Het is absoluut een song die tekstueel niet alleen impact heeft in de VS. Hier in Europa blijkbaar ook (jij vraagt me er nu naar). En toen we drie shows in Brazilië deden zongen fans het woordelijk mee! “Yeah, there are little bitty towns all over the world, man".

- In januari 2019 nodigde jullie ambtenaren in de VS uit om gratis een Blackberry Smoke-show bij te wonen. Waarom deden jullie dat?
Charlie: Deze mensen waren getroffen door de Federal Government Shutdown en ontvingen geen looncheque meer! Het betrof fans van ons die zich op dat moment geen ticket konden permitteren, “they needed a break”. Dus hen gratis binnenlaten om te genieten van een avondje livemuziek was het minste wat we konden doen.

- Dit is geen politiek interview, maar merken jullie een groot verschil in levensstijl in de VS onder Trump vergeleken met het Obama-tijdperk?
Brit: Politici schreeuwen nu meer dan ooit naar elkaar, volgens mij. Sinds wij baby’s waren zeiken mensen elkaar al af over politiek in de VS. Maar vanwege het internet en de sociale media is het nu veel meer “in the face".
Charlie: Drie jaar geleden maakte ik een politiek statement met het rock & roll-nummer ‘Waiting for the Thunder’ van het album ‘Like an Arrow’. En ik vroeg me af of politici niet te veel macht hebben? Ze beschikken over gemeenschapsgeld en verkwanselen het. Ze zijn uit op eigen glorie met oorlogen over religies. En wij staan erbij en we doen niets, in de hoop ’s ochtends wakker worden in het licht van een nieuwe dag. De tekst vloeide in een kwartier mijn pen uit. Dat zegt genoeg over mijn frustratie hoe gek de wereld lijkt te zijn. Meer kan ik niet doen als artiest.

- Is Blackberry Smoke van plan om als touring artists net zolang door te gaan als The Rolling Stones of Bruce Springsteen dat doen?
Charlie: “Hell yeah!”
Brit: Afgelopen jaar hebben we tussen de 150 en 170 shows gedaan, dat is een gemiddelde wat we graag nog járen volhouden.

Zo fris al jonge hoentjes geeft het vijftal een klein uur later een puike Southern Rockshow weg, die Raalte niet snel zal vergeten. Charlie Starr is een ideale frontman met een glorieus zuidelijk stemgeluid, die elke Southern Rockband zich zou wensen. Met keyboardspeler Brandon Still, de altijd lachende Paul Jackson (gitaar en zang) en de onverbrekelijke ritmesectie: de broers Brit (drums) en Richard Turner (bas en zang), vormt dit vijftal een solide band. Vette uptempo rockers, melodieuze midtempo songs en semi-akoestische ballads werden vakkundig in een BS southern rock jasje gehesen in perfect passende snit. Met zowel rock ‘n roll, blues, country als gospel invloeden.

[Blackberry Smoke feat. Warren Haynes @ R&B2019 Festival Raalte]

Waiting for the thunder
All the money and the war and religion and the which one do you serve?
Maybe them with the power and the glory got more then they deserve
Why do we stand by and do nothing while they piss it all away
And we hope we wake up in the mornin’ to the light of a brand new day

Discografie - Studioalbums
Bad Luck Ain’t No Crime (2003)
Little Piece of Dixie (2009)
The Whippoorwill (2012)
Holding All the Roses (2015)
Like an Arrow (2016)
Find a light (2018)

Live album
Leave a Scar: live in North Carolina (2014)

[BS - The Southern Ground Sessions (2018) signed bij Charlie & Brit]

EP’s
New Honky Tonk bootlegs (2003)
Little Piece of Dixie (2008)
Wood, Wire & Roses (2015)
The Southern Ground Sessions (2018)