Archief voor de categorie 'Photo Reviews'

Ribs & Blues Festival – za. 19 mei 2018

Geplaatst op 22 May 2018 door Giel

Twitter facebook YouTube E-mail

THE EXPERIENCE – Dag 1

Ribs & Blues, het grootste gratis open-air festival van Europa, begon traditioneel op de zaterdag voor Pinksteren met een drietal ervaren bands van naam. (Her)beleef deze avond van 19 mei 2018 in Raalte mee in ons fotoverslag door: fotograaf José Gallois. De teksten zijn van Giel van der Hoeven en van Nicolette Johns.

Veertig jaar geleden trad de Amerikaanse band MOTHER’S FINEST al voor 42.000 bezoekers op Pinkpop op. Afgelopen pinksterweekend stond diezelfde band, in bijna dezelfde samenstelling voor (ongetwijfeld) veel van diezelfde bezoekers (ruim 6.000 deze dag) op het Ribs & Blues festival in Raalte. Mother’s FinestIedereen – band en publiek – een paar kilootjes ouder en allemaal met een bos minder wilde haren dan in de jaren ‘70. Maar…. iedereen nog wel even enthousiast als toen! Ook het band-repertoire was niet veel anders dan destijds in Geleen. Want Mother’s Finest is typisch zo’n band die het nog steeds van de oude maar altijd vitale hits moet hebben. Mother’s FinestNa het openingsnummer Funk A While gingen op initiatief van het echtpaar Joyce ‘Baby Jean’ Kennedy en Glenn ‘Doc’ Murdock de handjes al vlot de lucht in en werden Burning Love, Truth’ll Set You Free, Can’t Fight The Feeling en Mickey’s Monkey (overgaand in Led Zeppelin’s Rock and Roll) luidkeels meegezongen. Mother’s Finest“Luidkeels” was nodig want de klanken die van het podium dreunden waren hard, erg hard. Maar ja, we hadden hier deze avond wel met diehard ‘hardrocklovers’ te maken, die overigens een vet potje funk en greasy blueslicks niet schuwden.

Dit ook getuige de heavy funkversie van Cling To The Cross, met MF-bassist sinds 1970 (!) Jerry ‘Wyzard’ Seay en de drummende zoon Dion Derek Murdock als ritmische raasbollen. Én de Jimi Hendrix-improvisatie door sologitarist Gary ‘Moses Mo’ Moore; ook al een bandlid van het eerste uur. Mother’s FinestHij werd vakkundig ondersteund door gitarist John ‘Red Devil’ Hayes, die MF in de jaren ‘80 kwam versterken. Voor deze gelegenheid werd de line-up versterkt met twee achtergrondzangeressen.Tot slot van deze knallende funky R&B-party werden de single-hits Baby Love en Piece Of Rock gespeeld en mee geblèrd. Omdat de set slechts een uur mocht duren werden de ballads geschrapt. De ironische slotwoorden kwamen van de opper-Doc zelf: “Nigizz Can’t Sing Rock ’n Róóóll!” Ribs & Blues was ingevet en klaargestoomd voor de 22e editie van dit in vele opzichten heerlijke festival voor in totaal zo’n 45.000 te verwachten bezoekers. [GvdH]

De Britse hardrockband STATUS QUO stond in 2012 ook al succesvol op zaterdag voor een volle bak op het Ribs & Blues podium. Aanvankelijk startten de overgebleven leden (slaggitarist/ zanger Rick Parfitt overleed in december 2016) deze tour als akoestische optredens. Maar op aandringen van de fanatieke Quo-fans besloot de band om de mensen te geven wat ze wilden. De Telecasters en Marshall versterkers werden weer van stal gehaald voor een nieuwe elektrische explosie van klassiekers. Desondanks waren de verwachtingen van het Nederlandse publiek hooggespannen. Maar op het moment dat Parfitt’s opvolger Richie Malone (1986) met de openingsriff van Caroline aanving en de drumpartijen van die andere huursoldaat Leon Cave (1978) goedkeurend hoorbaar waren, ging het in de tent ouderwets los! Natuurlijk, Status Quo anno 2018 is niet meer The Quo van 40 jaar geleden; die ritmische geringe-akkoorden hitmachine. Destijds door honderdduizenden rockdudes aanbeden.

Maar de huidige line-up lijkt een deel van die oude energie weer te hebben aangewend. John ‘Rhino’ Edwards (bas) en Andrew Bown (keyboards) musiceerden als vanouds. Frontman Francis Rossi voerde met fris elan, in prima vorm en goed bij stem zijn (nieuwe jonge) troepen aan. Zoals bijvoorbeeld Neil Young dat ook al eerder (goed) deed met zíjn jonge begeleidingsband. Met een opvallend goed humeur vol humor waarin zelfspot niet ontbrak (over ouderdom: “ik draag nu thermo-ondergoed”), want oude rot Rossi verloor wel zijn haren maar niet z’n streken! De setlist bestond uit de gebruikelijke mix van wat recent werk en vooral hits inclusief de bekende covers: Rain, Hold You Back, What You’re Proposing, Roll Over Lay Down, Down Down, Whatever You Want, Rockin’ All Over the World, In the Army Now… de rechtgeaarde Quo-fan swing- en zingt ze headbangend en woordelijk mee. En dát werd in- en buiten de R&B-tent onder het genot van liters goudgeel vocht dan ook volop gedaan. Lang leve de eenvoud en proostend op een geslaagde Quo-doorstart met eerbetoon aan Rick Parfitt. [GvdH]

De volgende band op de line-up en de hekkensluiter van dag 1 van Ribs & Blues 2018 verkocht meer dan 100 miljoen platen en had wereldhits met September en Boogie Wonderland. De rockers hebben de tent verlaten om plaats te maken voor de soulknakkers van weleer.Veel fans stonden vooraf al luidkeels mee te zingen met de soul hits uit de tachtiger jaren – Johnny guitar Watson, Sister Sledge noem ze allemaal maar op – smaakvol uitgezocht door de DJ die tijdens het ombouwen van het podium de menigte van muziek voorziet. De 13 man sterke formatie van meermalig grammy award winnaar Al McKay nam in de hoedanigheid van de EARTH, WIND & FIRE EXPERIENCE bezit van het podium en speelde het tentdoek van het dak. Ook voor het team TBA? waren de vele songhits die voorbij kwamen een stukje nostalgie en jeugdsentiment. Dat de disco-sterren van vroeger op het grote podium van een plaatsje als Raalte staan is best uniek, knap gedaan van de organisatoren van Ribs & Blues! Leuk ook om te zien dat er zoveel jongeren voor het podium te vinden zijn. Al McKay speelde in Earth, Wind & Fire, tot de band in 1983 een lange ‘sabattical’ nam. Inmiddels heeft zanger Philip Bailey heeft de band verlaten en is bandleider Maurice White twee jaar geleden ten gevolge van Parkinson overleden. Samen met een supergroep van studio- en podiummuzikanten vormt linkshandige gitarist McKay nu de toepasselijk genaamde band The Earth Wind & Fire Experience feat. The Al McKay Allstars. Samen zijn ze vastberaden het originele EW&F-geluid niet verloren te laten gaan, daarbij handhaven de muzikanten een hoge standaard wat zaterdag 19 Mei goed terug te horen was. Met de nog steeds puntige gitaarlicks van de 68 jarige Al McKay’s als basis, vult de ritmesectie de vibe aan die bandleider Al zo gedetailleerd en toegewijd als uitgangspunt heeft vormgegeven. Wat meteen opviel bij de eerste klanken was dat het geluid perfect was, zo vermoeiend als het geluid afgesteld was bij Mother’s Finest, zo snoeihard bij Status Quo, de geluidman van de Earth, Wind & Fire Experience had het beste met ons en de band voor. Nergens vervormde het geluid, de vocalen klonken perfect. Goed, soms was er een lange stilte tussen de nummers wat vooral in het tweede deel van de set wat verwarring opriep bij het publiek waardoor sommigen dachten dat het gedaan was. Earth, Wind & Fire Experience was een beleving, mooie vocalen, fantastische bandsound en ook de dansjes werden met veel enthousiasme en elan uitgevoerd.

