Archief voor de categorie 'video of the month'

Popprijs Westland 2014 finale 151114

Geplaatst op 17 November 2014 door Giel

Zaterdag 15 november 2014 vond in Nederland Drie in Wateringen de finale plaats van de 2e editie van Popprijs Westland. Een initiatief van WPC Nederland Drie en Muziek Centrum Westland. De finalisten waren: Harvest Road, FON 14, Betrayed bij Rage en 12:04 [Twelve04]. Alle vier de bands kregen op weg naar deze finale professionele bandcoaching en twee bands gingen tot slot nog aan de haal met: een phototshoot (best band performance) en studiotijd bij Mantis Audio en een optreden op het DijkRock Festival 2015 (beide voor de beste band). Eervolle vermeldingen waren er voor alle deelnemers, organisatie, sponsoren én fans/bezoekers! Zie hier een beeldimpressie van de finale-uitslag plus de reactie van de winnaars:

BANDS:

12:04
Members: Myscu (vocals), Stephan (bass), Eddo (drums), Mark (guitar).
Genre: Grooving mix of Rock, Funk and Rap
Hometown: Nederland en Omstreken

Betrayed By Rage
Members: Peter van der Scheer (vocals), Toby Weidmann (drums), Robin van Lier (bass/backing vocals), Koen Smits (lead guitar), Eizejan Vellekoop (rhythm guitar).
Genre: Metal.
Hometown: Naaldwijk

Fon 14
Members: Bradley Pigmans (zang), Leonard de Jong (gitaar), Jesper Boon (drums), Sjoerd Schaap (basgitaar).
Genre: Rock.
Hometown: Westland

Harvest Road
Members: Rafael vd Wel (zang/gitaar), Jos Zuiderwijk (drums), Robert Verkade (bas) Niels Molenaar (toetsen/ gitaar), Jeroen Voogt (gitaar).
Genre: Southern rock, country, rock ‘n roll, funk, pop, indie rock en blues.
Hometown: Westland.

Twee van de vier finalisten speelden op donderdagavond 6 november ook op de Muziekzolder in Maasdijk.

Ben Caplan & The Casual Smokers (CAN)[vid]

Geplaatst op 23 February 2012 door Giel



Ben Caplan & The Casual Smokers perform “Conduit” @ The Company House, March 15th, 2011. [Filmed & edited by Jeff Miller]

De muziek van Caplan & The Casual Smokers blinkt uit in diversiteit, variërend van poëtische ballads tot hectische gipsy folk. De nummers bevatten een verrassende diepte en muzikaliteit. Begonnen als een bij elkaar geraapt zooitje muzikanten, overtuigd door de meesterlijke genialiteit en drive van Ben Caplan. Hij is de echte schreeuwlelijkerd en neemt het publiek mee in zijn nummers door de verrassende refreinen, waar opvalt dat hij toch wel een behoorlijke gelijkenis heeft met Tom Waits (niet qua uiterlijk, des te meer qua vocalen). Voor The Casual Smokers kan het niet gek genoeg op het gebied van hun muziekinstrumenten, van contrabassen tot violen en van sax tot fluit!

Het album ‘In the Time of the Great Remembering’ werd uitgebracht op 3 september 2011 en is verkrijgbaar op vinyl en online. In april 2012 zal de band weer door Nederland toeren.

Livin’ Blues Xperience 05/01/12

Geplaatst op 6 January 2012 door Giel

Follow Gillespy on Twitter BBfacebook

Livin’ Blues Xperience - Black Magic Woman
Jan 05th 2012 - Muziekzolder Westland

From 1967 to 1975 “Livin’ Blues” with their blues-boogie-rock and shuffle music was really hot! Hits like Wang Dang Doodle, LB Boogie and Black Liza conquered Holland and the rest of Europe and the band performed with pop giants like Steve Lukather (Toto), Peter Green (Fleetwood Mac), Desmond Dekker, Canned Heat, Adje van den Berg (White Snake), Thijs van Leer (Focus) and many others.

Since a few years, frontman Nicko Christiansen renamed his band as Livin’ Blues Xperience and returned on the major jazz and blues festivals in the Netherlands and Europe like the Park Pop festival in the Hague with over 150.000 visitors and the majestic Svetlanov theatre in Moscow with over 2000 seats. In 2008 the band did various tours in Poland, Hungary, Slovakia, Spain and even Indonesia and released in the meanwhile their new album “This is the time". In 2009 the band was voted by the readers of the blues magazine “Two Blues” as best international blues band in Poland.

Blaudzun balanceert tussen broosheid en blijde bombast

Geplaatst op 19 December 2011 door Giel

gezien & gehoord in: de Kroepoekfabriek, Vlaardingen
band: Blaudzun
support: Charles Frail
datum: zaterdag 17 december 2011
review door: Giel van der Hoeven
foto’s: Arjan Vermeer
voor: The Blues Alone?

tbablaudzun1712110

Kent u hem nog? Lange Pier uit de TV-serie Floris uit 1969, een enorme vent met een zwarte baard. Ik moest gewoon even aan deze immorele veroveraar denken toen Johannes Sigmond aka Blaudzun afgelopen zaterdag het podium van de Kroepoekfabriek beklom. Maar dat is dan ook de enige vergelijking tussen de schurk en de in het zwart geklede singer-songwriter met de dikke bril en de fragiele stem. Of het moet de term ‘veroveraar’ zijn, want Blaudzun is een veroveraar van harten als vernieuwer van de Dutch indie rockmusic. Of van de donkerbruine americana muziek of folkrock zo je wilt, of eigenlijk gewoon: vertolker van bloedmooie popliedjes. Aan de vooravond van de release van het derde Blaudzun album ‘Heavy Flowers’ (06-01-2012) gaf hij met zijn achtkoppige band een try-out voor de komende voorjaarstour in de knusse en sfeervolle Kroepoekfabriek, een podium gevestigd in een authentiek pakhuis, de voormalige kroepoekfabriek aan de Koningin Wilhelminahaven in Vlaardingen. Waarmee weer een hoogtepuntje aan de toch al zo bijzondere live reputatie van Blaudzun kon worden toegevoegd.

tbablaudzun17121100

Dat was in elk geval de mening van ons als blij verraste toehoorders, maar ook die van Johannes zelf. De imposante Utrechter (geboren in Arnhem, 1974) toonde zich na afloop tevreden over het optreden en over de sfeervolle zaal. Een paar uur later liet hij zijn persoonlijke genoegen nogmaals via Twitter blijken: “Dank iedereen @kroepoekfabriek, wat een mooie avond en wat een leuke zaal zeg! Geniet van de nacht.” Dat het zo’n mooie avond was geweest had zeker ook te maken met de support; de jonge Amsterdamse zanger, gitarist en songschrijver Charles Frail. Frail (eigen naam: Karel Ensing) vertolkte poëtische folksongs, zichzelf slechts begeleidend op de akoestische gitaar. Via zijn laptop werden er op een groot projectiescherm beelden vertoond van ‘the making of the albumcover’ van zijn laatste CD ‘Morning It Breathes’. En alle titelteksten waren zodoende ook mee te lezen dan wel mee te zingen. Maar, zo deelde hij ons mee: “niet alleen maar naar het scherm kijken hoor, ook af en toe een beetje naar mij". Dat zijn broze vibrerende stem veel gelijkenis treft met die van Antony Hegarty (Antony and the Johnsons) is absoluut geen bezwaar. Dit omdat het repertoire en de performance van Frail veel luchtiger is dan die van de Britse zanger met die aparte ‘vrouwelijke’ stem. Verder zijn er in Frails’ repertoire ook invloeden van Nick Drake en Bon Iver terug te horen maar als performer is de blonde bebrilde en bebaarde singer-songwriter helemaal zichzelf.

tbablaudzun1712111

Het optreden was ingetogen en aandoenlijk en de sfeer die Frail wist te creëren was indrukwekkend. Zeker als je in ogenschouw neemt dat instrumentatie als piano, viool, cello, fluit, harp, trompet en percussie zoals dit op de CD te horen is door Charles’ begeleidingsband the Moulting Frames, live geheel achterwegen wordt gelaten. Zelfs de tsjirpende vogeltjes en de voice-overs blijven exclusief bewaard voor de CD. En dat maakt Charles Frail op het podium nou zo puur en ontwapenend. Die CD ‘Morning It Breathes’ is overigens - naar goed voorbeeld van Sam Baker’s driedelige Mercy/Pretty World/Cotton - het eerste deel van een trilogie die voorts uit ‘Mirror River’ en ‘City Fire’ zal gaan bestaan. De eerste vijfhonderd exemplaren zijn verpakt in een zelf in elkaar gefröbelde hoes van bedrukt wit karton omstikt met zwart garen door wit kaasdoek, en bestempelt met de titelteksten. Dit mooie stukje huisvlijt vond na afloop - ook door ons - gretig aftrek aan de merchandise stand. En terecht, want zulke creativiteit móet natuurlijk gewoon beloond worden.

tbablaudzun1712115

De toon was dus al gezet en sfeer zat er lekker in. Geen twijfel mogelijk dat dit een bijzondere singer-songwriters avond vol nostalgie en melancholie zou gaan worden. Blaudzun trad aan met een indrukwekkend gezelschap muzikanten. Behalve zijn onafscheidelijke “broertje” Jacobus Sigmond (o.a. gitaren en zang) had hij violiste/zangeres Judith van der Klip (bekend van de Golden Strings en het strijkkwartet Rose Musicali) meegenomen. Maar ook de aan het conservatorium afgestudeerde singer-songwriter Franc Timmerman (o.a. The Guilt) die de basgitaar, xylofoon en trom mocht bespelen. Multi-instrumentalist annex klankontwerper Laurens M Palsgraaf (o.a. Ponoka, the Jetlags) speelde trompet, synthesizer, xylofoon en percussie. Evenals Joël Grimberg die ook trompet, xylofoon en percussie speelde en Wouter de Waard (ex El Pino & The Volunteers) zat achter de drums. De toetsen van de piano, het orgel en een accordeon werden bespeeld door Tom Swart - sinds jaren actief in de Utrechtse indie popbands Pondertone en Dial Prisko.

tbablaudzun1712112

De concert opener ‘Flame On My Head’ was gelijk de eerste sneak preview van het nieuwe album ‘Heavy Flowers’. Na een akoestische gitaar intro volgt een onheilspellend lied met een donkere melodie en de karakteristieke klaagzang van Blaudzun. Het ritme wordt aangegeven met handgeklap door de bandleden. Als dit de maatstaaf is voor het nieuwe album staat ons nog heel wat moois te wachten! Want ook het later in de show gespeelde dromerige ‘Heavy Flowers’ en de nieuwe single ‘Elephants’ zijn van een kwalitatief hoogstaand niveau. Uiteraard kwamen er ook veel songs van de eerdere CD’s aan bod waarbij met namen ‘Wolf’s Behind the Glass’, ‘Midnight Room’ (mede gezongen door Judith van der Klip), ‘Sunshine Parade’ en niet te vergeten de bekendste single ‘Quiet German Girls’ er blikken van herkenning waarneembaar waren bij het aandachtige Kroepoekfabriek publiek. Met het meeslepende ‘Jezebelle’ met vocale “Hey! Ho!” begeleiding door alle bandleden kwam het enerverende optreden zo’n beetje tot een apotheose. Het publiek roerde zich ook wat meer en voorzichtig worden verzoekjes als ‘Redemption Song’ (Bob Marley cover) en ‘Shout’ (Tears For Fears cover) geroepen. Maar Blaudzun had zijn plan allang getrokken en richtte zich op het repertoire zoals dat waarschijnlijk na de release van ‘Heavy Flowers’ in de clubs, zalen en op de festivals gespeeld zal gaan worden. En wellicht ook over de grens, want als één ding duidelijk werd zaterdagavond was het wel dat Blaudzun een band is met internationale allure!

tbablaudzun1712113

De platen van Blaudzun roepen muzikaal soms vergelijkingen op met werk van Arcade Fire, Beirut en The Veils en volgens sommige zelfs met Damien Rice, Ane Brun en Ryan Adams. Maar live lijkt het wel of de geest van Jeff Buckley aanwezig is of dat je naar een David Lynch soundtrack luistert. Natuurlijk heeft dat ook met een intieme setting en met de vibe van het betreffende podium te maken, en de Kroepoekfabriek leek de perfecte locatie voor deze artiesten. Want hun muziek brengt je naar een wereld van extremen. Van breekbaar - wanneer troubadour Blaudzun in zijn eentje met een akoestische (mini)gitaar een tedere ballade speelt - tot uiterst dynamisch, als de complete band een kakofonie van geluid produceert. Waarbij het knap is dat zo’n scala aan instrumenten toch steeds weer hecht blijft klinken. Want muziek van Blaudzun balanceert tussen broosheid en blijde bombast. Ondanks dat Blaudzun zich aan het einde van de show excuseerde voor bepaalde instrumenten die niet helemaal werkte zoals het moest (inherent aan een try-out) beleefden we een welbehaaglijk optreden. Een voorbode van ongetwijfeld een prachtige (uitverkochte) voorjaarstour en hopelijk weer een magnifieke luisterrijke CD. Kwaliteit verloochend zich niet maar de tijd zal leren of de artiest Blaudzun de anonimiteit ontstijgt waarin zijn naamgenoot en Deens wielrenner Verner Blaudzun vroeger te lang is blijven hangen. Of om in wielertermen te blijven: ‘Heavy Flowers’ wordt voor Blaudzun “de dood of de gladiolen!". Een ereplaats is hem van harte gegund.

tbablaudzun1712114

Blaudzun - Flame on my head

Setlist Kroepoekfabriek:
01. Flame On My Head
02. Who Took The Wheel
03. We Both Know
04. Solar
05. Le Chant Des Cigales
06. Wolf’s Behind the Glass
07. Midnight Room
08. Heavy Flowers
09. Quiet German Girls
10. February Flare
11. California/Black Thread
12. Suday Punch
13. Sunshine Parade
14. Jezebelle
15. Streetcorner Shouter
16. Elephants (+ encore)
17. Ghost Rocket
(+ encore)

Blaudzun, de band:
Johannes ‘Blaudzun’ Sigmond - zang, (akoestische)gitaren
Jacobus Sigmond - gitaren, banjo, lapsteel, glockenspiel, zang
Judith van der Klip - viool, gitaar, trom, zang
Tom Swart - piano, orgel, accordeon
Wouter de Waard - drummer
Franc Timmerman - basgitaar, xylofoon, trom
Laurens M Palsgraaf - trompet, synthesiser, xylofoon, percussie
Joël Grimberg - Trompet

Zie hier het programma van de Kroepoekfabriek.

Charles Frail - ‘Morning it Breathes Pts. 6-9′ (Street Folk Session)

De ‘high heel stiletto blues’ van Ana Popovic

Geplaatst op 19 November 2011 door Giel

Follow Gillespy on Twitter BBfacebook

gezien & gehoord in: Arsenaaltheater Vlissingen
band: Ana Popovic Band
support: Stonecold
datum: vrijdag 18 november 2011
review door: Giel van der Hoeven
foto’s door: Arjan Vermeer - The Blues Alone

tbaapb18111101

Ana Popovic is een strijdlustige dame, bekijk alleen haar concertagenda maar eens. Na een tour van vier maanden door de USA doet ze van oktober 2011 tot april 2012 Europa aan met tussendoor ook nog een uitstapje naar India (Mahindra Bluesfestival in Mumbai). Om vervolgens vanaf de zomer van 2012 weer naar de VS en het Caribische gebied te gaan. Gelukkig vond ze tijd om ook nog twee optredens in haar tweede thuisland Nederland te geven. In oktober was dat in café de Noot in Hoogland (Amersfoort) en afgelopen vrijdag 18 november in het historische Arsenaaltheater in Vlissingen. Dit theater maakte deel uit van de Napoleonische vestingwerken aan de rand van de binnenstad. Vanuit deze vesting had Napoleon in 1801 het plan opgevat om Engeland te veroveren. In 2011 is het één van de speel locaties van waaruit de 35-jarige singer-songwriter en gitarist Ana Popovic met haar band heel Europa én Amerika, of eigenlijk gewoon de hele wereld wil veroveren.

tbaapb18111103

En aan boord van de Ana Popovic Band ook een Fransman: drummer Stephané Avellaneda. Maar hiermee houdt de voorgaande vergelijking met de Franse verovering dan ook direct op. De Ana Popovics Band is verder wel een internationaal gezelschap, waarvan de wijze van veroveren professioneel maar vredelievend is. En de rollen zijn onderling goed verdeeld. De Servisch/Nederlandse Ana en de Italiaanse toetsenist Michele Papadia bewegen ingetogen. De eerste bespeelt functioneel maar soms ook wat plichtmatig zijn keyboards en Ana speelt zoals altijd gedreven, met veel gevoel en technische perfectie nastrevend. Ze lijkt soms extatisch in haar eigen virtuoze gitaarspel op te gaan. Drummer Avellaneda en de energieke Groningse bassist Ronald Jonker gaan aan één stuk tekeer als beesten. Vooral Jonker is hyperactief en overbeweeglijk maar de baspartijen zijn stuwend en zijn solo’s origineel en swingend. Historisch besef op muzikaal gebied kan je Ana Popovic ook niet ontzeggen. Op haar recente album ‘Unconditional’ (2011) en in de live shows vereert ze namelijk illustere vocale voorgangsters zoals Nina Simone, Koko Taylor en Sugar Pie DeSanto. Respectievelijk de klassieke songs ‘Work Song’, ‘Voodoo Woman’ en ‘Soulful Dress’ van deze legendarische vrouwelijke soul- en bluesvocalisten kwamen dan ook live uitgebreid aan bod, dit tot genoegen van vooral de rustig meeswingende dames in het publiek. En bijna alle andere eigen gecomponeerde ‘Unconditional’ tracks werden ook gespeeld. Maar bovenal is Ana Popovic een voortreffelijke gitarist die in verschillende stromingen zoals blues, rock, funk, jazz en fusion spelenderwijs haar weg weet te vinden.

tbaapb18111102

In het instrumentale openingsnummer ‘Slideshow’ gaf ze met haar slide gitaarspel al direct haar visitekaartje af. Gevolgd door haar eerste vocale bijdrage in de ‘Work Song’ waarmee ze de bezoekers van het Arsenaaltheater in één klap overtuigd had van de aanwezige munitie in háár arsenaal. In de funk- en soul getinte nummers zoals ‘Your Love Ain’t Real, ‘Unconditional’ en voornamelijk ‘Summer Rain’ en in de toegaven ‘Reset Rewind’ dat ‘gitaarloos’ werd gespeeld, deden haar soulvolle vocalen soms een beetje denken aan wijlen Amy Winehouse. Terwijl je bij songs als ‘Business As Usual’ en ‘Voodoo Woman’ juist in de veronderstelling bent naar een donkere doorleefde soulzangeres te luisteren. Maar zowel haar stemgeluid als haar gitaarsound steken ondanks deze vergelijkingen zeker niet bleekjes af tegen de donkere originelen. In tegendeel, in de slow blues ‘One Room Country Shack’ steekt Ana zo overtuigend van wal dat je Buddy Guy’s versie bijna zou gaan vergeten. En dan hebben we het hier wel over de legendarische Amerikaanse blues- en rockgitarist die bijvoorbeeld Jimi Hendrix ook heeft geïnspireerd.

tbaapb18111104

Buddy Guy is ook de man waarmee Ana Popovic in september zelf nog het podium mocht delen op het Russian River Jazz & Blues fesival in Guerneville California. Zoals ze dat eerder deed met B.B. King en vele andere levende manlijke gitaarlegendes. Want de blonde Ana Popovic mag dan op en top vrouw zijn - ze accentueert dat nog eens met haar sexy kleding en blinkende sieraden - het niveau van haar high heel stiletto blues is zo hoog als de hakken die ze op de bühne draagt. De waardering voor haar vanuit ‘het vak’ is dus erg groot . De waardering van het Vlissingse publiek gezien de positieve reacties trouwens ook. Behalve enkele diehard fans die Ana al jaren volgen was de Servische schone voor vele aanwezigen een onbekende bezienswaardigheid, en onbekend maakt onbemind. Maar volgens het huidige strijdplan is de Ana Popovic Band van zins om daar op korte termijn een einde aan te maken en wereldwijd naamsbekendheid te genereren. Dat betekent dus veel spelen van clubs en theaters tot grote zalen en festivals, zo ook in muziekgezind Vlissingen. Op die manier kan je in de jazz- en bluesscene het beste je studiowerk promoten. En dát hebben Ana Popovic en haar mannen goed begrepen. Zoals één van de enthousiaste manlijke bezoekers van middelbare leeftijd na afloopt wijzend op de zojuist gekochte en gesigneerde CD tegen ons in een onvervalst Zeeuws accent zei: “As je dit gaè ‘oôrn, komt er ‘n joengensdroôm uut è!”

tbaapb18111107

Ana Popovic Band:
Ana Popovic - guitars, lead vocals
Ronald Jonker - bass
Stephané Avellaneda - drums
Michele Papadia - keyboards

tbaapb18111106

Setlist:
01) Slideshow (Unconditional)
02) Work Song (Unconditional)
03) Business As Usual (Unconditional)
04) How’d You Learn To Shake It Like That? (Still Making History)
05) Count Me In (Unconditional)
06) Your Love Ain’t Real (Unconditional)
07) Unconditional (Unconditional)
08) Summer Rain (Unconditional)
09) Change My Mind (Comfort To The Soul)
10) Long Way Home (Ana!)
11) You Don’t Move Me (Still Making History)
12) Voodoo Woman (Unconditional)
13) Soulful Dress (Unconditional)
14) One Room Country Shack (Unconditional)
15) Navajo Moon (Comfort To The Soul/Ana!)
16) Hold On (Still Making History)
Encore:
17) Reset Rewind (Unconditional)
18) Wrong Woman (Blind For Love)

tbaapb18111105

Lees binnenkort een exclusief interview met
Ana Popovic op The Blues Alone?
Lees ook de CD recensie van ‘Unconditional’.



[vid by vincentlyons]