Archief voor de categorie 'Photo Reviews'

Sunset Travelers als toetje op geslaagd concertjaar 2014

Geplaatst op 19 December 2014 door Giel

Follow Gillespy on Twitter BBfacebook

gezien & gehoord in: Showtime (Bar 21+) te Maassluis
band: Sunset Travelers
datum: donderdag 18 december 2014
organisatie: The Lock Keepers
tekst, vid & pics: Giel van der Hoeven
foto’s: José Gallois [album]

De Nederlandse rootsband Suset Travelers bestaat al sinds 2001 maar speelt niet meer zo vaak live. Maar áls Roel Spanjers, Richard van Bergen, Nico Heijligers en Jeroen JJ Goossens weer samen op het podium staan, is de onderlinge chemie onverbiddelijk aanwezig. Dit najaar speelde de band na jaren van ‘radiostilte’ weer eens een korte serie concerten. En wij waren erbij in de Showtime Bar in Maassluis.

Inderdaad ‘wij’, want wij van The Blues Alone? hadden besloten om tijdens dit optreden maar gelijk een informele najaarsborrel te houden. Een avondje vrijaf als fotografen en reporters dus. Toch konden sommige onder ons het niet laten om tussendoor nog maar even (mobiel) een plaatje/filmpje te schieten (en een stukje te schrijven dus). Tja, het samen spelen en samen delen zit ons nu eenmaal in het bloed. En gezellig was het zeker. Niet in de minste plaats vanwege de heerlijke Americana schotel met rhythm & blues, country en soul die ons ruim na zonsondergang door deze muzikale Reizigers werd opgediend. Voorgekookt in het zuiden van Amerika en uitgekookt maar met smaak opgeserveerd in het westen van Nederland. Waarbij soms herinneringen opdoemden aan Little Feat maar vooral aan The Band. Niet vreemd natuurlijk met een cover van die legendarische band - het obscure ‘Get Up, Jake’ - op de setlist.


[sommige konden het niet laten]

En dat was een zeer gevarieerde setlist die diverse vormen van Amerikaanse traditionele muziek bevatte. Songs die wie kennen - of leerde kennen - uit een rijke rootsmusic geschiedenis en/of zoals ze ook op de albums ‘For The Sake Of It’ (2002) en Spanjer’s soloplaat ‘Birdcatcher’ (2006) staan. En die gingen donderdag regelmatig gepaard met vocale hoe-en-waarom introducties door Roel Spanjers. Als live- en studiomuzikant werkte hij vaak met Amerikaanse blues- en soulartiesten samen, dus als geen ander weet de ervaren toetsenvirtuoos waar hij het over heeft. Samen met Richard van Bergen nam hij ook de meeste solo zangpartijen voor zijn rekening. En achter zijn piano en elektronische Hammond orgel met Leslie speaker produceerde hij een aanstekelijk warm en natuurgetrouw geluid.

Richard van Bergen zong o.a. ‘One Day’, de track die zowel op het Sunset Travelers album staat als op de onlangs verschenen ‘Rootbag’ plaat. Het album dat terecht zo juichend werd ontvangen door de vaderlandse (blues)critici. In Showtime bewees Richard eens te meer één van Nederlands beste en origineelste rootsgitaristen te zijn. Gesteund door de strakke beat en de groovende baspartijen door Jeroen JJ Goossens en Nico Heijligers wist hij weer de mooiste riffs, licks en solo’s aan de dag te leggen. Eigenlijk ongekend voor Nederlandse begrippen. Goossens en Heijligers vormden daarbij een bedreven ritmetandem en die onafhankelijk van elkaar ook geen kleine jongens zijn.

Jeroen kan behalve de drums ook nog met de saxofoon, hoorn, fluit en didgeridoo uit de voeten (maar beperkte zich deze avond tot zijn drumkit). En Nico combineert het muziek maken met kunstschilderen en heeft een behoorlijke reputatie als bassist (van Splitsing-bandlid tot begeleider van Mick Taylor). Bovendien zorgden de heren met meerstemmige zang voor de subtiele inkleuring van een aantal songs. Veelal traditionals dus die door de Travelers in aangepaste gospel-, soul-, of bluesversies werden gegoten en zodoende spannend klonken van het begin tot het einde… from sunrise till sunset. En waardoor alle borrelende TBA’ers (en de overige aanwezigen) in Showtime konden concluderen dat dit optreden een overheerlijk toetje was op de valreep van het toch al zo geslaagde concertjaar 2014. En dat smaakt duidelijk weer naar meer in 2015!

SET 1: Great Day; Sick & Die; Can’t Beat The Kid; Sure Thing; I Washed My Hands In Muddy Waters; One Day; Get Up Jake; Mathilda; My Baby Left Me; Why Are People Like That. SET 2: You Gotta Make It Through The World; Please Don’t Tell Me; Bad Boy (soul-blues versie); Hey Pocky A-way; Rockin’ Pneumonia; Get Out Of My Life Woman; The Man In Me; slow blues/gospel (Richard); Bring Me The Light; Walk A Mile In My Shoes; Shake A Hand. Encore: Feel Like Going Home; I Shall Be Released; Shake, Rattle and Roll.

Dr. John & the Nite Trippers – the spirit of New Orleans in Amsterdam

Geplaatst op 21 November 2014 door Giel

Follow Gillespy on Twitter BBfacebook

gezien & gehoord in: North Sea Jazz Club, Amsterdam
band: Dr. John & the Nite Trippers
datum: donderdag 20 november 2014
tekst & snapshots: Giel van der Hoeven
foto’s ©: nitetripper.com [K.U.]

Alleen al vanwege zijn huidige band The Night Trippers was het de moeite waard om het concert van Malcolm John Rebennack Jr. alias Dr. John (1940) in Amsterdam te bezoeken. Want zesvoudig Grammy Award Winnaar en Rock & Roll Hall of Famer Dr. John had uitsluitend topmusici meegenomen naar de North Sea Jazz Club. Onder leiding van tromboniste Sarah Morrow werd de ene na de andere mind-blowing blazers- en toetsensolo gegeven door deze heren én door de dame in kwestie zelf. Met veel genoegen hebben we ernaar geluisterd en gekeken. Maar (bewegende) beelden van dichtbij vastleggen duldde de oude voodoo-baas dit keer niet. Het viel te verwachten, want net als zijn ’soortgenoten’ Van Morrison, Tom Waits, Mick Jagger en Willy DeVille vertoont (de vandaag jarige!) Dr. John soms nukken. Niet geheel toevallig werkte hij sinds de jaren zeventig ook met genoemde heren samen, live of als sessiemuzikant.

Maar ach, met wie heeft de eigenaardige dokter nou niet samengewerkt? Teveel om op te noemen! Eind 2012 nog, stuurde hij zo’n beetje zijn complete begeleidingsband The Lower 911 de laan uit. Alleen bassist Dwight Bailey mocht toen blijven. Samen met New Orleans jazz drummer ”The King of Treme” Shannon Powell vormt hij nu dus de groovy ritmesectie van de Trippers. En waarvan gitarist Dave Yoke eigenlijk ook deel uitmaakt. Als regelmatige bezoekers van bluesconcerten zijn wij het niet gewend; maar deze avond klonken er uitsluitend ritmepartijen uit de elektrische gitaren. Want ook het spaarzame gitaarwerk van Dr. John zelf mocht solistisch verder geen naam hebben. En toch (of ondanks dat?) swingde het donderdagavond allemaal weer als een tierelier in de NSJC.

“Does anybody need a doctor?” waren de eerste woorden die bandleidster Sarah Morrow onder de klanken van ‘Doctor Iz In’ in de microfoon riep. Waarna Dr. John met zijn versierde wandelstok het podium kwam opstrompelen. Ja, de jaren van de nachtbraker gaan tellen. De dokter is niet meer helemaal gezond van lijf en leden, maar die heerlijke stem…
Als groot liefhebber van Willy DeVille kon ik destijds ook niet om deze New Orleans grootheid heen. Hun stemgeluid toonde enige gelijkenis en hun repertoirekeuze zeker ook. Mooie herinneringen bewaren we aan de New Orleans Revue in Jazz Port Hamburg 1992. Waar o.a. beide heren acte de présence gaven. Het eerste vocale nummer van vanavond, de Dixie Cups cover ‘Iko Iko’, werd daar toen ook al gespeeld. DeVille heeft het eveneens enige tijd als openingsnummer voor zijn concerten met de Willy DeVille Band gebruikt.

Alweer 44 jaar geleden kon Nederland in het Rotterdamse Kralingse bos voor het eerst kennis maken met Dr. John Creaux, die zich later Dr. John the Night Tripper ging noemen. De psychedelica en de extravagante verkleedpartijen door de voodoo-priester zijn verdwenen. Slechts een schedel op de piano, de schelpen- en kralenkettingen en wat andere versierselen herinneren nog aan die voodoo-fratsen. Wat natuurlijk wel onmiskenbaar zijn mystieke image blijft. Maar tegenwoordig komt de dokter op huisbezoek in een paars of lila New Orleans maatkostuum met bijpassende hoed, waaronder een lange gevlochten paardenstaart dartelt op de tonen van zijn vitale pianoklanken. Een gesoigneerde grijze sik, donkere zonnebril en gouden oorring maken zijn 20th century-look af.

Al snel wordt duidelijk dat juffrouw Sarah Morrow als bandleider de wind er flink onder heeft. Fanatiek deelt ze de muzikale lakens uit en ook zelf soleert ze strak (’Big Shot’) en met grote regelmaat. Daarbij beweegt ze soms alsof ze nodig moet plassen, maar in haar glimmende jurkje met daaronder witte lieslaarzen ziet ze er wel uitdagend uit. De blazers fills zijn voorzien van passende arrangementen. Zowel het 24-jarige jazz-talent Lluc Casares uit Barcelona op de tenorsax als oude rot Ronnie Cuber op de bariton sax stalen beurtelings de show. Cuber is een veelzijdig saxofonist die eerder met zijn R&B, Latin jazz en hard bop stijl artiesten als de J. Geils Band, Frank Zappa, B.B.King, Paul Simon en Eric Clapton van het betere blaaswerk voorzag.

Ook de inkleuringen van de toetsenpartijen waren helder en werden gedreven gespeeld. Behalve Dr. John zelf, die de vleugel en de elektrische piano bespeelde, mocht Bobby Floyd (o.a. Ray Charles) zich uitleven op het Hammond B-3 orgel. En dat deed hij zelfs letterlijk in het hilarische lied ‘How Come My Dog Don’t Bark (When You Come Around)’, dat eindigde met braaf blaffende bandleden. Een enkele keer stond Dr. John met behulp van een roadie en zijn wandelstok op om gitaar te spelen of om met de kralen-percussie te rammelen. Hij is een virtuoos pianist en een redelijk gitarist. De gitaar gaf hij ooit op als hoofdinstrument nadat zijn linker ringvinger geraakt was door een verdwaalde kogel. Maar sindsdien kunnen we wel genieten van zijn kleurrijke mengsel van swingende pianoblues, boogie woogie, zydeco, jazz, rock-’n-roll en lekker rammelende voodoo-funk.

Tijdens het bescheiden hitje ‘Right Place, Wrong Time’ uit 1973 en vooral met ‘What a Wonderful World’ werd het overwegend zittende NSJ Club publiek ook wat rumoeriger. De bekende poptraditional staat op Dr. John zijn recente album Ske-Dat-De-Dat (The Spirit Of Satch - 2014). The Night Tripper’s eerbiedige tribute aan New Orleans trompetist Louis ‘Satchmo’ Armstrong, en waarop het repertoire een complete transformatie volgens het bekende doktersrecept heeft ondergaan. Hetzelfde gold donderdag live voor de Lead Belly cover ‘Goodnight, Irene’. Dat door de up-tempo versie met achtergrondzang van Sarah een soulful meeklap-gehalte kreeg. ‘Motherless Child’ van het Ske-Dat-De-Dat album was daarentegen juist een spaarzaam rustpuntje in deze typische New Orleans show in een broeierige sfeer. “Komt een man bij de dokter…”, kent u die al? Hij blijft steengoed!

Vrijdag 21 november zal het hele gezelschap nogmaals optreden in TivoliVredenburg tijdens het avant-gardistische Le Guess Who?-festival. VPRO Vrije Geluiden neemt dit concert op; het resultaat is a.s. zondagavond op Radio 6 te horen.

SETLIST: The Doctor Iz In; Iko Iko (The Dixie Cups cover); Renegade; Locked Down; How Come My Dog Don’t Bark (When You Come ’round); Goin’ Back To New Orleans (Joe Liggins cover); I Walk on Guilded Splinters; Right Place, Wrong Time; Let The Good Times Roll; Get Away; Old Settlers; What a Wonderful World (Louis Armstrong cover); Do You Call That a Buddy?; Big Shot; Goodnight, Irene (Lead Belly cover); Sometimes I Feel Like a Motherless Child; Big Chief (Professor Longhair cover); band introduction; Croaker Countbullion; Such a Night.

Texas Radio, young dudes met volwassen sound

Geplaatst op 4 October 2014 door Giel

Follow Gillespy on Twitter BBfacebook

gezien & gehoord in: De Muziekzolder Maasdijk
band: Texas Radio
door: Giel van der Hoeven
voor: The Blues Alone?
foto’s: © Giel
datum: donderdag 2 oktober 2014

Het is een soort jongensdroom. Vijf plattelandsjongeren uit Overijsselse dorpen als Diepenheim, Goor en Markvelde vormen een band. Ze maken wat muziek en trappen veel lol. Vooral geïnspireerd door sixties artiesten als The Doors en Them, maar ook door The Allman Brothers Band en Tom Waits en zelfs door hun cabareteske buurman André Manuel. Zonder fratsen. Plotseling beleven steeds meer mensen plezier aan je live optredens. Wordt je gevraagd voor gerenommeerde festivals en krijg je een zetje van platenzaakicoon Johan Dollekamp van PopEye in Hengelo.

Na slechts één debuut EP stonden ze al op de Zwarte Cross (2012/2013), Oerol 2013, de Popronde 2013 en Ribs & Blues 2014. Waren ze support van nationale en internationale artiesten, waaronder Rival Sons, Hollis Brown (USA) en Bob Dylan in de HMH. En werden ze winnaar van de Grote Prijs van Twente 2013 en van de Popprijs Overijssel 2014. En dan… ja, dan wordt het de hoogste tijd voor de Muziekzolder in Maasdijk! Jan’s juke joint, een sfeervolle muziekclub in Westland, die werd opgericht in oktober 2009 (en dus het 5-jarig bestaan vierde). De afgelopen jaren oogstte veel regionale, maar ook nationale en internationale live bands daar succes. Ook het vijftal van Texas Radio voelde zich er snel thuis. Hoe kan het ook anders als je bij gelijkgestemde muziekliefhebbers op bezoek komt. De zompige rock, blues en psychedelica sloeg direct aan bij de geestverwanten waardoor een feestje gegarandeerd werd.

Het eerste dat je je afvraagt is: hoe komt een jonge gozer als Arthur Akkermans aan zo’n doorleefde stem? De aimabele intelligente knul die zijn studie combineert met zijn Texas Radiowerk, gaat als een beest tekeer op het podium. De band speelt met het aanstekelijke charisma van old rocker dudes. (Mott the Hoople’s ‘All the Young Dudes’ zou niet misstaan op de setlist). Dat Arthur’s teksten in zijn enthousiasme soms slecht verstaanbaar zijn, wordt op de koop toe genomen. Evenals af en toe een gejat introotje (Green Onions en Fire van Hendrix) in de eigen nummers. Alle zes de eigen nummers zijn ook live van uitzonderlijke kwaliteit. Zoals het bluesy ‘Man in a Van’ met pompend ritme, heerlijk slidegitaar werk door Niek Cival en niet te vergeten de opzwepende bluesharp begeleiding door Arthur. Het uptempo ‘Rock in Soul’ is op en top Doors, maar dan wel in Texas Radio stijl. Joris van den Berg tovert met gemak een psychedelisch orgelgeluid uit zijn Hammond en ook de groovy baslijntjes zijn aanwezig. De bandnaam zal ongetwijfeld afkomstig zijn van The Doors song ‘The Wasp’ (Texas Radio And The Big Beat).

Experimentele klanken en ongebruikelijke (rock)instrumenten als trompet worden ook niet geschuwd. Tom Waits komt om de hoek kijken in ‘Black Crow’. En ‘Sharp Knives’ zit weer vol met jaren zestig en zeventig invloeden. Van Howlin’ Wolf tot Iron Butterly en van Canned Heat tot DeWolff… van alles zit erin. En ach, we kunnen wel namen blijven noemen maar uiteindelijk is Texas radio toch gewoon Texas Radio! Want daarvoor is hun sound echt ‘eigen’ genoeg. Niet in de minste plaats door die eigenwijze Hammond sound door Joris van den Berg, het prettige (slide)gitaargeluid van Niek Cival en de al eerder geprezen vocalen door Akkermans. Het jeugdige ritmeduo, bassist Teun Eijsink en drummer Imanishi Kleinmeulman, klinkt speels en retestrak tegelijk.

Er wordt lustig op los gejamd maar gelukkig wordt langdradigheid vermeden. Want er is ook plaats voor een vrolijk bluesnummer als ‘Texas Blues’ of het catchy: ‘Girl Named Rhino’. En covers als ‘Gloria’ (Them) of ‘Lazy’ (Deep Purple) passen naadloos in het eigen TR-repertoire. En ook hierbij is het plezier uit de begintijd nog steeds aanwezig. Want de schavuiten dweilen, klimmen en rollebollen regelmatig op en over elkaar heen. Met een vurigheid die zijn weerga niet kent. Bij voorkeur met een koude fles bier binnen handbereik, dat dan weer wel. Als toegift mag de Zolder nog uitgebreid swingen op de blues traditional ‘Rollin’ and Tumblin’ (o.a. Muddy Waters). Texas Radio is wat ons betreft een station dat onaflatend uit móet blijven zenden. Een prima band op een passende locatie.
Facebook: www.facebook.com/texasradionl

Er zit écht muziek in Westland! [opening MCW & Popprijs 2014]

Geplaatst op 31 August 2014 door Giel

Follow Gillespy on Twitter BBfacebook

gezien & gehoord in: MCW/PAX Naaldwijk
evenement: Opening MuziekCentrumWestland (MCW) en presentatie Popprijs Westland 2014
bands: FABruari Four (MCW gastband), Harvest Road, Fon14, Airstrike, Spinning Circles, Hot Funk Sundae, Betrayed by Rage, Phoenix Lights, B-Sharp (W.P. winnaar 2013)
datum: zaterdag 30 augustus 2014
tekst & filmpje: Giel van der Hoeven
foto’s © door: Ronald van Elswijk

Vier jaar geleden begon het met een vonk. Inmiddels is het vuur in meerdere opzichten opgelaaid. Bij de officiële opening van het MuziekCentrumWestland (MCW) pand in Naaldwijk gebruikte wethouder Arne Weverling als veelbeduidende metafoor een lyric uit ‘Dancing In The Dark’ van Bruce Springsteen: ‘You can’t start a fire without a spark’. Samen met collega wethouder Marga de Goeij en MCW voorzitter Jos Borgdorff werden de formele activiteiten verricht. Dit ging de rest van de middag en avond gepaard met meer informele bedrijvigheden. Zoals een open dag waarbij de MCW oefenruimtes/studio’s konden worden bezichtigd en uitgeprobeerd. Maar ook de presentatie van deelnemende bands aan Popprijs Westland 2014 in de naast gelegen sociëteit PAX.


[3 geluiddempende oefen- en opnameruimtes met top backlines]

En deze samenwerking tussen MCW/Westlands Popcentrum Nederland 3 (Stichting Popprijs Westland) en PAX was gelijk al een goed voorbeeld van hoe door meerdere vonken een groter vuur aangewakkerd kan worden. Een passioneel vuur wel te verstaan. Want “echte passie overwint alles”, aldus collegelid Weverling in zijn openingsrede. Maar dat het maken en beleven van live popmuziek in Westland geen trend van de laatste jaren is, bleek wel weer eens uit de verhalen die tijdens deze open dag door medewerkers, bezoekers en muzikanten aan elkaar werden verteld. Of het nu ging over legendarische optredens van Fleetwood Mac (met Peter Green) en Livin’ Blues in Gebouw Hofwijck in 1968. En de metamorfose van de Naaldwijkse Jazz Sociëteit De Wip (sinds 1972) tot het populaire Rockcafé Wip-Inn. Of over de mogelijkheden van hedendaagse professionele muziek educatie tot aan beschikbare podia in Westland en omgeving. Iedereen had daar een persoonlijke beleving bij of een eigen mening over. Maar de meeste waren het er wel over eens dat de realisatie van het MCW huisvestingsplan een geslaagd initiatief is om vele muzikale krachten in Westland te kunnen bundelen.


[voor jong en oud, van starter tot ervaren muzikant]


[enthousiaste MCW vrijwilligers]

De stichting MuziekCentrumWestland (MCW) werd op 18 augustus 2010 opgericht. Bijna vier jaar lang hebben het bestuur en sympathisanten zich sterk gemaakt om die muzikale krachten te bundelen in één geschikt Westlands pand. Dit voorjaar werd in gebouw De Binnenhaven in Naaldwijk de ruimte gevonden om het muziekcentrum met behulp van de gemeente en sponsoren daadwerkelijk te kunnen realiseren. “Een periode die gekenmerkt werd door veel geduld hebben, vertrouwen in elkaar en inzet. Maar er kan gesproken worden van een samenwerking waarbij één plus één echt drie is”. Aldus wethouder Marga de Goeij. In twee maanden tijd is de ruimte van 160 m² ingericht met drie geluiddempende oefenruimtes van 25 á 30 m² annex opnamestudio’s. Het muziekcentrum zal verder dienen als een ontmoetingsplek voor muzikanten, en in samenwerking met de buren van sociëteit Pax kunnen bij gelegenheid dus ook podium- en horeca faciliteiten voor optredens beschikbaar gesteld worden. Daarnaast is het centrum geschikt voor individuele muzieklessen, workshops en educatieve projecten voor scholen of verenigingen.


[officiële opening door Gemeente Westland wethouders en MCW-voorzitter]


[de Ohhh… opening van de 1e cabine met FABruari Four live]

Op deze feestelijke dag was uiteraard ook al veel live muziek te horen. De akoestische Beatles tributeband FABruari Four mocht als eerste Westlandse band een cabine uitproberen. Dit was tevens een ludiek onderdeel van de openingsceremonie. Het deed bij de bezoekers verbazing opwekken toen de cabinedeur weer gesloten werd. Het volume werd namelijk met meer dan 70% gereduceerd (“die popboxen werken echt!”). Hierdoor is het mogelijk dat er in één gebouw door drie bands tegelijk geoefend kan worden. Bovendien is iedere cabine voorzien van klimaatregeling en een complete backline, zodat de muzikanten alleen maar hun eigen instrument mee hoeven te nemen. Inprikken en spelen dus! Daarnaast zal er de komende tijd een gezellige ontspanningsruimte gecreëerd worden waarin muzikanten na gedane inspanning kunnen napraten. Het MCW bestuur en de vrijwilligers behandelen de reserveringen en zorgen voor het beheer. Maar ook voor technische zaken en promoting kunnen ze voor aanwezigen bemiddelen of hen adviseren.


[gitarist Jeroen Voogd van Harvest Road]


[bassiste van de thrashmetal band Airstrike]


[Jim van Klaveren, muzikant en tevens MCW vrijwilliger]

Voor de 2e editie van Popprijs Westland 2014 presenteerde zeven deelnemende bands zich met een korte live set van 20 minuten op het podium van PAX. Dat zijn bands met eigen werk of coverbands in diverse genres waarvan minimaal één van de bandleden uit Westland komt of daar een relatie mee heeft. Deze editie zijn dat: Harvest Road (Southern Rock), Fon14 (Rock), Airstrike (Thrashmetal), Spinning Circles (Funk), Hot Funk Sundae (Funk/Soul), Betrayed by Rage (Metal), en Phoenix Lights (Singer-Songwriter duo). Axenzion (Rock Covers) en The Spree (Pop/Rock) waren nog niet bij de presentatie aanwezig. De winnaar van Popprijs Westland 2013 B-Sharp sloot deze presentatie/MCW open dag af.


[B-sharp, winnaar Popprijs Westland 2013]

De voorrondes van Popprijs Westland 2014 gaan plaatsvinden op 4, 5, 11 en 12 oktober in WPC Nederland 3. Een deskundige jury zal dan alle bands en acts gaan beoordelen en adviseren. Zaterdag 19 oktober worden er uiteindelijk 4 finalisten gekozen; zij krijgen opdrachten, professionele bandcoaching en extra optredens bij aangesloten Westlandse horeca en podia! Zoals op donderdag 2 november op de Muziekzolder in Maasdijk. De finale van Popprijs Westland 2014 is op 15 november in Nederland 3. Studio Mantis Audio in Wateringen stelt de hoofdprijs/publieksprijs van de Popprijs Westland 2014 beschikbaar in de vorm van twee fantastische opnamedagen.


[MCW vrijwilliger Ellenus]


[ook PR, promotion en presentatie zijn belangrijk]


Hard Goan op de Zwarte Cross! [sfeerimpressie]

Geplaatst op 27 July 2014 door Giel

Follow Gillespy on Twitter BBfacebook

gezien & gehoord op: festivalterrein de Schans, Lichtenvoorde
evenement: Zwarte Cross 2014 [sfeerimpressie zaterdag]
bands: Ashtraynutz, Tinez Roots Club, The Backcorner Boogieband, Rusty Roots, Seasick Steve
datum: zaterdag 26 juli 2014
tekst & filmpje: Giel van der Hoeven
foto’s © door: Arjan Vermeer - The Blues Alone?

BREAKING NI-JS! Zaterdagmiddag 26 juli 17:00 uur. Op haar Facebook pagina meldt Tante Rikie Nijman dat de Zwarte Cross Zaterdag is uitverkocht; hoera! Dit betekende dat er op dat moment 65.000 mensen op festivalterrein de Schans aanwezig waren. En ook op zondag kwam een zelfde aantal mensen richting ‘Keistad’ Lichtenvoorde. Over drie dagen kwamen in totaal 185.000 bezoekers af op dit grootste betaalde muziekfestival van Nederland en tevens het grootste motorcross evenement van West-Europa. Achterhoekers noemen het daarom niet voor niets “het mooiste feest van de wereld en omstreken".

En er werden meer records verbroken! Zoals het wereldrecord ‘backflip’, een achterwaartse salto tijdens een sprong van dik 44 meter door de 22-jarige motorcrosser en Australische stuntrijder Jackson ‘Jacko’ Strong. En Tante Rikie (officieuze festivaldirecteur en mascotte/logo van de Zwarte Cross) kreeg vrijdagmiddag al een telefoontje dat er meer consumptiemunten in omloop waren met haar gezicht erop, dan met die van Koning Willem-Alexander! Die eerste bewering klopt maar de tweede niet. Aan de stunt van de Australiër was zelfs een actie verbonden van de mensenrechten organisatie Amnesty International. En het werd door vele duizenden bezoekers aan de rand van het hoofdveld aanschouwd. Daarbij consumeerde iedereen er lustig op los dus er waren wel heul veul munten in omloop, dát dan weer wel. Juist deze combinatie van ernst en ongein maakt een festival als de Zwarte Cross zo leuk! Verder hebben wij ons als vanouds weer beperkt tot sfeer proeven en bandjes kieken. Waarbij we in deze 18e editie nog het meest benieuwd waren naar de nieuwe podialocaties.

Zoals The Roadhouse, een plek waar de betere nationale en internationale underground rock bands optraden voor een publiek van een paar honderd man. En Club Boogaloo: een circustent voor ongeveer 800 man met hete funk- en soulacts. En heet was het in de die tent. Zowel qua temperatuur als wel door de swingende bluesy, jazzy en soulvolle klanken door de 010/020 combinatie Ashtraynutz. Want die band was daar net begonnen toen wij ons er naar binnen wurmde. Blikvangers van de Nutz zijn leadzanger Joël Gaerthé en zijn zusje Tess (backing vocals). Ze werden bijgestaan door jongelui die minstens net zo getalenteerd zijn: Nick Croes (gitaar), Joel Dieleman (toetsen), Darryl Ciggaar (drums) en Billy Mookhoek (bas). Geïnspireerd door underground hiphop en hedendaagse soul, maar gelukkig ook door experimentele muziek van bijvoorbeeld Tom Waits - waarvan ook een covertje werd gespeeld - weten ze een eigengereid geluid te produceren. Dat vooral het gehoor doet strelen en ook grote drang veroorzaakt om te bewegen. Ondanks de hitte deden diversen bezoekers dat dan ook tot hard zweten aan toe.

Bloesbrodders, swingkikkers en roetsrakkers voelen zich thuis op The Bayou. ‘Chasin’ down a hoodoo there!’ Ook nu weer heel veel vette bandjes daar, om naar op jacht te gaan. Wij kregen nog een staartje mee van Tinez Roots Club. Zeg maar de New Cool Collective on speed. Waarbij Martijn ‘Tinez’ van Toor, behalve dat die zijn tenorsax bijna aan flarden blies, af en toe ook nog een stukje zong. Samen met Shouting’ Koen Schouten (baritonsax), Wolfgang Roggenkamp (Hammond B3) en Henk Punter (drums) bracht het viertal een bekant smerige sound voort (hé, laat hun debuutalbum uit 2011 nou ‘Almost Nasty’ getiteld zijn!). Vuige rhythm ‘n blues dus, met jazzy licks, groovy soul en soms wilde rock ‘n roll. Swing zoals die doorgaans alleen gemaakt wordt in de donkerste voorsteden van het Amerikaanse diepe zuiden. Maar die nu gretig werd verspreidt over de Bayou-weide van de Schans. Het verandapodium is daar laagdrempelig, hierdoor ontstond niet alleen een energieke mix van muziekstijlen maar ook een menging van muzikanten en toehoorders. Saxmaniak Tinez begaf zich in het slotnummer tussen de goegemeente om ook al doorweekt van het zweet zijn laatste scheurende saxsolo liggend op de grond te toeteren.

The Roadhouse vonden wij écht een aanwinst volgens de toch al zo geniale Zwarte Cross formule. Niet zo zeer dat het establishment beelden opriep uit roadmovies als The Wild One of Born To Be Wild, wat voor de sfeer natuurlijk wél mooi meegenomen was. Maar vooral vanwege de bands die er geprogrammeerd stonden. In de nabijheid van The Bayou en min of meer in het verlengde van die muzikale trant, bulkte het in die lawaaischuur de hele dag van de rock- en de bluesliefhebbers. Bij uitstek een podium voor één van de ZC-huisbands The Backcorner Boogieband natuurlijk! De twaalfkoppige formatie vulde het podium en kreeg de tent ook bomvol. Dat werd dus knallen als ‘n wild’n! Met rock ‘n roll, bluesrock en soulsongs van hun twee albums The Kotten Fields Sessions (2012) en Faico Faico (2014). Plus de nieuwe asfalt-rockballade ‘Counting The Pieces’ en de David Guetta cover ‘Lovers On The Sun’, inclusief warm Mexicaans trompetgeluid. Zompig, broeierig en scheuren… kortom: Hard Goan met de The Backcorner Boogieband! Remember de Summer of Love in het San Francisco van 1967 (of anders wel die in Lichtenvoorde anno 2014!)

Terug naar The Bayou voor een afspraak met onze Vlaamse vrienden van de rootsrock band Rusty Roots. Alvorens we de mannen zouden interviewen [later te lezen op deze website] eerst een uurtje jouïsseren van Belgenboogie in optima forma. De bandsamenstelling is al net zo gevarieerd als hun muziek; een mooiboy in de spits, een hillbilly en acteur Steve Buscemi look-alike op het middenveld en een greasy rocker in de achterhoede. Met namen en hulpmiddelen houdt dat in: Jan Bas (zang, gitaar), Stefan ‘Body’ Kelchtermans (bas), Bob Smets (gitaar) en Nico ‘Tutt’ Vanhove (drums). Awel zunne, een collectief dat klinkt als een klok. Reeds tien jaar samen onderweg en ‘Your Host’ was onlangs alweer hun vierde album met elf eigen songs die terecht het predikaat ‘High Class Roots Music’ meekregen. Muziek met potentiële reikwijdte die blijkbaar aanslaat bij een breed publiek, van peuter tot dronkaard met luchtgitaar [zie foto’s en filmpje]. ‘Tell It like It Is’, ‘Ohoo’ en ‘Sidewalk’ zijn zo wat nummers die voor velen na de eerste keer beluisteren probleemloos opgepikt werden. En het bluesy ‘Backdoor Man’ liet horen dat hun oorspronkelijke roots nog lang niet roestig zijn. CCR’s ‘Fortunate Sun’ tot slot was een rake cover op The Bayou-weide.

De 73-jarige Seasick Steve blijft verbazen. De hype die een must werd. Of we hem nu in een club zien optreden, op een indoor festival of zoals nu op de Zwarte Cross buiten met zo’n 30.000 personen voor het hoofdpodium, het slaat aan. Met zijn blues, boogie, countrysongs wind hij het publiek om zijn vinger zoals hij die éne snaar op zijn One-Stringed Diddley Bow gitaar knoopt. Met eenvoud en gemak dus. Met een kleine bezetting en minimale middelen trekt hij al zeven jaar volle zalen en velden. Slechts vergezeld door zijn vaste drummer Dan Magnusson was de Amerikaanse bluesmuzikant nauwelijks waar te nemen op het immense ZC-hoofdpodium. Maar zodra hij zijn afgeragde of zelfgemaakte instrumenten ingeplugde en songs als ‘Diddley Bo’ of ‘Thunderbird’ uit de speakers liet knallen ging het publiek los. De setlist week weinig af van die tijdens het TW Classic Festival, alwaar hij in juni ook nog voor een grote mensenmassa optrad. Inclusief het nieuwe nummer ‘Barracuda ‘68′ en de Big Joe Williams cover ‘Baby Please Don’t Go’. Authentiek en autonoom mét auto onderdelen, zoals hij dat al jaren lang doet. Want een oude hond leer je geen nieuwe trucjes meer. Keep on keepin’ on Steve! We namen er net zoals Steve zelf nog een slok Nozemoil op, want ‘zonder smering giet alles noar de tering’, zoals ze dat in de Achterhoek zeggen. ‘t Was weer een alderbastend mooi feestje!

Programma zaterdag 26 juli The Bayou: Giant Tiger Hooch; Tinez Roots Club; Rusty Roots; Tim Knol; Poor John; The Experimental Tropical Blues Band; The Silverfaces.

Programma zaterdag 26 juli The Roadhouse: The Fume; Paceshifters; Backcorner Boogie Band; The Pheromones; Santa Cruz; Red Fang; DeWolff.

NB: het is onmogelijk om op een festival als de Zwarte Cross alles uitgebreid te bekijken en te fotograferen/bespreken. TBA? beperkte zich daarom tot een aantal highlights naar eigen voorkeur. Bekijk hier al onze ZC-2014 foto’s. Voor meer uitgebreide info zie: www.zwartecross.nl.