We hebben niet alle introducties even goed meegekregen maar wat ik wel kon verstaan is dat Tim Owens de zanger met de lange vlechten is, DeVere Duckett is de guitige wat oudere gezette vocalist die zijn hemd helemaal nat danste en zong en de jongere zanger met het hoedje stapt door het leven als Claude Woods. Deze drie mannen klinken los van elkaar maar zéker ook in de samenzang werkelijk wondergoed! Ben Dowling is alweer een dikke twaalf jaar de toestenist van EW&F-Experience en de man met de meest aanstekelijke glimlach allertijden heet David Leach en hij is de percussionist van de band. De ‘full grown’ blazers-sectie bestond o.a. uit Ed Wynne op saxofoon die ook al zo’n vijtien jaar deel uitmaakt van de Al McKay All Stars, maar natuurlijk waren de trompet, trombone ook vertegenwoordigd. Het was heerlijk om weer eens ‘gouwe ouwe’ live te mogen meemaken, in een era waarin veel wordt overgelaten aan de techniek werd het optreden van de EW&F-Experience gedomineerd door muzikanten die muziekmaken als een van de grondbeginselen zien. De set-list bestond o.a. uit ‘Shining Star’, ‘Jupiter’, ‘Fantasy’, ‘Let’s Groove’ en natuurlijk mocht ‘Boogie Wonderland’ ook niet ontbreken. Bijzonder om te ervaren dat alle nummers nog zo vers in het geheugen lagen van dit zeer diverse publiek voor het Main Stage in de grote tent van Ribs & Blues 2018. Ja, dit optreden van Al McKay en zijn mannen maakte van de eerste dag van het jaarlijkse Raaltense festijn een hele mooie ‘experience’ en ik voelde me net als de sticker op de binnenkant arm van Al McKay ‘blessed’. Jammer dat de zon niet langer de overhand heeft gehad afgelopen week want al snel na het drankje nà gaan we richting hotel om daar onze koude ruggen en voeten te warmen. De volgende dag staat dit TBA?-team weer heel wat mooie ervaringen te wachten. [NJ]

Neil Young Festival Zuidhorn 2018

Geplaatst op 8 April 2018 door Giel

Twitter facebook YouTube E-mail

Mooi videografen klusje geklaard @ Neil Young Festival Zuidhorn (Gr) met Arnold Velders van www.drone-view.info 👍🏽📹🎬😉

The Blues Alone? The Best Alone! 2017

Geplaatst op 24 December 2017 door Giel

Twitter facebook YouTube E-mail

Ook bij The Blues Alone? worden jaarlijks ‘The Best Of’ lijstjes van onze vrijwilligers gepubliceerd. TBA? is niet van opsmuk en dus was de vraag identiek aan die van vorige jaren: wat waren volgens onze team-leden de 3 beste concerten in 2017 en welke albums selecteerden zij als de drie beste CD’s uitgebracht in 2017? Zoals in onze web-site naam prominent aanwezig ‘het vraagteken’ en dus er wordt geen onderscheid gemaakt tussen pop, rock, singer/songwriter, Americana, jazz of blues.

THE BEST CONCERTS 2017 … volgens Giel van der Hoeven

Nick Cave and The Bad Seeds – Ziggo Dome Amsterdam 06-10-2017
The Rolling Stones – Gelredome Arnhem 15-10-2017
The Red Devils – Ribs & Blues Festival Raalte 04-07-2017

THE BEST ALBUMS 2017… volgens Giel van der Hoeven

Neil Young & Promise of the Real – The Visitor
Gregg Allman – Southern Blood
Little Steven – Soulfire

Voor het concert van Nick Cave and The Bad Seeds in de ZiggoDome volstaat eigenlijk één zin: ‘some people say it’s just rock and roll. Oh but it gets you right down to your soul.’ De Stones gaven twee heerlijke concerten in Nederland, Amsterdam en Arnhem hadden die eer. The final Dutch bow? I don’t know! Maar het was weer erg fijn om de ouwe helden live te kunnen zien! De mooiste reünie van 2017 was wat mij betreft die van de originele Red Devils met onze eigen Big Pete in gelederen. Tijdens hun zomertour was ‘the King King vibe’ weer helemaal terug. Al met al wéér een mooi live-jaar. Fijne feestdagen en Geniet met een grote G.

Zie hier alle lijstjes van de TBA?-medewerkers.

Swingen, zwijmelen en genieten bij het 16e Blues aan Zee festival

Geplaatst op 12 November 2017 door Giel

Twitter facebook YouTube E-mail

gezien & gehoord in: De Noviteit in Monster Westland
evenement: 16e Blues aan Zee festival
datum: zaterdag 11 november 2017
tekst door: Giel van der Hoeven
foto’s door: © Johan Sonneveld [alle foto’s]
video door: © Arnold Velders

Op de 16e editie van het indoor Blues aan Zee festival traden louter award winnaars en genomineerden op. Hierdoor was de line-up van een hoog niveau en dat was te merken aan de publieke belangstelling. De drie podiumzalen in de Noviteit waren de hele avond afgeladen vol. En ook in de foyer was het steeds een gezellig samenzijn van in- en uitlopende blues liefhebbers. Onder de optredende artiesten waren veel oude bekenden te bewonderen. Alleen de Spaanse gitariste/zangeres Susan Santos debuteerde met haar trio in het voormalige klooster van Monster. De overige Nederlandse muzikanten gaven er in de afgelopen 15 jaar al eerder acte de présence.

Onder die vertrouwde bluesgezichten ook Ralph de Jongh. Tien jaar geleden trad de singer-songwriter al op in The Cotton Club, zoals de Kloosterkelder toen genoemd werd. En in de zomer van 2014 gaf hij zijn bijdrage aan het benefiet bluesfestival ALS Blues Helpt! Er is veel gebeurd in het afgelopen decennium, maar de einzelgänger op klompen is geen spatader verandert. Oké, een tussentijdse poging om met zijn band Crazy Hearts meer voet aan de grond te krijgen mislukte jammerlijk. Maar de woorden ‘eerlijk’ en ‘puur’ blijven nog steeds van toepassing op de performance van deze ruwe blonde bolster met een zwarte ziel. Hij bracht de kelder al op een vroeg tijdstip tot het kookpunt. Een heerlijk begin van een enerverende avond.

In de weer fraai gedecoreerde Juke Joint gingen Richard van Bergen & Gait Klein Kromhof een stuk rustiger van start. Beide zijn roots-muzikanten in hart en nieren en hebben hun sporen reeds dubbel en dwars verdiend in de blues-scene. Toch spatten ook hier het enthousiasme op een intense manier van hun optreden af. Gait (o.a. Champagne Charlie, Vage Klachten) speelt de bluesharp in de oude akoestische stijl en Richard (zang/gitaar) is misschien wel de meest hardwerkende bluesartiest van Nederland. Samen vormden ze een prima koppel die ‘het liedje zelf’ steeds als uitgangspunt namen. Die liedjes waren met name traditionals, maar ook solowerk van Gait en Richard én songs van de nieuwste Rootbag CD kwamen aan bod. Gecombineerd met veel improvisatie en innemende gesproken introducties bleef dat anderhalf uur lang boeiend. En, wellicht staat er in 2018 een cd van dit bijzondere duo op stapel, zo wist Van Bergen ons te melden.

Ondertussen was op de Mainstage Dusink Blues begonnen. Een nieuwe naam met wederom vertrouwde gezichten aangevoerd door de actieve grijze eminentie van de Nederblues: Kees Dusink (o.a. 12 Bar Bluesband). Met de voormalige ritmesectie van de Veldman Brothers Donald van der Goes en Marco Overkamp, gitarist Stephan Bijl (o.a. The Dead Flowers) en de voluptueuze leadsinger Marc Brocken (The Antones) is hij erin geslaagd om weer een succesformule te realiseren. Hun slogan ‘blues vanuit de onderbuik’ is hier letterlijk en figuurlijk van toepassing. Rhythm & Blues met invloeden uit roots, soul en funk maken daar deel vanuit. Met zowel covers als met eigen werk, waarbij de swingende Westcoast blues wordt afgewisseld met heerlijke ballads. Met o.a. Peter Green, Eric Clapton, Albert Collins, Albert en BB King als inspiratoren. Een band die je zo op ieder bluesfeestje kan neerzetten.

Dat gold ook voor AJ and the Wildgrooves, waren het niet dat het hart van die band momenteel akoestisch klopt. Samen met het jonge natuurtalent Guy Smeets struinen Alexandra Jolanda Plug en Klaas Kuijt nu de kleine podia af als AJ Plug & Guy Smeets. Dit in afwachting tot de theatershow ‘Johan Derksen Keeps The Blues Alive’ in 2018, waaraan Sandra (AJ Plug) een bijdrage zal gaan leveren. En in afwachting van nieuw werk van Guy Smeets die hiervoor druk aan het schrijven en componeren is. Tussentijds maken de geboren bluesbeesten dus in deze akoestische samenstelling de podia onveilig. Waarbij de kwetsbare zielen achter dit trio nóg meer tot uiting komen. Met voornamelijk door Sandra geschreven repertoire van de Wildgrooves cd’s ‘Let Go or Be Dragged’ (2014) en ‘Chew Chew Chew’ (2016). De magistrale gitaarlicks en solo’s van Smeets sloten perfect aan bij haar krachtige ongepolijste stem. Steun en toeverlaat Klaas ‘Wildgroove’ hield hierbij de boel ritmisch op de rails met zijn akoestische gitaar. Het was swingen, zwijmelen en genieten.

Maar dé sensatie van het festival was toch de Spaanse linkshandige gitariste Susan Santos. Dat kwam deels door haar onbekendheid bij een groot deel van het publiek maar voornamelijk door haar virtuositeit. Zo klein als deze señorita van stuk is, zo groots waren haar daden. Zeker als je je bedenkt dat de Shuffle Woman op een autodidactische manier leerde gitaar spelen en zingen. Met haar powertrio dat bluesrock en roots combineert speelde ze al in veel clubs en op festivals in diverse Europese landen en in de VS. Nederland zal er nu ook aan moeten geloven. Want Susan’s uitstekende stem, aantrekkelijke gitaarstijl en sterke podiumperformance zijn zeer verfrissend in de hedendaagse blues-scene. Ze verraste daarmee ook iedereen in de bomvolle kloosterkelder. Uitbundig, maar op sommige momenten juist ingetogen. Bewonderingswaardig hoe ze met de bluesballad ‘Long John Blues’ de kelder muisstil kreeg. Sinds 2010 bracht de Madrileense vier cd’s uit waarvan de meest recente ‘Skin & Bones’ (2016) na afloop gretig over de toonbank ging.

Voor het sluitstuk van de avond was Richard van Bergen weer verantwoordelijk. Met zijn bandgenoten van Rootbag, bassist Roelof Klein en drummer Jody van Ooijen stond hij weer zo fris als een hoentje op de Mainstage. Een band die als naam al ruim zeven jaar bestaat maar in samenstelling door de jaren heen (door omstandigheden) is gewijzigd. Maar de onvolprezen voorman bleef dus Van bergen die ook zo’n beetje alle eigen songs voor de band schreef. Zo ook voor het onlangs verschenen album ‘Walk On In’ waarover de kenners weer unaniem lovend waren (wanneer gaan we dit soort muziek nu eindelijk eens op de radio horen?). Natuurlijk kregen we veel songs van die cd te horen, maar ook van hun debuutplaat ‘Rootbag’ uit 2014. Waarbij die aanstekelijke zompige rootbag-sound met bonkende ritmes en messcherpe gitaarriffs en solo’s inmiddels voor steeds meer mensen herkenbaar wordt. Van Bergen & Co weten diverse stijlen uit de Rhythm & Blues, Delta blues en New Orleans klanken te combineren tot een geheel eigen Hollandse blues-sound die internationaal aanspreekt. Zulke bevlogen en bedreven muzikanten moeten we koesteren in ons koudbloedige kikkerland. En gelukkig zijn er nog voldoende liefhebbers die dat doen. Het bleef daarom nog tot in de late uurtjes aangenaam druk in de Monsterse Noviteit. De 16e editie van Blues aan Zee was, met artiesten uit de top van de Nederlandse blues-scene en een Spaanse revelatie, er eentje om nog lang op terug te kijken.

Tom Petty 1950-2017

Geplaatst op 3 October 2017 door Giel

Twitter facebook YouTube E-mail


Tom Petty in 2012 @ HMH [© pic Andreas Terlaak]


My favourite TP album:
Tom Petty And The Heartbreaks – Damn The Torpedoes (1979)


My first TP concert: Pinkpop 1977


My last TP concert:
Heineken Music Hall A’dam 2012 - w/ Eddie Vedder

My TOM-20:
01. “The Waiting” 1981
02. “Even the Losers” 1979
03. “Crystal River” (w/ Mudcrutch) 2008
04. “Breakdown” 1976
05. “Swingin’” 1999
06. “Free Fallin’” 1989
07. “I Won’t Back Down” 1989
08. “Listen To Her Heart” 1978
09. “Here Comes My Girl” 1979
10. “Learning to Fly” 1991
11. “Jammin’ Me” (w/ Bob Dylan) 1987
12. “I Should Have Known It” 2010
13. “Room at the Top” 1999
14. “American Girl” 1976
15. “Refugee” 1979
16. “Handle with Care” (w/Traveling Wilburys) 1988
17. “Runnin’ Down a Dream” 1989
18. “Mary Jane’s Last Dance” 1991
19. “I Need to Know” 1978
20. “Stop Draggin’ My Heart Around” (w/ Stevie Nicks) 1981

My TP live review @TBA June 24, 2012 HMH A’dam

My favourite TP book: Petty: The Biography

My TP vids (sorry for the b.q.):

Final TP song live, Sept 25th 2017… “God bless ya!”

My TP farewell tribute: