Archief voor de categorie 'Photo Reviews'

Tom Petty 1950-2017

Geplaatst op 3 October 2017 door Giel

Twitter facebook YouTube E-mail


Tom Petty in 2012 @ HMH [© pic Andreas Terlaak]


My favourite TP album:
Tom Petty And The Heartbreaks – Damn The Torpedoes (1979)


My first TP concert: Pinkpop 1977


My last TP concert:
Heineken Music Hall A’dam 2012 - w/ Eddie Vedder

My TOM-20:
01. “The Waiting” 1981
02. “Even the Losers” 1979
03. “Crystal River” (w/ Mudcrutch) 2008
04. “Breakdown” 1976
05. “Swingin’” 1999
06. “Free Fallin’” 1989
07. “I Won’t Back Down” 1989
08. “Listen To Her Heart” 1978
09. “Here Comes My Girl” 1979
10. “Learning to Fly” 1991
11. “Jammin’ Me” (w/ Bob Dylan) 1987
12. “I Should Have Known It” 2010
13. “Room at the Top” 1999
14. “American Girl” 1976
15. “Refugee” 1979
16. “Handle with Care” (w/Traveling Wilburys) 1988
17. “Runnin’ Down a Dream” 1989
18. “Mary Jane’s Last Dance” 1991
19. “I Need to Know” 1978
20. “Stop Draggin’ My Heart Around” (w/ Stevie Nicks) 1981

My TP live review @TBA June 24, 2012 HMH A’dam

My favourite TP book: Petty: The Biography

My TP vids (sorry for the b.q.):

Final TP song live, Sept 25th 2017… “God bless ya!”

My TP farewell tribute:

The Rolling Stones - No Filter @ A’dam

Geplaatst op 2 October 2017 door Giel

Twitter facebook YouTube E-mail


[Keef!]


[292 stone and no filter live @ JC ArenA A’dam]


[Mick & Sasha Allen]


[Us @ the pre-gig… Happy]


[Stones 1982 - De Kuip Rotterdam
- ‘Any people from RoTTerdam?!’ asked Mick Sept. 30th 2017 ;-) ]

The Rolling Stones - Johan Cruijff Arena
Amsterdam, The Netherlands
Saturday Sept. 30 2017

SETLIST

Sympathy For The Devil
It’s Only Rock’n Roll
Tumbling Dice
Just Your Fool
Ride ‘Em On Down
You Got Me Rocking
Shine A Light
You Can’t Always Get What You Want
Paint It Black
Honky Tonk Women
- Band introductions
Happy (Keith)
Slipping Away (Keith)
Miss You
Midnight Rambler
Street Fighting Man
Start Me Up
Brown Sugar
Jumping Jack Flash
- Band off stage
Gimme Shelter
Satisfaction

Show start: 8:50 pm
Show end: 10:59 pm


[Time is on their side… YES it is!]

Sunset Travelers als toetje op geslaagd concertjaar 2014

Geplaatst op 19 December 2014 door Giel

Follow Gillespy on Twitter BBfacebook

gezien & gehoord in: Showtime (Bar 21+) te Maassluis
band: Sunset Travelers
datum: donderdag 18 december 2014
organisatie: The Lock Keepers
tekst, vid & pics: Giel van der Hoeven
foto’s: José Gallois [album]

De Nederlandse rootsband Suset Travelers bestaat al sinds 2001 maar speelt niet meer zo vaak live. Maar áls Roel Spanjers, Richard van Bergen, Nico Heijligers en Jeroen JJ Goossens weer samen op het podium staan, is de onderlinge chemie onverbiddelijk aanwezig. Dit najaar speelde de band na jaren van ‘radiostilte’ weer eens een korte serie concerten. En wij waren erbij in de Showtime Bar in Maassluis.

Inderdaad ‘wij’, want wij van The Blues Alone? hadden besloten om tijdens dit optreden maar gelijk een informele najaarsborrel te houden. Een avondje vrijaf als fotografen en reporters dus. Toch konden sommige onder ons het niet laten om tussendoor nog maar even (mobiel) een plaatje/filmpje te schieten (en een stukje te schrijven dus). Tja, het samen spelen en samen delen zit ons nu eenmaal in het bloed. En gezellig was het zeker. Niet in de minste plaats vanwege de heerlijke Americana schotel met rhythm & blues, country en soul die ons ruim na zonsondergang door deze muzikale Reizigers werd opgediend. Voorgekookt in het zuiden van Amerika en uitgekookt maar met smaak opgeserveerd in het westen van Nederland. Waarbij soms herinneringen opdoemden aan Little Feat maar vooral aan The Band. Niet vreemd natuurlijk met een cover van die legendarische band - het obscure ‘Get Up, Jake’ - op de setlist.


[sommige konden het niet laten]

En dat was een zeer gevarieerde setlist die diverse vormen van Amerikaanse traditionele muziek bevatte. Songs die wie kennen - of leerde kennen - uit een rijke rootsmusic geschiedenis en/of zoals ze ook op de albums ‘For The Sake Of It’ (2002) en Spanjer’s soloplaat ‘Birdcatcher’ (2006) staan. En die gingen donderdag regelmatig gepaard met vocale hoe-en-waarom introducties door Roel Spanjers. Als live- en studiomuzikant werkte hij vaak met Amerikaanse blues- en soulartiesten samen, dus als geen ander weet de ervaren toetsenvirtuoos waar hij het over heeft. Samen met Richard van Bergen nam hij ook de meeste solo zangpartijen voor zijn rekening. En achter zijn piano en elektronische Hammond orgel met Leslie speaker produceerde hij een aanstekelijk warm en natuurgetrouw geluid.

Richard van Bergen zong o.a. ‘One Day’, de track die zowel op het Sunset Travelers album staat als op de onlangs verschenen ‘Rootbag’ plaat. Het album dat terecht zo juichend werd ontvangen door de vaderlandse (blues)critici. In Showtime bewees Richard eens te meer één van Nederlands beste en origineelste rootsgitaristen te zijn. Gesteund door de strakke beat en de groovende baspartijen door Jeroen JJ Goossens en Nico Heijligers wist hij weer de mooiste riffs, licks en solo’s aan de dag te leggen. Eigenlijk ongekend voor Nederlandse begrippen. Goossens en Heijligers vormden daarbij een bedreven ritmetandem en die onafhankelijk van elkaar ook geen kleine jongens zijn.

Jeroen kan behalve de drums ook nog met de saxofoon, hoorn, fluit en didgeridoo uit de voeten (maar beperkte zich deze avond tot zijn drumkit). En Nico combineert het muziek maken met kunstschilderen en heeft een behoorlijke reputatie als bassist (van Splitsing-bandlid tot begeleider van Mick Taylor). Bovendien zorgden de heren met meerstemmige zang voor de subtiele inkleuring van een aantal songs. Veelal traditionals dus die door de Travelers in aangepaste gospel-, soul-, of bluesversies werden gegoten en zodoende spannend klonken van het begin tot het einde… from sunrise till sunset. En waardoor alle borrelende TBA’ers (en de overige aanwezigen) in Showtime konden concluderen dat dit optreden een overheerlijk toetje was op de valreep van het toch al zo geslaagde concertjaar 2014. En dat smaakt duidelijk weer naar meer in 2015!

SET 1: Great Day; Sick & Die; Can’t Beat The Kid; Sure Thing; I Washed My Hands In Muddy Waters; One Day; Get Up Jake; Mathilda; My Baby Left Me; Why Are People Like That. SET 2: You Gotta Make It Through The World; Please Don’t Tell Me; Bad Boy (soul-blues versie); Hey Pocky A-way; Rockin’ Pneumonia; Get Out Of My Life Woman; The Man In Me; slow blues/gospel (Richard); Bring Me The Light; Walk A Mile In My Shoes; Shake A Hand. Encore: Feel Like Going Home; I Shall Be Released; Shake, Rattle and Roll.

Dr. John & the Nite Trippers – the spirit of New Orleans in Amsterdam

Geplaatst op 21 November 2014 door Giel

Follow Gillespy on Twitter BBfacebook

gezien & gehoord in: North Sea Jazz Club, Amsterdam
band: Dr. John & the Nite Trippers
datum: donderdag 20 november 2014
tekst & snapshots: Giel van der Hoeven
foto’s ©: nitetripper.com [K.U.]

Alleen al vanwege zijn huidige band The Night Trippers was het de moeite waard om het concert van Malcolm John Rebennack Jr. alias Dr. John (1940) in Amsterdam te bezoeken. Want zesvoudig Grammy Award Winnaar en Rock & Roll Hall of Famer Dr. John had uitsluitend topmusici meegenomen naar de North Sea Jazz Club. Onder leiding van tromboniste Sarah Morrow werd de ene na de andere mind-blowing blazers- en toetsensolo gegeven door deze heren én door de dame in kwestie zelf. Met veel genoegen hebben we ernaar geluisterd en gekeken. Maar (bewegende) beelden van dichtbij vastleggen duldde de oude voodoo-baas dit keer niet. Het viel te verwachten, want net als zijn ’soortgenoten’ Van Morrison, Tom Waits, Mick Jagger en Willy DeVille vertoont (de vandaag jarige!) Dr. John soms nukken. Niet geheel toevallig werkte hij sinds de jaren zeventig ook met genoemde heren samen, live of als sessiemuzikant.

Maar ach, met wie heeft de eigenaardige dokter nou niet samengewerkt? Teveel om op te noemen! Eind 2012 nog, stuurde hij zo’n beetje zijn complete begeleidingsband The Lower 911 de laan uit. Alleen bassist Dwight Bailey mocht toen blijven. Samen met New Orleans jazz drummer ”The King of Treme” Shannon Powell vormt hij nu dus de groovy ritmesectie van de Trippers. En waarvan gitarist Dave Yoke eigenlijk ook deel uitmaakt. Als regelmatige bezoekers van bluesconcerten zijn wij het niet gewend; maar deze avond klonken er uitsluitend ritmepartijen uit de elektrische gitaren. Want ook het spaarzame gitaarwerk van Dr. John zelf mocht solistisch verder geen naam hebben. En toch (of ondanks dat?) swingde het donderdagavond allemaal weer als een tierelier in de NSJC.

“Does anybody need a doctor?” waren de eerste woorden die bandleidster Sarah Morrow onder de klanken van ‘Doctor Iz In’ in de microfoon riep. Waarna Dr. John met zijn versierde wandelstok het podium kwam opstrompelen. Ja, de jaren van de nachtbraker gaan tellen. De dokter is niet meer helemaal gezond van lijf en leden, maar die heerlijke stem…
Als groot liefhebber van Willy DeVille kon ik destijds ook niet om deze New Orleans grootheid heen. Hun stemgeluid toonde enige gelijkenis en hun repertoirekeuze zeker ook. Mooie herinneringen bewaren we aan de New Orleans Revue in Jazz Port Hamburg 1992. Waar o.a. beide heren acte de présence gaven. Het eerste vocale nummer van vanavond, de Dixie Cups cover ‘Iko Iko’, werd daar toen ook al gespeeld. DeVille heeft het eveneens enige tijd als openingsnummer voor zijn concerten met de Willy DeVille Band gebruikt.

Alweer 44 jaar geleden kon Nederland in het Rotterdamse Kralingse bos voor het eerst kennis maken met Dr. John Creaux, die zich later Dr. John the Night Tripper ging noemen. De psychedelica en de extravagante verkleedpartijen door de voodoo-priester zijn verdwenen. Slechts een schedel op de piano, de schelpen- en kralenkettingen en wat andere versierselen herinneren nog aan die voodoo-fratsen. Wat natuurlijk wel onmiskenbaar zijn mystieke image blijft. Maar tegenwoordig komt de dokter op huisbezoek in een paars of lila New Orleans maatkostuum met bijpassende hoed, waaronder een lange gevlochten paardenstaart dartelt op de tonen van zijn vitale pianoklanken. Een gesoigneerde grijze sik, donkere zonnebril en gouden oorring maken zijn 20th century-look af.

Al snel wordt duidelijk dat juffrouw Sarah Morrow als bandleider de wind er flink onder heeft. Fanatiek deelt ze de muzikale lakens uit en ook zelf soleert ze strak (’Big Shot’) en met grote regelmaat. Daarbij beweegt ze soms alsof ze nodig moet plassen, maar in haar glimmende jurkje met daaronder witte lieslaarzen ziet ze er wel uitdagend uit. De blazers fills zijn voorzien van passende arrangementen. Zowel het 24-jarige jazz-talent Lluc Casares uit Barcelona op de tenorsax als oude rot Ronnie Cuber op de bariton sax stalen beurtelings de show. Cuber is een veelzijdig saxofonist die eerder met zijn R&B, Latin jazz en hard bop stijl artiesten als de J. Geils Band, Frank Zappa, B.B.King, Paul Simon en Eric Clapton van het betere blaaswerk voorzag.

Ook de inkleuringen van de toetsenpartijen waren helder en werden gedreven gespeeld. Behalve Dr. John zelf, die de vleugel en de elektrische piano bespeelde, mocht Bobby Floyd (o.a. Ray Charles) zich uitleven op het Hammond B-3 orgel. En dat deed hij zelfs letterlijk in het hilarische lied ‘How Come My Dog Don’t Bark (When You Come Around)’, dat eindigde met braaf blaffende bandleden. Een enkele keer stond Dr. John met behulp van een roadie en zijn wandelstok op om gitaar te spelen of om met de kralen-percussie te rammelen. Hij is een virtuoos pianist en een redelijk gitarist. De gitaar gaf hij ooit op als hoofdinstrument nadat zijn linker ringvinger geraakt was door een verdwaalde kogel. Maar sindsdien kunnen we wel genieten van zijn kleurrijke mengsel van swingende pianoblues, boogie woogie, zydeco, jazz, rock-’n-roll en lekker rammelende voodoo-funk.

Tijdens het bescheiden hitje ‘Right Place, Wrong Time’ uit 1973 en vooral met ‘What a Wonderful World’ werd het overwegend zittende NSJ Club publiek ook wat rumoeriger. De bekende poptraditional staat op Dr. John zijn recente album Ske-Dat-De-Dat (The Spirit Of Satch - 2014). The Night Tripper’s eerbiedige tribute aan New Orleans trompetist Louis ‘Satchmo’ Armstrong, en waarop het repertoire een complete transformatie volgens het bekende doktersrecept heeft ondergaan. Hetzelfde gold donderdag live voor de Lead Belly cover ‘Goodnight, Irene’. Dat door de up-tempo versie met achtergrondzang van Sarah een soulful meeklap-gehalte kreeg. ‘Motherless Child’ van het Ske-Dat-De-Dat album was daarentegen juist een spaarzaam rustpuntje in deze typische New Orleans show in een broeierige sfeer. “Komt een man bij de dokter…”, kent u die al? Hij blijft steengoed!

Vrijdag 21 november zal het hele gezelschap nogmaals optreden in TivoliVredenburg tijdens het avant-gardistische Le Guess Who?-festival. VPRO Vrije Geluiden neemt dit concert op; het resultaat is a.s. zondagavond op Radio 6 te horen.

SETLIST: The Doctor Iz In; Iko Iko (The Dixie Cups cover); Renegade; Locked Down; How Come My Dog Don’t Bark (When You Come ’round); Goin’ Back To New Orleans (Joe Liggins cover); I Walk on Guilded Splinters; Right Place, Wrong Time; Let The Good Times Roll; Get Away; Old Settlers; What a Wonderful World (Louis Armstrong cover); Do You Call That a Buddy?; Big Shot; Goodnight, Irene (Lead Belly cover); Sometimes I Feel Like a Motherless Child; Big Chief (Professor Longhair cover); band introduction; Croaker Countbullion; Such a Night.

Texas Radio, young dudes met volwassen sound

Geplaatst op 4 October 2014 door Giel

Follow Gillespy on Twitter BBfacebook

gezien & gehoord in: De Muziekzolder Maasdijk
band: Texas Radio
door: Giel van der Hoeven
voor: The Blues Alone?
foto’s: © Giel
datum: donderdag 2 oktober 2014

Het is een soort jongensdroom. Vijf plattelandsjongeren uit Overijsselse dorpen als Diepenheim, Goor en Markvelde vormen een band. Ze maken wat muziek en trappen veel lol. Vooral geïnspireerd door sixties artiesten als The Doors en Them, maar ook door The Allman Brothers Band en Tom Waits en zelfs door hun cabareteske buurman André Manuel. Zonder fratsen. Plotseling beleven steeds meer mensen plezier aan je live optredens. Wordt je gevraagd voor gerenommeerde festivals en krijg je een zetje van platenzaakicoon Johan Dollekamp van PopEye in Hengelo.

Na slechts één debuut EP stonden ze al op de Zwarte Cross (2012/2013), Oerol 2013, de Popronde 2013 en Ribs & Blues 2014. Waren ze support van nationale en internationale artiesten, waaronder Rival Sons, Hollis Brown (USA) en Bob Dylan in de HMH. En werden ze winnaar van de Grote Prijs van Twente 2013 en van de Popprijs Overijssel 2014. En dan… ja, dan wordt het de hoogste tijd voor de Muziekzolder in Maasdijk! Jan’s juke joint, een sfeervolle muziekclub in Westland, die werd opgericht in oktober 2009 (en dus het 5-jarig bestaan vierde). De afgelopen jaren oogstte veel regionale, maar ook nationale en internationale live bands daar succes. Ook het vijftal van Texas Radio voelde zich er snel thuis. Hoe kan het ook anders als je bij gelijkgestemde muziekliefhebbers op bezoek komt. De zompige rock, blues en psychedelica sloeg direct aan bij de geestverwanten waardoor een feestje gegarandeerd werd.

Het eerste dat je je afvraagt is: hoe komt een jonge gozer als Arthur Akkermans aan zo’n doorleefde stem? De aimabele intelligente knul die zijn studie combineert met zijn Texas Radiowerk, gaat als een beest tekeer op het podium. De band speelt met het aanstekelijke charisma van old rocker dudes. (Mott the Hoople’s ‘All the Young Dudes’ zou niet misstaan op de setlist). Dat Arthur’s teksten in zijn enthousiasme soms slecht verstaanbaar zijn, wordt op de koop toe genomen. Evenals af en toe een gejat introotje (Green Onions en Fire van Hendrix) in de eigen nummers. Alle zes de eigen nummers zijn ook live van uitzonderlijke kwaliteit. Zoals het bluesy ‘Man in a Van’ met pompend ritme, heerlijk slidegitaar werk door Niek Cival en niet te vergeten de opzwepende bluesharp begeleiding door Arthur. Het uptempo ‘Rock in Soul’ is op en top Doors, maar dan wel in Texas Radio stijl. Joris van den Berg tovert met gemak een psychedelisch orgelgeluid uit zijn Hammond en ook de groovy baslijntjes zijn aanwezig. De bandnaam zal ongetwijfeld afkomstig zijn van The Doors song ‘The Wasp’ (Texas Radio And The Big Beat).

Experimentele klanken en ongebruikelijke (rock)instrumenten als trompet worden ook niet geschuwd. Tom Waits komt om de hoek kijken in ‘Black Crow’. En ‘Sharp Knives’ zit weer vol met jaren zestig en zeventig invloeden. Van Howlin’ Wolf tot Iron Butterly en van Canned Heat tot DeWolff… van alles zit erin. En ach, we kunnen wel namen blijven noemen maar uiteindelijk is Texas radio toch gewoon Texas Radio! Want daarvoor is hun sound echt ‘eigen’ genoeg. Niet in de minste plaats door die eigenwijze Hammond sound door Joris van den Berg, het prettige (slide)gitaargeluid van Niek Cival en de al eerder geprezen vocalen door Akkermans. Het jeugdige ritmeduo, bassist Teun Eijsink en drummer Imanishi Kleinmeulman, klinkt speels en retestrak tegelijk.

Er wordt lustig op los gejamd maar gelukkig wordt langdradigheid vermeden. Want er is ook plaats voor een vrolijk bluesnummer als ‘Texas Blues’ of het catchy: ‘Girl Named Rhino’. En covers als ‘Gloria’ (Them) of ‘Lazy’ (Deep Purple) passen naadloos in het eigen TR-repertoire. En ook hierbij is het plezier uit de begintijd nog steeds aanwezig. Want de schavuiten dweilen, klimmen en rollebollen regelmatig op en over elkaar heen. Met een vurigheid die zijn weerga niet kent. Bij voorkeur met een koude fles bier binnen handbereik, dat dan weer wel. Als toegift mag de Zolder nog uitgebreid swingen op de blues traditional ‘Rollin’ and Tumblin’ (o.a. Muddy Waters). Texas Radio is wat ons betreft een station dat onaflatend uit móet blijven zenden. Een prima band op een passende locatie.
Facebook: www.facebook.com/texasradionl