Archief voor de categorie 'Algemeen'

Swingen, zwijmelen en genieten bij het 16e Blues aan Zee festival

Geplaatst op 12 November 2017 door Giel

Twitter facebook YouTube E-mail

gezien & gehoord in: De Noviteit in Monster Westland
evenement: 16e Blues aan Zee festival
datum: zaterdag 11 november 2017
tekst door: Giel van der Hoeven
foto’s door: © Johan Sonneveld [alle foto’s]
video door: © Arnold Velders

Op de 16e editie van het indoor Blues aan Zee festival traden louter award winnaars en genomineerden op. Hierdoor was de line-up van een hoog niveau en dat was te merken aan de publieke belangstelling. De drie podiumzalen in de Noviteit waren de hele avond afgeladen vol. En ook in de foyer was het steeds een gezellig samenzijn van in- en uitlopende blues liefhebbers. Onder de optredende artiesten waren veel oude bekenden te bewonderen. Alleen de Spaanse gitariste/zangeres Susan Santos debuteerde met haar trio in het voormalige klooster van Monster. De overige Nederlandse muzikanten gaven er in de afgelopen 15 jaar al eerder acte de présence.

Onder die vertrouwde bluesgezichten ook Ralph de Jongh. Tien jaar geleden trad de singer-songwriter al op in The Cotton Club, zoals de Kloosterkelder toen genoemd werd. En in de zomer van 2014 gaf hij zijn bijdrage aan het benefiet bluesfestival ALS Blues Helpt! Er is veel gebeurd in het afgelopen decennium, maar de einzelgänger op klompen is geen spatader verandert. Oké, een tussentijdse poging om met zijn band Crazy Hearts meer voet aan de grond te krijgen mislukte jammerlijk. Maar de woorden ‘eerlijk’ en ‘puur’ blijven nog steeds van toepassing op de performance van deze ruwe blonde bolster met een zwarte ziel. Hij bracht de kelder al op een vroeg tijdstip tot het kookpunt. Een heerlijk begin van een enerverende avond.

In de weer fraai gedecoreerde Juke Joint gingen Richard van Bergen & Gait Klein Kromhof een stuk rustiger van start. Beide zijn roots-muzikanten in hart en nieren en hebben hun sporen reeds dubbel en dwars verdiend in de blues-scene. Toch spatten ook hier het enthousiasme op een intense manier van hun optreden af. Gait (o.a. Champagne Charlie, Vage Klachten) speelt de bluesharp in de oude akoestische stijl en Richard (zang/gitaar) is misschien wel de meest hardwerkende bluesartiest van Nederland. Samen vormden ze een prima koppel die ‘het liedje zelf’ steeds als uitgangspunt namen. Die liedjes waren met name traditionals, maar ook solowerk van Gait en Richard én songs van de nieuwste Rootbag CD kwamen aan bod. Gecombineerd met veel improvisatie en innemende gesproken introducties bleef dat anderhalf uur lang boeiend. En, wellicht staat er in 2018 een cd van dit bijzondere duo op stapel, zo wist Van Bergen ons te melden.

Ondertussen was op de Mainstage Dusink Blues begonnen. Een nieuwe naam met wederom vertrouwde gezichten aangevoerd door de actieve grijze eminentie van de Nederblues: Kees Dusink (o.a. 12 Bar Bluesband). Met de voormalige ritmesectie van de Veldman Brothers Donald van der Goes en Marco Overkamp, gitarist Stephan Bijl (o.a. The Dead Flowers) en de voluptueuze leadsinger Marc Brocken (The Antones) is hij erin geslaagd om weer een succesformule te realiseren. Hun slogan ‘blues vanuit de onderbuik’ is hier letterlijk en figuurlijk van toepassing. Rhythm & Blues met invloeden uit roots, soul en funk maken daar deel vanuit. Met zowel covers als met eigen werk, waarbij de swingende Westcoast blues wordt afgewisseld met heerlijke ballads. Met o.a. Peter Green, Eric Clapton, Albert Collins, Albert en BB King als inspiratoren. Een band die je zo op ieder bluesfeestje kan neerzetten.

