Archief voor de categorie 'Photo Reviews'

Swingen, zwijmelen en genieten bij het 16e Blues aan Zee festival

Geplaatst op 12 November 2017 door Giel

Twitter facebook YouTube E-mail

gezien & gehoord in: De Noviteit in Monster Westland
evenement: 16e Blues aan Zee festival
datum: zaterdag 11 november 2017
tekst door: Giel van der Hoeven
foto’s door: © Johan Sonneveld [alle foto’s]
video door: © Arnold Velders

Op de 16e editie van het indoor Blues aan Zee festival traden louter award winnaars en genomineerden op. Hierdoor was de line-up van een hoog niveau en dat was te merken aan de publieke belangstelling. De drie podiumzalen in de Noviteit waren de hele avond afgeladen vol. En ook in de foyer was het steeds een gezellig samenzijn van in- en uitlopende blues liefhebbers. Onder de optredende artiesten waren veel oude bekenden te bewonderen. Alleen de Spaanse gitariste/zangeres Susan Santos debuteerde met haar trio in het voormalige klooster van Monster. De overige Nederlandse muzikanten gaven er in de afgelopen 15 jaar al eerder acte de présence.

Onder die vertrouwde bluesgezichten ook Ralph de Jongh. Tien jaar geleden trad de singer-songwriter al op in The Cotton Club, zoals de Kloosterkelder toen genoemd werd. En in de zomer van 2014 gaf hij zijn bijdrage aan het benefiet bluesfestival ALS Blues Helpt! Er is veel gebeurd in het afgelopen decennium, maar de einzelgänger op klompen is geen spatader verandert. Oké, een tussentijdse poging om met zijn band Crazy Hearts meer voet aan de grond te krijgen mislukte jammerlijk. Maar de woorden ‘eerlijk’ en ‘puur’ blijven nog steeds van toepassing op de performance van deze ruwe blonde bolster met een zwarte ziel. Hij bracht de kelder al op een vroeg tijdstip tot het kookpunt. Een heerlijk begin van een enerverende avond.

In de weer fraai gedecoreerde Juke Joint gingen Richard van Bergen & Gait Klein Kromhof een stuk rustiger van start. Beide zijn roots-muzikanten in hart en nieren en hebben hun sporen reeds dubbel en dwars verdiend in de blues-scene. Toch spatten ook hier het enthousiasme op een intense manier van hun optreden af. Gait (o.a. Champagne Charlie, Vage Klachten) speelt de bluesharp in de oude akoestische stijl en Richard (zang/gitaar) is misschien wel de meest hardwerkende bluesartiest van Nederland. Samen vormden ze een prima koppel die ‘het liedje zelf’ steeds als uitgangspunt namen. Die liedjes waren met name traditionals, maar ook solowerk van Gait en Richard én songs van de nieuwste Rootbag CD kwamen aan bod. Gecombineerd met veel improvisatie en innemende gesproken introducties bleef dat anderhalf uur lang boeiend. En, wellicht staat er in 2018 een cd van dit bijzondere duo op stapel, zo wist Van Bergen ons te melden.

Ondertussen was op de Mainstage Dusink Blues begonnen. Een nieuwe naam met wederom vertrouwde gezichten aangevoerd door de actieve grijze eminentie van de Nederblues: Kees Dusink (o.a. 12 Bar Bluesband). Met de voormalige ritmesectie van de Veldman Brothers Donald van der Goes en Marco Overkamp, gitarist Stephan Bijl (o.a. The Dead Flowers) en de voluptueuze leadsinger Marc Brocken (The Antones) is hij erin geslaagd om weer een succesformule te realiseren. Hun slogan ‘blues vanuit de onderbuik’ is hier letterlijk en figuurlijk van toepassing. Rhythm & Blues met invloeden uit roots, soul en funk maken daar deel vanuit. Met zowel covers als met eigen werk, waarbij de swingende Westcoast blues wordt afgewisseld met heerlijke ballads. Met o.a. Peter Green, Eric Clapton, Albert Collins, Albert en BB King als inspiratoren. Een band die je zo op ieder bluesfeestje kan neerzetten.

Dat gold ook voor AJ and the Wildgrooves, waren het niet dat het hart van die band momenteel akoestisch klopt. Samen met het jonge natuurtalent Guy Smeets struinen Alexandra Jolanda Plug en Klaas Kuijt nu de kleine podia af als AJ Plug & Guy Smeets. Dit in afwachting tot de theatershow ‘Johan Derksen Keeps The Blues Alive’ in 2018, waaraan Sandra (AJ Plug) een bijdrage zal gaan leveren. En in afwachting van nieuw werk van Guy Smeets die hiervoor druk aan het schrijven en componeren is. Tussentijds maken de geboren bluesbeesten dus in deze akoestische samenstelling de podia onveilig. Waarbij de kwetsbare zielen achter dit trio nóg meer tot uiting komen. Met voornamelijk door Sandra geschreven repertoire van de Wildgrooves cd’s ‘Let Go or Be Dragged’ (2014) en ‘Chew Chew Chew’ (2016). De magistrale gitaarlicks en solo’s van Smeets sloten perfect aan bij haar krachtige ongepolijste stem. Steun en toeverlaat Klaas ‘Wildgroove’ hield hierbij de boel ritmisch op de rails met zijn akoestische gitaar. Het was swingen, zwijmelen en genieten.

Maar dé sensatie van het festival was toch de Spaanse linkshandige gitariste Susan Santos. Dat kwam deels door haar onbekendheid bij een groot deel van het publiek maar voornamelijk door haar virtuositeit. Zo klein als deze señorita van stuk is, zo groots waren haar daden. Zeker als je je bedenkt dat de Shuffle Woman op een autodidactische manier leerde gitaar spelen en zingen. Met haar powertrio dat bluesrock en roots combineert speelde ze al in veel clubs en op festivals in diverse Europese landen en in de VS. Nederland zal er nu ook aan moeten geloven. Want Susan’s uitstekende stem, aantrekkelijke gitaarstijl en sterke podiumperformance zijn zeer verfrissend in de hedendaagse blues-scene. Ze verraste daarmee ook iedereen in de bomvolle kloosterkelder. Uitbundig, maar op sommige momenten juist ingetogen. Bewonderingswaardig hoe ze met de bluesballad ‘Long John Blues’ de kelder muisstil kreeg. Sinds 2010 bracht de Madrileense vier cd’s uit waarvan de meest recente ‘Skin & Bones’ (2016) na afloop gretig over de toonbank ging.

Voor het sluitstuk van de avond was Richard van Bergen weer verantwoordelijk. Met zijn bandgenoten van Rootbag, bassist Roelof Klein en drummer Jody van Ooijen stond hij weer zo fris als een hoentje op de Mainstage. Een band die als naam al ruim zeven jaar bestaat maar in samenstelling door de jaren heen (door omstandigheden) is gewijzigd. Maar de onvolprezen voorman bleef dus Van bergen die ook zo’n beetje alle eigen songs voor de band schreef. Zo ook voor het onlangs verschenen album ‘Walk On In’ waarover de kenners weer unaniem lovend waren (wanneer gaan we dit soort muziek nu eindelijk eens op de radio horen?). Natuurlijk kregen we veel songs van die cd te horen, maar ook van hun debuutplaat ‘Rootbag’ uit 2014. Waarbij die aanstekelijke zompige rootbag-sound met bonkende ritmes en messcherpe gitaarriffs en solo’s inmiddels voor steeds meer mensen herkenbaar wordt. Van Bergen & Co weten diverse stijlen uit de Rhythm & Blues, Delta blues en New Orleans klanken te combineren tot een geheel eigen Hollandse blues-sound die internationaal aanspreekt. Zulke bevlogen en bedreven muzikanten moeten we koesteren in ons koudbloedige kikkerland. En gelukkig zijn er nog voldoende liefhebbers die dat doen. Het bleef daarom nog tot in de late uurtjes aangenaam druk in de Monsterse Noviteit. De 16e editie van Blues aan Zee was, met artiesten uit de top van de Nederlandse blues-scene en een Spaanse revelatie, er eentje om nog lang op terug te kijken.

Tom Petty 1950-2017

Geplaatst op 3 October 2017 door Giel

Twitter facebook YouTube E-mail


Tom Petty in 2012 @ HMH [© pic Andreas Terlaak]


My favourite TP album:
Tom Petty And The Heartbreaks – Damn The Torpedoes (1979)


My first TP concert: Pinkpop 1977


My last TP concert:
Heineken Music Hall A’dam 2012 - w/ Eddie Vedder

My TOM-20:
01. “The Waiting” 1981
02. “Even the Losers” 1979
03. “Crystal River” (w/ Mudcrutch) 2008
04. “Breakdown” 1976
05. “Swingin’” 1999
06. “Free Fallin’” 1989
07. “I Won’t Back Down” 1989
08. “Listen To Her Heart” 1978
09. “Here Comes My Girl” 1979
10. “Learning to Fly” 1991
11. “Jammin’ Me” (w/ Bob Dylan) 1987
12. “I Should Have Known It” 2010
13. “Room at the Top” 1999
14. “American Girl” 1976
15. “Refugee” 1979
16. “Handle with Care” (w/Traveling Wilburys) 1988
17. “Runnin’ Down a Dream” 1989
18. “Mary Jane’s Last Dance” 1991
19. “I Need to Know” 1978
20. “Stop Draggin’ My Heart Around” (w/ Stevie Nicks) 1981

My TP live review @TBA June 24, 2012 HMH A’dam

My favourite TP book: Petty: The Biography

My TP vids (sorry for the b.q.):

Final TP song live, Sept 25th 2017… “God bless ya!”

My TP farewell tribute:

The Rolling Stones - No Filter @ A’dam

Geplaatst op 2 October 2017 door Giel

Twitter facebook YouTube E-mail


[Keef!]


[292 stone and no filter live @ JC ArenA A’dam]


[Mick & Sasha Allen]


[Us @ the pre-gig… Happy]


[Stones 1982 - De Kuip Rotterdam
- ‘Any people from RoTTerdam?!’ asked Mick Sept. 30th 2017 ;-) ]

The Rolling Stones - Johan Cruijff Arena
Amsterdam, The Netherlands
Saturday Sept. 30 2017

SETLIST

Sympathy For The Devil
It’s Only Rock’n Roll
Tumbling Dice
Just Your Fool
Ride ‘Em On Down
You Got Me Rocking
Shine A Light
You Can’t Always Get What You Want
Paint It Black
Honky Tonk Women
- Band introductions
Happy (Keith)
Slipping Away (Keith)
Miss You
Midnight Rambler
Street Fighting Man
Start Me Up
Brown Sugar
Jumping Jack Flash
- Band off stage
Gimme Shelter
Satisfaction

Show start: 8:50 pm
Show end: 10:59 pm


[Time is on their side… YES it is!]

Sunset Travelers als toetje op geslaagd concertjaar 2014

Geplaatst op 19 December 2014 door Giel

Follow Gillespy on Twitter BBfacebook

gezien & gehoord in: Showtime (Bar 21+) te Maassluis
band: Sunset Travelers
datum: donderdag 18 december 2014
organisatie: The Lock Keepers
tekst, vid & pics: Giel van der Hoeven
foto’s: José Gallois [album]

De Nederlandse rootsband Suset Travelers bestaat al sinds 2001 maar speelt niet meer zo vaak live. Maar áls Roel Spanjers, Richard van Bergen, Nico Heijligers en Jeroen JJ Goossens weer samen op het podium staan, is de onderlinge chemie onverbiddelijk aanwezig. Dit najaar speelde de band na jaren van ‘radiostilte’ weer eens een korte serie concerten. En wij waren erbij in de Showtime Bar in Maassluis.

Inderdaad ‘wij’, want wij van The Blues Alone? hadden besloten om tijdens dit optreden maar gelijk een informele najaarsborrel te houden. Een avondje vrijaf als fotografen en reporters dus. Toch konden sommige onder ons het niet laten om tussendoor nog maar even (mobiel) een plaatje/filmpje te schieten (en een stukje te schrijven dus). Tja, het samen spelen en samen delen zit ons nu eenmaal in het bloed. En gezellig was het zeker. Niet in de minste plaats vanwege de heerlijke Americana schotel met rhythm & blues, country en soul die ons ruim na zonsondergang door deze muzikale Reizigers werd opgediend. Voorgekookt in het zuiden van Amerika en uitgekookt maar met smaak opgeserveerd in het westen van Nederland. Waarbij soms herinneringen opdoemden aan Little Feat maar vooral aan The Band. Niet vreemd natuurlijk met een cover van die legendarische band - het obscure ‘Get Up, Jake’ - op de setlist.


[sommige konden het niet laten]

En dat was een zeer gevarieerde setlist die diverse vormen van Amerikaanse traditionele muziek bevatte. Songs die wie kennen - of leerde kennen - uit een rijke rootsmusic geschiedenis en/of zoals ze ook op de albums ‘For The Sake Of It’ (2002) en Spanjer’s soloplaat ‘Birdcatcher’ (2006) staan. En die gingen donderdag regelmatig gepaard met vocale hoe-en-waarom introducties door Roel Spanjers. Als live- en studiomuzikant werkte hij vaak met Amerikaanse blues- en soulartiesten samen, dus als geen ander weet de ervaren toetsenvirtuoos waar hij het over heeft. Samen met Richard van Bergen nam hij ook de meeste solo zangpartijen voor zijn rekening. En achter zijn piano en elektronische Hammond orgel met Leslie speaker produceerde hij een aanstekelijk warm en natuurgetrouw geluid.

Richard van Bergen zong o.a. ‘One Day’, de track die zowel op het Sunset Travelers album staat als op de onlangs verschenen ‘Rootbag’ plaat. Het album dat terecht zo juichend werd ontvangen door de vaderlandse (blues)critici. In Showtime bewees Richard eens te meer één van Nederlands beste en origineelste rootsgitaristen te zijn. Gesteund door de strakke beat en de groovende baspartijen door Jeroen JJ Goossens en Nico Heijligers wist hij weer de mooiste riffs, licks en solo’s aan de dag te leggen. Eigenlijk ongekend voor Nederlandse begrippen. Goossens en Heijligers vormden daarbij een bedreven ritmetandem en die onafhankelijk van elkaar ook geen kleine jongens zijn.

Jeroen kan behalve de drums ook nog met de saxofoon, hoorn, fluit en didgeridoo uit de voeten (maar beperkte zich deze avond tot zijn drumkit). En Nico combineert het muziek maken met kunstschilderen en heeft een behoorlijke reputatie als bassist (van Splitsing-bandlid tot begeleider van Mick Taylor). Bovendien zorgden de heren met meerstemmige zang voor de subtiele inkleuring van een aantal songs. Veelal traditionals dus die door de Travelers in aangepaste gospel-, soul-, of bluesversies werden gegoten en zodoende spannend klonken van het begin tot het einde… from sunrise till sunset. En waardoor alle borrelende TBA’ers (en de overige aanwezigen) in Showtime konden concluderen dat dit optreden een overheerlijk toetje was op de valreep van het toch al zo geslaagde concertjaar 2014. En dat smaakt duidelijk weer naar meer in 2015!

SET 1: Great Day; Sick & Die; Can’t Beat The Kid; Sure Thing; I Washed My Hands In Muddy Waters; One Day; Get Up Jake; Mathilda; My Baby Left Me; Why Are People Like That. SET 2: You Gotta Make It Through The World; Please Don’t Tell Me; Bad Boy (soul-blues versie); Hey Pocky A-way; Rockin’ Pneumonia; Get Out Of My Life Woman; The Man In Me; slow blues/gospel (Richard); Bring Me The Light; Walk A Mile In My Shoes; Shake A Hand. Encore: Feel Like Going Home; I Shall Be Released; Shake, Rattle and Roll.

Dr. John & the Nite Trippers – the spirit of New Orleans in Amsterdam

Geplaatst op 21 November 2014 door Giel

Follow Gillespy on Twitter BBfacebook

gezien & gehoord in: North Sea Jazz Club, Amsterdam
band: Dr. John & the Nite Trippers
datum: donderdag 20 november 2014
tekst & snapshots: Giel van der Hoeven
foto’s ©: nitetripper.com [K.U.]

Alleen al vanwege zijn huidige band The Night Trippers was het de moeite waard om het concert van Malcolm John Rebennack Jr. alias Dr. John (1940) in Amsterdam te bezoeken. Want zesvoudig Grammy Award Winnaar en Rock & Roll Hall of Famer Dr. John had uitsluitend topmusici meegenomen naar de North Sea Jazz Club. Onder leiding van tromboniste Sarah Morrow werd de ene na de andere mind-blowing blazers- en toetsensolo gegeven door deze heren én door de dame in kwestie zelf. Met veel genoegen hebben we ernaar geluisterd en gekeken. Maar (bewegende) beelden van dichtbij vastleggen duldde de oude voodoo-baas dit keer niet. Het viel te verwachten, want net als zijn ’soortgenoten’ Van Morrison, Tom Waits, Mick Jagger en Willy DeVille vertoont (de vandaag jarige!) Dr. John soms nukken. Niet geheel toevallig werkte hij sinds de jaren zeventig ook met genoemde heren samen, live of als sessiemuzikant.

Maar ach, met wie heeft de eigenaardige dokter nou niet samengewerkt? Teveel om op te noemen! Eind 2012 nog, stuurde hij zo’n beetje zijn complete begeleidingsband The Lower 911 de laan uit. Alleen bassist Dwight Bailey mocht toen blijven. Samen met New Orleans jazz drummer ”The King of Treme” Shannon Powell vormt hij nu dus de groovy ritmesectie van de Trippers. En waarvan gitarist Dave Yoke eigenlijk ook deel uitmaakt. Als regelmatige bezoekers van bluesconcerten zijn wij het niet gewend; maar deze avond klonken er uitsluitend ritmepartijen uit de elektrische gitaren. Want ook het spaarzame gitaarwerk van Dr. John zelf mocht solistisch verder geen naam hebben. En toch (of ondanks dat?) swingde het donderdagavond allemaal weer als een tierelier in de NSJC.

“Does anybody need a doctor?” waren de eerste woorden die bandleidster Sarah Morrow onder de klanken van ‘Doctor Iz In’ in de microfoon riep. Waarna Dr. John met zijn versierde wandelstok het podium kwam opstrompelen. Ja, de jaren van de nachtbraker gaan tellen. De dokter is niet meer helemaal gezond van lijf en leden, maar die heerlijke stem…
Als groot liefhebber van Willy DeVille kon ik destijds ook niet om deze New Orleans grootheid heen. Hun stemgeluid toonde enige gelijkenis en hun repertoirekeuze zeker ook. Mooie herinneringen bewaren we aan de New Orleans Revue in Jazz Port Hamburg 1992. Waar o.a. beide heren acte de présence gaven. Het eerste vocale nummer van vanavond, de Dixie Cups cover ‘Iko Iko’, werd daar toen ook al gespeeld. DeVille heeft het eveneens enige tijd als openingsnummer voor zijn concerten met de Willy DeVille Band gebruikt.

Alweer 44 jaar geleden kon Nederland in het Rotterdamse Kralingse bos voor het eerst kennis maken met Dr. John Creaux, die zich later Dr. John the Night Tripper ging noemen. De psychedelica en de extravagante verkleedpartijen door de voodoo-priester zijn verdwenen. Slechts een schedel op de piano, de schelpen- en kralenkettingen en wat andere versierselen herinneren nog aan die voodoo-fratsen. Wat natuurlijk wel onmiskenbaar zijn mystieke image blijft. Maar tegenwoordig komt de dokter op huisbezoek in een paars of lila New Orleans maatkostuum met bijpassende hoed, waaronder een lange gevlochten paardenstaart dartelt op de tonen van zijn vitale pianoklanken. Een gesoigneerde grijze sik, donkere zonnebril en gouden oorring maken zijn 20th century-look af.

Al snel wordt duidelijk dat juffrouw Sarah Morrow als bandleider de wind er flink onder heeft. Fanatiek deelt ze de muzikale lakens uit en ook zelf soleert ze strak (’Big Shot’) en met grote regelmaat. Daarbij beweegt ze soms alsof ze nodig moet plassen, maar in haar glimmende jurkje met daaronder witte lieslaarzen ziet ze er wel uitdagend uit. De blazers fills zijn voorzien van passende arrangementen. Zowel het 24-jarige jazz-talent Lluc Casares uit Barcelona op de tenorsax als oude rot Ronnie Cuber op de bariton sax stalen beurtelings de show. Cuber is een veelzijdig saxofonist die eerder met zijn R&B, Latin jazz en hard bop stijl artiesten als de J. Geils Band, Frank Zappa, B.B.King, Paul Simon en Eric Clapton van het betere blaaswerk voorzag.

Ook de inkleuringen van de toetsenpartijen waren helder en werden gedreven gespeeld. Behalve Dr. John zelf, die de vleugel en de elektrische piano bespeelde, mocht Bobby Floyd (o.a. Ray Charles) zich uitleven op het Hammond B-3 orgel. En dat deed hij zelfs letterlijk in het hilarische lied ‘How Come My Dog Don’t Bark (When You Come Around)’, dat eindigde met braaf blaffende bandleden. Een enkele keer stond Dr. John met behulp van een roadie en zijn wandelstok op om gitaar te spelen of om met de kralen-percussie te rammelen. Hij is een virtuoos pianist en een redelijk gitarist. De gitaar gaf hij ooit op als hoofdinstrument nadat zijn linker ringvinger geraakt was door een verdwaalde kogel. Maar sindsdien kunnen we wel genieten van zijn kleurrijke mengsel van swingende pianoblues, boogie woogie, zydeco, jazz, rock-’n-roll en lekker rammelende voodoo-funk.

Tijdens het bescheiden hitje ‘Right Place, Wrong Time’ uit 1973 en vooral met ‘What a Wonderful World’ werd het overwegend zittende NSJ Club publiek ook wat rumoeriger. De bekende poptraditional staat op Dr. John zijn recente album Ske-Dat-De-Dat (The Spirit Of Satch - 2014). The Night Tripper’s eerbiedige tribute aan New Orleans trompetist Louis ‘Satchmo’ Armstrong, en waarop het repertoire een complete transformatie volgens het bekende doktersrecept heeft ondergaan. Hetzelfde gold donderdag live voor de Lead Belly cover ‘Goodnight, Irene’. Dat door de up-tempo versie met achtergrondzang van Sarah een soulful meeklap-gehalte kreeg. ‘Motherless Child’ van het Ske-Dat-De-Dat album was daarentegen juist een spaarzaam rustpuntje in deze typische New Orleans show in een broeierige sfeer. “Komt een man bij de dokter…”, kent u die al? Hij blijft steengoed!

Vrijdag 21 november zal het hele gezelschap nogmaals optreden in TivoliVredenburg tijdens het avant-gardistische Le Guess Who?-festival. VPRO Vrije Geluiden neemt dit concert op; het resultaat is a.s. zondagavond op Radio 6 te horen.

SETLIST: The Doctor Iz In; Iko Iko (The Dixie Cups cover); Renegade; Locked Down; How Come My Dog Don’t Bark (When You Come ’round); Goin’ Back To New Orleans (Joe Liggins cover); I Walk on Guilded Splinters; Right Place, Wrong Time; Let The Good Times Roll; Get Away; Old Settlers; What a Wonderful World (Louis Armstrong cover); Do You Call That a Buddy?; Big Shot; Goodnight, Irene (Lead Belly cover); Sometimes I Feel Like a Motherless Child; Big Chief (Professor Longhair cover); band introduction; Croaker Countbullion; Such a Night.