Dat gold ook voor AJ and the Wildgrooves, waren het niet dat het hart van die band momenteel akoestisch klopt. Samen met het jonge natuurtalent Guy Smeets struinen Alexandra Jolanda Plug en Klaas Kuijt nu de kleine podia af als AJ Plug & Guy Smeets. Dit in afwachting tot de theatershow ‘Johan Derksen Keeps The Blues Alive’ in 2018, waaraan Sandra (AJ Plug) een bijdrage zal gaan leveren. En in afwachting van nieuw werk van Guy Smeets die hiervoor druk aan het schrijven en componeren is. Tussentijds maken de geboren bluesbeesten dus in deze akoestische samenstelling de podia onveilig. Waarbij de kwetsbare zielen achter dit trio nóg meer tot uiting komen. Met voornamelijk door Sandra geschreven repertoire van de Wildgrooves cd’s ‘Let Go or Be Dragged’ (2014) en ‘Chew Chew Chew’ (2016). De magistrale gitaarlicks en solo’s van Smeets sloten perfect aan bij haar krachtige ongepolijste stem. Steun en toeverlaat Klaas ‘Wildgroove’ hield hierbij de boel ritmisch op de rails met zijn akoestische gitaar. Het was swingen, zwijmelen en genieten.

Maar dé sensatie van het festival was toch de Spaanse linkshandige gitariste Susan Santos. Dat kwam deels door haar onbekendheid bij een groot deel van het publiek maar voornamelijk door haar virtuositeit. Zo klein als deze señorita van stuk is, zo groots waren haar daden. Zeker als je je bedenkt dat de Shuffle Woman op een autodidactische manier leerde gitaar spelen en zingen. Met haar powertrio dat bluesrock en roots combineert speelde ze al in veel clubs en op festivals in diverse Europese landen en in de VS. Nederland zal er nu ook aan moeten geloven. Want Susan’s uitstekende stem, aantrekkelijke gitaarstijl en sterke podiumperformance zijn zeer verfrissend in de hedendaagse blues-scene. Ze verraste daarmee ook iedereen in de bomvolle kloosterkelder. Uitbundig, maar op sommige momenten juist ingetogen. Bewonderingswaardig hoe ze met de bluesballad ‘Long John Blues’ de kelder muisstil kreeg. Sinds 2010 bracht de Madrileense vier cd’s uit waarvan de meest recente ‘Skin & Bones’ (2016) na afloop gretig over de toonbank ging.

Voor het sluitstuk van de avond was Richard van Bergen weer verantwoordelijk. Met zijn bandgenoten van Rootbag, bassist Roelof Klein en drummer Jody van Ooijen stond hij weer zo fris als een hoentje op de Mainstage. Een band die als naam al ruim zeven jaar bestaat maar in samenstelling door de jaren heen (door omstandigheden) is gewijzigd. Maar de onvolprezen voorman bleef dus Van bergen die ook zo’n beetje alle eigen songs voor de band schreef. Zo ook voor het onlangs verschenen album ‘Walk On In’ waarover de kenners weer unaniem lovend waren (wanneer gaan we dit soort muziek nu eindelijk eens op de radio horen?). Natuurlijk kregen we veel songs van die cd te horen, maar ook van hun debuutplaat ‘Rootbag’ uit 2014. Waarbij die aanstekelijke zompige rootbag-sound met bonkende ritmes en messcherpe gitaarriffs en solo’s inmiddels voor steeds meer mensen herkenbaar wordt. Van Bergen & Co weten diverse stijlen uit de Rhythm & Blues, Delta blues en New Orleans klanken te combineren tot een geheel eigen Hollandse blues-sound die internationaal aanspreekt. Zulke bevlogen en bedreven muzikanten moeten we koesteren in ons koudbloedige kikkerland. En gelukkig zijn er nog voldoende liefhebbers die dat doen. Het bleef daarom nog tot in de late uurtjes aangenaam druk in de Monsterse Noviteit. De 16e editie van Blues aan Zee was, met artiesten uit de top van de Nederlandse blues-scene en een Spaanse revelatie, er eentje om nog lang op terug te kijken.

The Rolling Stones - No Filter @ Arnhem

Geplaatst op 16 October 2017 door Giel

Twitter facebook YouTube E-mail


[292 stone and no filter live @ Gelredome Arnhem]


[the final Dutch bow?]


[Kees, Giel, Arjan, Ian… ready to roll!]


[pre-party in Elden - of all places]


[w/ r’n r junkie Roon Stick - the selfieking]

The Rolling Stones - Gelredome
Arnhem, The Netherlands
Sunday Oct. 15 2017

SETLIST

Sympathy for the Devil
It’s Only Rock ‘n’ Roll (But I Like It)
Tumbling Diceeo
Just Your Fool
(Buddy Johnson and His Orchestra cover)
Ride ‘Em on Down
(Jimmy Reed cover)
Dancing With Mr. D
She’s So Cold (by request)
You Can’t Always Get What You Want
Paint It Black
Honky Tonk Women
(followed by band introductions)
Happy
(Keith Richards on lead vocals)
Slipping Away
(Keith Richards on lead vocals)
Miss You
Midnight Rambler
Street Fighting Man
Start Me Up
Brown Sugar
Jumpin’ Jack Flash
Encore:
Gimme Shelter
(I Can’t Get No) Satisfaction

TBA? review by Nicolette (y)

Bijna Perfect [zkv]

Geplaatst op 12 October 2017 door Giel

Twitter facebook YouTube E-mail

‘Ik hoef geen kranten of theeblaadjes te lezen om te begrijpen dat deze wereld werd geschoren - door de hand van een dronken kapper.’ Dat is een mooie, haast poëtische zin, toch? Hij vertelde erover met gepaste trots. Waarbij de blos op z’n wangen zelfs door zijn stoppelbaard te zien was. Hij schreef ‘Drunken Barber’s Hand’ samen met zijn jeugdvriend Rod Picott. Een uitdagend liedje om ons allemaal door deze ‘interessante tijden’ heen te loodsen. De twee waren geïnspireerd geraakt door een zin uit Meet John Doe. Een filmkomedie uit 1941 met Gary Cooper en Barbara Stanwyck in de hoofdrollen. Over een politieke ‘graswortel’ campagne die door een columnist van een krant onwetend wordt gecreëerd. Met betrokkenheid van een ingehuurde dakloze man, achtervolgd door een machtige mediamagnaat. Met als gevolg grote krantenkoppen door manipulaties. Ja, reeds in vervlogen tijden met zwart-witbeelden - zonder Twitter - wisten bepaalde media de werkelijkheid al te kleuren.

Ook zijn Deense muzikale wederhelft M.C. Hansen luisterde geobsedeerd naar zijn motivering. Niet voor het eerst want ze traden al drie weken samen op. Maar een goed verhaal blijft boeien, keer op keer. Tijdens de pauze zeg ik in de lobby van de Vlaardingse Harmonie tegen zijn Amerikaanse echtelijke wederhelft, dat ze het maar getroffen heeft met zó’n kerel. Karen antwoord dat híj het nóg véél meer treft met zó’n vrouw! Haar glimlach en twinkelende ogen verraadde haar gelijk - en hun gedeelde blijdschap.

Na afloop signeerde Slaid Cleaves de Cd die ik bij zijn vrouw Karen had aangeschaft. Ik complimenteerde hem met het optreden én met zijn korte verhalen op de website. Want deze zanger-gitarist en verhalenverteller is ook een prima schrijver van korte verhalen. Het relaas “The Perfect Gig” was naar mijn bescheiden mening bijna het perfecte verhaal. Toen hij vroeg wat er nog aan ontbrak, verzon ik ter plekke dat een romance tussen de bassist en het wasbordmeisje een opwindend einde zou zijn geweest. Hij lachte beleefd en ging het overwegen, zei hij.

Onderweg naar huis vroeg ik me af wát hij eigenlijk zou gaan overwegen? Immers, een bijna perfect en waargebeurd verhaal pas je niet aan! Evenals een perfect liedje. In gedachten reed ik tienduizend mijl terug op een houten carrouselpaard - om te eindigen waar ik was begonnen. [GvdH]

tekst & foto’s/vids: GvdH101017

Nick Cave - rock and roll tot diep in de ziel

Geplaatst op 7 October 2017 door Giel

Twitter facebook YouTube E-mail

gezien & gehoord in: de ZiggoDome, A’dam
band: Nick Cave and The Bad Seeds (Skeleton Tree Tour)
datum: vrijdag 6 oktober 2017
tekst: Giel van der Hoeven
foto’s: Lizzy van der Hoeven & © Nick Cave promo

‘How big am I?’ Hij bedoelde het letterlijk maar zal het zich ongetwijfeld ook figuurlijk afgevraagd hebben. Tijdens ‘Higgs Boson Blues’ hield een meisje die een meter of tien voor ons stond te filmen een smartphone vlak voor Nick Cave zijn gezicht. Sinds het bestaan van de mobieltjes heeft hij een bloedhekel aan die dingen. ‘How big am I, like this big?’ De twee cm tussen zijn duim en wijsvinger hakte erin, hard en scherp(zinnig). Symbolisch voor het gehele optreden die avond.

Het meisje filmde onverstoord door en de hele avond bleven we smartphones zien. Onvermijdelijk in deze tijd. Zelfs Nick Cave (60) realiseert zich dat. En we doen er zelf ook aan mee. Het valt niet te ontkennen. Anno 2017 is Nick Cave ‘big’ in de zin van populair. Voor 17.000 toehoorders in de Ziggo Dome… wie had dat jaren geleden gedacht. Zij die hem nog met The Birthday Party in de jaren ‘70 en ‘80 in clubs als Paradiso en Eksit zagen, zeker niet. Na het verlies van zijn 15-jarige zoon Arthur in 2015 was het überhaupt de vraag hoe het nu verder moest met de familie Cave. (Persoonlijk verwoordde ik het verdriet dat ook bij de fans hard aankwam in 2015 in onderstaande stukje poëzie). Middels een schitterende documentaire ‘One More Time With Feelings’ en het album ‘Skelton Tree’ (2016) kwam het antwoord. Een nieuwe tour kon niet uitblijven. Want een man als Nick Cave speelt geen artiest hij ís het in heel zijn imposante lijf en leden. Zijn trouwe volgers weten dat al jaren.

Wrang genoeg brengt persoonlijke ellende in dit social media-era ook populariteit teweeg. De ramptoeristen moeten dan maar op de koop toe genomen worden. Voor duizenden toehoorders in een grote concerthal of voor een handvol fans in een rokerige club. Het is Nick Cave om het even. Hij moet ook leven. Opvallend genoeg (en gelukkig!) ging het niet ten koste van de intensiteit. Al was daar voor de eerste ingetogen nummers ‘Anthrocene’, ‘Jesus Alone’ en ‘Magneto’ wel een aanpassing op het podium voor nodig met doorschijnende gordijnen en sobere belichting. Maar vanaf ‘Higgs Boson Blues’ verdwenen de sombere sluiers en ontpopte hij zich meer en meer als de profeet die boodschappen van Cave-iaanse religie doorgaf. Met de van hem bekende rituelen en zingevingspatronen die daarbij horen. Zoals zijn driftige aansporingen, handgebaren, bokkesprongen, omhelzingen en een bloemetje in ontvangst nemend. Nick Cave ten voeten uit. Alles heeft een betekenis maar hij laat het over aan de verbeelding van zijn publiek. Met als basis een uitgebalanceerde setlist (die overigens ieder optreden hetzelfde is tijdens deze tour).

Via ‘From Her to Eternity’ komt de energie én het volume van Cave en zijn Bad Seeds tot uitbarsting in ‘Tupelo’. Snoeihard maar loepzuiver. Met onheilspellende beelden van woest waaiende palmbomen op de achtergrond. Even gas terug in ‘Jubilee Street’ - wederom zo’n schitterend nummer van ‘Push the Sky Away’ (2013) - maar met een extatische opbouw. En op het moment dat Cave lijkt te zijn getransformeerd in een bezetene, kruipt hij achter de vleugelpiano voor de mooiste ballads: ‘The Ship Song’ en ‘Into My Arms’ met refreinen die in zo’n grote zaal uitnodigen tot community singing; goddank gebeurt dat niet massaal. En gelukkig begrijpt het publiek bij zwarte parels als ‘Girl in Amber’ en ‘I Need You’ dat het luistersongs zijn. Die evenals het duet ‘Distant Sky’ (met de Deense sopraan Else Torp op het beeldscherm) en de titelsong ‘Skeleton Tree’ onafwendbaar in het teken staan van het grote verdriet. Een kind verliezen is het ergste dat een ouder kan overkomen. Hij weet zwetend zijn emoties te verbergen achter een witte handdoek. Ik niet. Het is vreselijk, het is godsgruwelijk mooi.

Toch, je zou het misschien niet verwachten, is Nick Cave een optimist. De signature songs ‘Red Right Hand’ en ‘The Mercy Seat’ worden nog met net zoveel beleving gebracht als toen ze net uit waren. Omdat hij meent wat hij zingt en zingt (zegt) wat hij meent. Geruggesteund door een zesmans band in topvorm met de sublieme alleskunner Warren Ellis als sparringpartner. Dan volstaat een vrij eenvoudig decor met sobere doch doeltreffende belichting. De eerste toegift ‘The Weeping Song’ speelde zich af in het publiek op de camera stage bovenop de Mojobarriers. Het toppunt van saamhorigheid, dichterbij zijn publiek kon hij niet komen. Maar het publiek kon wel dichterbij hem komen. Als een rattenvanger van Hamelen lokte hij tientallen fans mee het podium op en liet ze tijdens ‘Stagger Lee’ verdrinken in blijdschap. Om vervolgens weer tot bezinning te komen met ‘Push the Sky Away’: ‘And some people say it’s just rock and roll. Oh but it gets you right down to your soul.’

SETLIST: Anthrocene; Jesus Alone; Magneto; Higgs Boson Blues; From Her to Eternity; Tupelo; Jubilee Street; The Ship Song; Into My Arms; Girl in Amber; I Need You; Red Right Hand; The Mercy Seat; Distant Sky; Skeleton Tree. Encore: The Weeping Song; Stagger Lee; Push the Sky Away.

Lees ook nog eens deze eerdere concert reviews:
Nick Cave terug in het WFT: episch inspirerend!
Nick Cave & The Bad Seeds: snoeihard en ingetogen in de HMH
Grinderman: smakelijke sound als een dikke hete brei!

Losgeslagen lyriek

Terwijl de decemberwind om het huis huilt
Denk ik aan hem; hoe zou het gaan met hem?
Hoeveel meer verdiepingen zijn erbij gekomen
Op de top van z’n voorhoofd met inktzwart haar?
Zijn z’n dromen die een nachtmerrie werden
Stilaan doorstaan, met haar en met hun jongen?
Dat is vanzelf onbestaanbaar

Terwijl de decemberwind om het huis giert
Denk ik aan hem, de fronsende straatevangelist
Hoeveel meer losgeslagen lyriek is erbij gekomen
Welke songteksten staan er nu op zijn repertoire?
Zijn z’n nachtmerries die droom moesten worden
Stilaan vergaan, en is de pijn bedwongen?
Ook al blijft het onverklaarbaar

Terwijl de decemberwind om het huis raast
Denk ik aan hem, badend in het koude blauwe licht
Dat z’n zwarte manen zelfs zwarter doen uitkomen
Zijn z’n artistieke angsten werkelijkheid geworden?
Stilaan is het verdriet, nog dieper doorgedrongen
En nog altijd onverdraagbaar

Terwijl de decemberwind nu is gaan liggen
Denk ik nog aan hem, het levende literaire schepsel
Die ironie en zelfspot niet schuwt in zijn straatdromen
Zal de zinkende zon die het heldere zicht versperde
Stilaan weer met wit vuur het landschap overstromen?

Ook al blijft het voor altijd een onuitwisbaar vergezicht
Op een begaanbaar pad, naar adembenemend uitzicht

[uit: Opgepakte Draden - GvdH]


Nick Cave: mercy on me - de stripbiografie

Tom Petty 1950-2017

Geplaatst op 3 October 2017 door Giel

Twitter facebook YouTube E-mail


Tom Petty in 2012 @ HMH [© pic Andreas Terlaak]


My favourite TP album:
Tom Petty And The Heartbreaks – Damn The Torpedoes (1979)


My first TP concert: Pinkpop 1977


My last TP concert:
Heineken Music Hall A’dam 2012 - w/ Eddie Vedder

My TOM-20:
01. “The Waiting” 1981
02. “Even the Losers” 1979
03. “Crystal River” (w/ Mudcrutch) 2008
04. “Breakdown” 1976
05. “Swingin’” 1999
06. “Free Fallin’” 1989
07. “I Won’t Back Down” 1989
08. “Listen To Her Heart” 1978
09. “Here Comes My Girl” 1979
10. “Learning to Fly” 1991
11. “Jammin’ Me” (w/ Bob Dylan) 1987
12. “I Should Have Known It” 2010
13. “Room at the Top” 1999
14. “American Girl” 1976
15. “Refugee” 1979
16. “Handle with Care” (w/Traveling Wilburys) 1988
17. “Runnin’ Down a Dream” 1989
18. “Mary Jane’s Last Dance” 1991
19. “I Need to Know” 1978
20. “Stop Draggin’ My Heart Around” (w/ Stevie Nicks) 1981

My TP live review @TBA June 24, 2012 HMH A’dam

My favourite TP book: Petty: The Biography

My TP vids (sorry for the b.q.):

Final TP song live, Sept 25th 2017… “God bless ya!”

My TP farewell tribute: