Twee videoclips met een samenvatting van 10 uur Live radio van The Day The Music Died - Geschiedenis van de Zeezenders, een live uitzending vanuit Museum RockArt van 31 augustus 2010 van 10.00-18.00 uur. Met dank aan de maker/samensteller Alex.
Verdere info en meer links op de website van Alexcity. Of de website voor de zeezenders, vrije radio en Amerikaanse radio.
The Mac Wire Mini Review: by Anne M. Raso - THE MAC WIRE
I had one reason and one reason only to go to the Willy DeVille Birthday Celebration held at BB King’s in Times Square this past Monday night (only two nights from what would have been the legendary singer-songwriter’s 60th birthday): I wanted to see the original Mink DeVille back together and I wanted to see them jam with some of Willy’s later sidemen. I actually lost track of Willy and the boys after I interviewed them backstage at the Capitol Theater in Passaic, NJ in Spring 1978 (and had actually hung out with the band sans Willy circa Summer 1977 in Franklin Lakes…their manager’s mom was friends with my mom in Franklin Lakes, NJ, now made famous as the setting for Real Housewives Of New Jersey). The original band seemed to get unceremoniously dumped while in LA to record the third Mink DeVille album (rumor has it the producer was at fault) and as purveyors of the punk scene will tell you, they were phenomenally talented but kept it more raw and pure rock ‘n’ roll than Willy’s later ensembles. I thought bassist Ruben Siguenza was an especially down-to-earth person and I remember his wallet disappearing from the Capitol Theater dressing room and when I talked to him after the BB King show on Monday night, he didn’t seem to remember this. But that was my main memory from that night other than Willy’s gold tooth and his wife Toots’ piercings (I had never seen either of those things before, to be perfectly honest). As for Monday night’s show, put together by DeVille’s multi-instrumental sidekick David Keyes, it provided some great blasts from the past and to see the original Mink DeVille group do “Gunslinger” (with a few of Willie’s later partners in crime nearby) was a very special moment, possibly not ever to be repeated. Special guests included “mad scientist” axeman Richard Lloyd of Television fame (who played with Willy on several occasions), guitar slayer Steve Conte who did extensive touring with Willy and J. Geils crazyman howler Peter Wolf (who was basically just a Willy uber-fan).
Original Mink DeVille axeman Louie X. Erlanger (who recently brought his bandmates back together for a phone-in conference on his radio show to discuss the old days), probably summed up Willy best by saying, “I admired Willy because he always stuck to his guns” before he and the rest of the “old Minks” performed (appropriately enough) “Gunslinger” from the Cabretta album. The encore featured “Spanish Stroll,” probably one of DeVille’s Top Five most famous songs and it was touching to see so many talented people together who had played behind this misunderstood and tragic musical genius (about 25 great musicians seemed to be enjoying themselves immensely as they fought for just enough space to play on the small BB King’s stage). Willy DeVille said he never would be fully appreciated until after he was gone, and this crowd’s reaction to this show might just be an omen of things to come in terms of Willy reaching “legend” status (many die-hard fans are circulating petitions online to get him nominated for the Rock And Roll Hall Of Fame as well). THE MAC WIRE RATING: 4.5 OUT OF FIVE STARS.
Musicians on stage at BB Kings’ NYC August 23rd 2010 to honour Willy DeVille:
The Original Mink DeVille
[Time period: Cabretta, Return To Magenta, Le Chat Bleu]
Louis X Erlanger (guitar), Ruben Sequenza (bass), Manfred TR Allen (drums), Bobby Leonard (keyboards)
The Mink DeVille Band 1982
[Time period: Coup de Grace, Where Angels Fear To Tread, Live At Montreux 1982 dvd]
Ricky Borgia (guitar), Joey Vasta (bass), Thommy Price (drums), Kenny Margolis (keyboards), Crispin Cioe (sax)
Willy/Mink DeVille Band 1987-1992
[Time period: Miracle, Victory Mixture, Backstreets]
Bobby Curiano (bass), Shawn Murray (drums), Boris Kinberg (percussion), others joined them.
Willy/Mink DeVille Band 1993-1994
[Time period: Live, Live At Montreux 1994 dvd]
David J. Keyes (bass), Shawn Murray (drums), Boris Kinberg (percussion), Seth Farber (keyboards), others joined them. And… YaDonna Wise (unfortunately her sister Doreen wasn’t there).
Willy/Mink DeVille Band 2002-2008
[Time period: Crow Jane Alley, Pistola, Berlin dvd, Lowlands dvd]
Mark Newman (guitar), Darin Brown (keyboards), Bob Curiano (bass), David J. Keyes (bass), Shawn Murray (drums), Boris Kinberg (percussion), Kenny Margolis (keyboards).
Special Guests: Peter Wolf (J. Geil’s Band), Richard Lloyd (Television), Steve Conte (DeVille Band ‘03/New York Dolls/The Crazy Truth). Freddy Koella (who had other liabilities this memorial day, went to join Bob Dylan for a couple of tours in ‘03/’04, so Steve replaced him). And of course his last wife Nina (who got the flowers handed). All the musicians joined at the encore ‘Spanish Stroll’.
Thanks to initiator of the Wdv B-day celeb. show ánd bassplayer David J. Keys (who had to leave the band due to cancer diagnosis at fall 2006. But Willy and Dave worked together at Willy’s place on the album Pistola despite the heavy treatments, he’s a real surviver! Thanks Dave).
The splashy encore of “Spanish Stroll” undoubtedly had enough “savoir faire” to have Willy smiling from the rock and roll heavens above.
Mink Deville - BB King’s, NYC 8/23/10 [photo ©: Dino Perrucci]
Quote by Joseph Vasta jr. [Mink DeVille, played Bass on the albums Coup De Grâce 1981 and Where Angels Fear To Tread 1983]
“It really was a great night to play. Only hope that Willy heard us I miss this man. You should only know the guys played there heart out last night. Sounded freakin’ great! Every one who took part played very well. Did you know that it was recorded and filmed too? Soon to be put out, as far as I know. Mink might be back, keep your fingers crossed okay. I think for a band that only played twice in the last week we did fine! I will put up some pictures from backstage for you when I get the time. Playing around takes up so much time you know. But we all were very glad the turnout we had. We might be doing this again with a smaller band, key guys from Mink DeVille with Peter Wolf singing for the frontman! Let’s see what happens, hang in there okay?! I will let you know from time to time to let you in what’s going on. Till then, peace out world and all you Minkers out there. Love to you. Joey V. jr. And hi there Gillespy, that’s right! I also played with Billy Idol too. I didn’t do the album at the time, I did Willy’s album instead. No I was not at the lowlands gig. We are making a new record now with Thommy Price, his own record, look for it soon. We are still working on it in New York City. It will be done most likely by the end of the year, but what I could do is send you a song off the album if Thommy agrees with that. So you could hear what we are doing, okay? I will let you know when it is a good time or when we get back recording it. Thommy Price is out with Joan Jets’ Black Hearts right now in Canada. Thanks hun, talk later okay have to go tonight, see you tomorow. Joey V. jr. Mink-on!!”
Request To Consider Willy DeVille For Induction In The Rock And Roll Hall Of Fame Petition
@devillefans
Alfons Kiefer (1953, Saarland Germany) is an illustrator/painter who created a lot of great artwork. Since 1981 Kiefer works as a freelance Illustrator in München. He made his first frontcover illustration for German magazine der SPIEGEL in 1983. Music-lovers know him best for his CD-Cover artwork of Willy DeVille’s 2005 album Crow Jane Alley. But he also did very nice pieces of Jimi Hendrix and John Lee Hooker. Take a closer look at his artwork of people, animals, sport and erotic at Alfons Kiefer’s website.
Een groot verlies voor de Haagse en Nederlandse blues scene. En in de eerste plaats voor Jan zijn familie en vrienden. Jan was jaren lang een graag geziene stille kracht achter de schermen en voor de blues podia, een markante, vriendelijke en gedreven bluesman. We zullen hem missen. Allen heel veel sterkte toegewenst.
___
Jan Pet overleden
Jan Pet, één van markantste personen in de Haagse muziekscene, is dinsdagochtend 17 augustus op 64-jarige leeftijd in zijn woning overleden aan een hartaanval. Jan van der Sluis, zoals de Hagenaar in het echt heette, was een onvermoeibare promoter van Nederlandse bluesmuziek. Hij organiseerde bluesconcerten en hing posters voor andere bluesconcerten en -festivals op in Haagse kroegen. Ook hield hij een weblog bij met nieuws over de bluesscene.
Livin’ Blues
Jan Pet werkte in de jaren zestig en zeventig als roadie bij verschillende Haagse bands, waronder de groep Livin’ Blues. Later ging hij zelf bluesconcerten organiseren in Haagse cafés en lokaties als het Openluchttheater Zuiderpark en het Paard van Troje.
Kunstenaar
Daarnaast was Jan beeldend kunstenaar, vooral bekend om zijn met goudverf overgoten kunstwerken gemaakt van plastic speelgoed en afval.
Hofstad Blues Festival
De laatste tien jaar organiseerde Jan Pet bluesavonden in café Lokaal Vredebreuk in de Papestraat in Den Haag. Sinds 2007 was hij nauw betrokken bij het door hem geïnitieerde jaarlijkse Hofstad Blues Festival.
Kinderen
Jan van der Sluis laat twee zoons en een dochter achter.
We kunnen afscheid nemen van Jan op zondag 22 aug tussen 12.00 en 14.00 uur in Huize Clingendael, Benoordehoutseweg 279 Den Haag, de Crematie zal zijn te Ockenburgh, maandagmiddag 23 aug van 13.45-17.00
[ bron artikel: Haags Pop Podium ]
Finally one of Dutch best rockguitarists did a tribute to the Master himself Jimi Hendrix! Voodoo Chile Project plays ‘Voodoo Chile’ by Mario Roelofsen and Jenny van Veenen.
Mario is known as the leadguitarplayer of Purple Rainbow, and Moore Black and many many more. Also take a look at the YouTube chanel of the female singer jennyparfum.
In 2004 werd ik aangenaam verrast door de debuut CD ‘Trouble’ van de Amerikaanse singer-songwriter Ray LaMontagne (spreek uit: Reej LaMonteen). De voormalige fabrieksarbeider die aanvankelijk geïnspireerd werd door Stephen Stills leverde toen middels tien fantastische nummers gezongen met een schuurpapieren stem een puik stukje werk af. Daarna verschenen nog ‘Till The Sun Turns Black’ (2006) en ‘Gossip In The Grain’ (2008) die van een zelfde origineel gehalte en niveau waren. Toegegeven je moet een beetje een dromer zijn of in elk geval in een melancholieke bui verkeren om de klanken van LaMontagne je trommelvliezen te laten masseren. Liedjes die voor de één als bloedstollend mooi worden aangeduid en door de ander (mijn vrouw) als zeikmuziek wordt betiteld.
Consequentheid kunnen we de 37-jarige singer-songwriter in ieder geval niet ontzeggen, hij levert tot op heden trouw om de 2 jaar een studio album af waarop hij blijft ontroeren (of zeiken dus). ‘God Willin’ & The Creek Don’t Rise’ is zijn vierde studioalbum maar werd weliswaar ‘live’ met de band The Pariah Dogs in vijf dagen tijd opgenomen in de homestudio van zijn eigen woning in het bos in West Massachusetts. Bovendien produceerde Ray LaMontagne het album zelf. Het berustende landelijke geluid klinkt dan ook in alle tracks door. Ray LaMontagne and the Pariah Dogs klinken hecht en loepzuiver en doen aan de Canadees-Amerikaanse rock band The Band denken. De ervaren mede-muzikanten dragen bekwaam bij met country- en blues-getinte instrumenten zoals bij gelegenheid de slide gitaar, drums met kwasten, mondharmonica, tamboerijn en soms een banjo. Geheel passend bij de voortkabbelende songs en Ray’s milde teksten over spijt en tevredenheid. Oké in de openingstrack ‘Repo Man’ horen we nog een up-tempo ritme sectie dat een swing-ritme speelt en een redelijk agressief klinkende elektrische gitaar maar hierin is Ray dan ook een beetje boos en zingt hij met verheven stem: “what makes you think I’m gonna take you back, and I can’t, I ain’t your Repo Man!". In zijn jeugd maakte Ray al weinig vrienden, hij leidde met zijn moeder voornamelijk een zwervend bestaan door het oosten en midden van de Verenigde Staten. Dat verklaard wellicht dat hij bij onrust ineens de grotestads mentaliteit weer beu is en naar het platte land verlangt (’New York City’s Killing Me’). ‘Beg Steal Or Borrow’ is als de eerste single gebombardeerd maar zal met aangrenzende zekerheid de hitparades niet halen. Daarvoor zijn deze raspige ballads en lome melodieën teveel luisterliedjes. Het uiterst breekbare ‘This Love Is Over’ is zo’n voorbeeld dat het zowel bij de open haard als op een zwoel nacht terras goed zou doen, in intieme kringen welteverstaan. In ‘Like Rock & Roll And Radio’ klinkt weer de Ray LaMontagne die me op ‘Trouble’ zo aansprak; een beetje een stuntelige virtuoos met een gitaar en harmonica die weemoedig zingt over toen en nu en later. En het laatste nummer ‘Devil’s In The Jukebox’ zal zowaar de blues liefhebbers muzikaal en tekstueel gaan aanspreken. Ray LaMontagne is geen Bob Dylan of Neil Young maar hij treedt met dit album inmiddels wel langzamerhand in hun voetsporen. Oh ja, als je een download of aanschaf toch nog niet aandurft, het gehele album is te beluisteren op NPR music.
Track listing
01. Repo Man (6:08)
02. New York City’s Killing Me (4:13)
03. God Willin’ & The Creek Don’t Rise (3:10)
04. Beg Steal Or Borrow (4:32)
05. Are We Really Through (4:59)
06. This Love Is Over (3:30)
07. Old Before Your Time (4:04)
08. For The Summer (3:52)
09. Like Rock & Roll And Radio (6:05)
10. Devil’s In The Jukebox (3:59)
Personnel
Ray LaMontagne - vocals, guitar, harmonica
Jay Bellarose - drums
Jennifer Condos - bass
Patrick Warren - keysboards
Eric Heywood - guitar, banjo
Greg Leisz - steel guitar
Links
Deze review op Bluesforum
RM official website
Twitter @raylamontagne
RM @ Wiki
Westlandse Zomerfeesten zitten er weer op, dit blijft wel de meest bijzondere, het Zomerspektakel Maasdijk “Het begin"…
alll musical credits to Cor ‘Bobby S.’ R.
gezien & gehoord in: cultuurpodium De Boerderij Zoetermeer
evenement: Dana Fuchs Band
support: Bas Paardekooper & The Blew Crue
datum: vrijdag 13 augustus 2010
review door: Giel van der Hoeven
foto’s door: Arjan Vermeer - The Blues Alone
Dana Fuchs was met haar band voor de tweede maal dit jaar in ons land. En wel voor optredens in cultuurpodium de Boerderij te Zoetermeer op vrijdag 13/08 en een festival optreden op Huntenpop in het DRU-Park te Ulft op zaterdag 14/08. Wij waren bij de eerste gelegenheid aanwezig, een locatie waar de Amerikaanse soul-rock singer-songwriter in 2008 en 2009 ook al acte de présence gaf. Om de één of andere reden worden zangeressen als Dana Fuchs en bijvoorbeeld een Beth Hart in ons landje van kritische muziekliefhebbers toch steeds als eerste in Europa liefdevol omarmd. Terwijl commercieel succes - dus de mega verkoop van cd’s/dvd’s - dan weer uitblijft. Bij Dana Fuchs valt daar wel iets voor te zeggen, de debuut CD die van haar uitkwam was tevens het laatste studioalbum tot nu toe: ‘Lonely For A Lifetime‘ uit 2003 alweer. Al werden we tussentijds wel verblijdt met de ‘Across The Universe’ (2007) soundtrack en met het live album annex dvd ‘Live in NYC’ (2008). Haar volgende album wordt al maanden lang aangekondigd en uit betrouwbare bron hebben we vernomen dat deze in november van dit jaar echt zal verschijnen. De Dana Fuchs Band speelt live wel al geruime tijd nieuwe nummers zoals ‘Golden Eyes’ en ‘Nothing What I Cry For’, en deze composities klinken als goede voorbodes die naar veel meer smaken.
Toonaangevend muziektijdschrift Revolver (inmiddels Lust For Life) noemde Fuchs destijds “de vocale tijgerin die op het podium immer een verpletterende indruk maakt". En daar is niets teveel mee gezegd. Bij tijd en wijlen doet de bühneact van Dana denken aan een elegant wild beest dat sluw en vastberaden over het podium sluipt en haar gegrepen verpletterde prooi niet zomaar uit de klauwen laat glippen. En anderzijds lijkt ze zelf als een kwetsbaar zangvogeltje ten prooi te vallen aan het ongrijpbare beest; de boze buitenwereld. Bijvoorbeeld tijdens de met veel gevoel gebrachte nummers zoals ‘I’d Rather Go Blind’ bekend geworden door Etta James in 1969 en het eigen nummer ‘Songbird’, een ode vol machteloosheid en berusting aan haar overleden zus. En, tijdens deze gelegenheid óók opgedragen aan Little Feat drummer Richie Hayward die 12 augustus overleed.
Bij opkomst van de band was het aangenaam om te zien dat de Nederlandse drummer Nicky Hustinx (27 jr.) weer terug was. Ruim een jaar geleden moest hij afhaken maar door ziekte van de vaste drummer was de voormalig conservatorium student en sessiedrummer weer van de partij voor deze Dutch mini-tour. Verder werd Dana als vanouds bijgestaan door haar steun en toeverlaat “musical partner” John Diamond op gitaar en die andere Nederlander “one of my best friends ever” bassist Walter Latupeirissa. Blootvoets (Dana en John) wordt hun vorm van zingeving uitgedragen aan de aanwezige aanhangers in de Church of Love, zoals iedere plek waar de Dana Fuchs band speelt door haar genoemd wordt. Of het nu een donkere kelder betreft of een festivalweide bij daglicht. Dana gelooft niet in het Christendom, Jodendom, Islam, Hindoeïsme of Boeddhisme maar wel in Love & Peace. Zodanig dat ze er een muzikale missie van gemaakt heeft. Inderdaad, je waant je tijdens een Dana Fuchs Band concert weer even in de jaren zestig en begin jaren ‘70. Ware het niet dat Dana haar idealisme predikt met een realiteitszin uit de 21ste eeuw. Muzikale, seksuele en sociale revoluties hoeven immers allang niet meer nagestreefd te worden in deze tijd van overvloed en verzadiging. Dana Fuchs is een exponent van deze tijd die twittert met haar BlackBerry en krabbelt op Hyves.
Maar, alles draait om het liefhebben van je naasten want “het een ander naar de zin maken is het zelf naar je zin hebben". Dana geeft persoonlijk het goede voorbeeld want gedurende de show lebbert ze iedereen af die bij haar in de buurt komt en kirt ze het uit van plezier. Haar manier van ‘baptizing in the name of love’. En ook na afloop tijdens de signeersessie mag iedereen die dat maar wil weer met haar knuffelen. “Onze dominee geeft alleen maar een hand bij de uitgang” hoorde ik een man naast me zeggen. Tja, religies en gewoonten veranderen. En natuurlijk is het ook ‘part of the show’ maar Dana komt mede door de intieme songteksten en haar aimabele persoonlijkheid voldoende waarheidsgetrouw over, zodat het als cultuuruiting net geen camp wordt. Die overtuiging zit onder meer in haar lijflied de up-tempo gospelsong ‘Bible Baby’ waarin vanavond door haar flarden tekst uit Johnny Cash zijn ‘Ring Of Fire’ worden verwerkt. “Wees zuinig op zo’n meissie” had de oude Cash bij leven ongetwijfeld over haar gezegd. Verder houdt ze van de Rolling Stones, Led Zeppelin en van ons allemaal maar flirtte ze ooit met een Deutsche Freier (’Nothing What I Cry For’) en met de Beatles (’Don’t Let Me Down’, ‘Helter Skelter’). Ze bediend zich van een grote verscheidenheid aan muziekstijlen, gospel, country, blues, soul en rock. Ja, het is of ze zich van magie bediend, die oh zo betoov’rende allemansvriend (vrij naar Anneke Grönloh 
) Jammer genoeg gaat het nieuwe soul shuffle nummer ‘Summersong’ dat vanavond de vuurdoop krijgt en straks ook op de nieuwe CD komt te staan min of meer de mist in. Evenals vorig jaar mag look-alike fan Annelies voor de toegift het podium beklimmen om gezamenlijk de gospel ‘Let It Shine’ te zingen. Dat wil zeggen; de gastvocaliste mag haar kunsten vertonen en lady preacher Dana ‘Hallelujah’ Fuchs gaat weer liefdevol zieltjes winnen.
Rest de oneerbiedige vraag: is Dana cool enough, na jaren lang gepreekt te hebben voor parochies op festivals en in clubs in Amerika, Canada en Europa, na het verschijnen van de nieuwe CD om eindelijk door te breken naar het grote publiek? De diehards van het eerste uur zijn allang bekeerd, zoals in de drukbezochte Boerderij wederom bleek. Ook collega muzikanten zijn overtuigd van haar kunnen want ze trad al op met gerenommeerde namen als o.a. Gov’t Mule en Joe Cocker. In november zal Dana Fuchs ter promotie van haar nieuw uit te komen CD voor de derde keer dit jaar Nederland aandoen. Dan zullen we zien wat de levens missie het meissie heeft opgebracht. Ongetwijfeld twittert Dana ons morgen nog dat wij Nederlanders de allerliefste mensen ter wereld zijn. En wij houden ook van haar, tot in der eeuwigheid, amen.
The Dana Fuchs Band:
Dana Fuchs - vocals, percussion
John Diamond - guitars, backing vocals
Walter Latupeirissa - bass, backing vocals
Nicky Hustinx - drums
Setlist:
01 Golden Eyes/Not For Me (10:43)
02 Almost Home (07:21)
03 Lonely For A Lifetime (07:02)
04 Songbird (Fly Me To Sleep)
[for Donna and Richie Hayward] (15:36)
05 Bible Baby/Ring Of Fire [snipped] (10:10)
06 I’d Rather Go Blind (10:55)
07 Drive (12:51)
08 Summersong (04:58)
09 Nothing What I Cry For (04:30)
10 Helter Skelter/Goin’ Down [snipped] (12:26)
11 Let It Shine [with fan Annelies](16:58)
12 Don’t Let Me Down [a Capella] (03:27)
all tracks with spoken intros or commentary
DFB100813 coverartwork front
DFB100813 coverartwork back
Download audio at EzTorrent
Links:
Deze review op Cultuurpodiumonline
Deze review op Bluesforum
Twitter: @DanaFuchsTweet
DFB official website
DF MySpace
DF Hyves
Dana Fuchs NYC Rubin Museum of Art
Bas Paardekooper & The Blew Crue - You`ve Given Me The Blues [YouTube] - coverartwork Blew Crue gig 100813
John Mellencamp is een klein bezig baasje die in staat is tot grote daden. Hij is singer-songwriter, gitarist, componist, musicalschrijver, acteur, schilder, politiek activist, echtgenoot en vader van 5 kinderen. Zijn huidige (3e) vrouw Elaine is een voormalig supermodel, maar nu liefhebbend moeder en inspirerend echtgenote én een verdienstelijke fotograaf. Terwijl ik nog likkebaardend het prachtige boekwerkje van de ‘On The Rural Route 7609′ box (juni 2010) doorblader en de bijbehorende cd’s met niet eerder uitgebrachte tracks en hoogtepunten uit zijn omvangrijke carrière nog vers in de cd-speler dampen, ligt zijn volgende officiële cd alweer klaar om beluisterd én bekeken te worden. Want ook de hoes van ‘No Better Than This’ ziet er weer prachtig uit. Ook deze coverfoto is dus gemaakt door zijn vrouw Elaine Mellencamp. Hun oudste zoon Hud poseert als cowboy met branie gezeten in een klassieke Amerikaanse auto tussen twee jonge Texas chicks in (in 2003 prijkte tiener Hud ook al op de hoes van de cd ‘Trouble No More’). De muziek op dit album is een historische her creatie, een persoonlijke getuigenis van en een verering aan… ja, aan wie eigenlijk? Want ik kan me voorstellen als het folk-blues genre je als luisteraar niet boeit en uitsluitend de jongere rockende John Cougar Mellencamp je iets deed, ook dit album volledig aan je voorbij zal gaan. Maar blues-, folk-, en country liefhebbers met een beetje historisch besef zullen ‘No Better Than This’ met recht een verdraaid interessant project vinden!
Want alle nieuwe songs op dit gedurfde laatste album zijn opgenomen in mono (!) via een ouderwetse vijftigerjaren Ampex 601 portable bandrecorder. Dit voor het eerst voor het onafhankelijke roots label Rounder Records. En wederom geproduceerd door T-Bone Burnett evenals het vorige album ‘Life Death Love & Freedom’ uit 2008. Opmerkelijk genoeg zijn de 13 nieuwe composities op band gezet op wel heel bijzondere plaatsen in Amerika: de Sun Studios in Memphis (Elvis Presley, Jerry Lee Lewis), in een Instituut van Godgewijd leven de First African Baptist Church in Savannah en in het Gunter Hotel in San Antonio Texas, waar dé grondlegger van de Delta blues Robert Johnson in 1936 ook al zijn legendarische muziek opnam. Historische locaties dus waar grote legendes uit de rock and roll, folk, gospel, country en de blues hun sporen diepgegroefd hebben nagelaten. En inderdaad luisterend naar ‘Right Behind Me’ een ode aan Robert Johnson (1911-1938) voel je dat de geest van de invloedrijke Amerikaan rond waarde tijdens de stripped-down opnamen in de overbekende Room 414. Mellencamp coverde in het verleden ook vaak blues en folk standards waarmee al gauw duidelijk werd waar zijn roots lagen. Hij is authentiek en een geboren songwriter, een briljant tekstdichter en een verhalenverteller ook. Aspecten die wat mij betreft het beste tot hun recht kwamen op de albums ‘The Lonesome Jubilee’ (1987) en ‘Big Daddy’ (1989), country bluesrock geschoeid op een eigen solide Heartland leest. Mellencamp’s recentere albums zijn meer ingetogen, idealistisch en zeer volwassen. Maar zoals gezegd; een bezig baasje die zijn idealen en dromen altijd zal blijven nastreven. Dit project is er weer ééntje van.
A John Mellencamp painting titled “Save Some Time to Dream”
Ervan uitgaande dat deze songs een tribute zijn aan die van zijn volprezen voorgangers mag het experiment zeker geslaagd genoemd worden. Toch moet omwille van de voorgaande historische gegevens de kick voor de muzikant(en) zelf groter zijn geweest dan dat die voor de luisteraars is tijdens het afspelen van het schijfje. De opnamen zijn eenvoudig en degelijk gehouden (mono dus) en geheel volgens de sfeer van de locaties live op tape gezet. Maar de composities zijn gewoonweg niet sterk genoeg en in deze ‘naakte’ versies komt dat des te meer tot uiting. Hiermee is niet gezegd dat ‘No Better Than This’ een slechte plaat is, verre van dat. Het idee van dit concept moet geprezen worden en met zo’n idee toont hij lef, maar Mellencamp kan - in tegenstelling tot die albumtitel - mijns inziens echt nog beter dat dit. Hopelijk zijn - zoals vaker met studiowerk van Mellencamp het geval is - ook deze ruwe diamanten toch weer groeibriljanten en komen ze live gespeeld volledig tot hun recht. Vanaf 29 oktober gaat Mellencamp weer met zijn band toeren, vooralsnog alleen in de U.S.A. Ondertussen hou ik tijd vrij om te dromen, en stiekem toch maar weer even die ‘Rural Route’ cd-box erbij pakken. [GvdH]
Track listing
“Save Some Time To Dream” - 4:30
“The West End” - 3:58
“Right Behind Me” - 4:00
“A Graceful Fall” - 3:20
“No Better Than This” - 3:12
“Thinking About You” - 3:28
“Coming Down The Road” - 4:45
“No One Cares About Me” - 6:11
“Love At First Sight” - 4:37
“Don’t Forget About Me” - 3:14
“Each Day of Sorrow” - 2:36
“Easter Eve” - 6:30
“Clumsy Ol’ World” - 3:29
All songs written by John Mellencamp.
Personnel
John Mellencamp – Vocals And Acoustic Guitar
Andy York- Acoustic And Electric Guitars
Marc Ribot – Electric Guitar And Banjo
T Bone Burnett – Acoustic And Electric Guitars
David Roe – Bass
Jay Bellerose – Drums And Percussion
Miriam Sturm – Violin
Links
Deze review op Bluesforum
JM Official website
Mellenblog
Mellencamp @ Wiki
NBTT album @ Wiki
NPR interview with Mellencamp
On The Rural Route 7609
To remember Willy DeVille, who died a year ago (aug. 6th 2009), art461 uploaded this mini concert from Paris, Jan. 19 1991. This one hasn’t been in circulation before. Source: videotape from French broadcast. Venue unknown. Thanks to the guy who gave the opportunity to digitalize this item.
Setlist:
01. This Must Be The Night (fade in)
02. You Better Move On
03. Pick Up The Pieces
04. Bad Boy
05. Maybe Tomorrow
06. Band Introduction
06. Lover Please (a cappella)
07. Every Dog Got His Day
Thanks to Willy for all his beautiful music!
If you have a Dimeadozen account you can download it.
PAL DVD - Ex. quality. A Jepp© Production Vol 28. Lineage: VHS tape-Philips DVDR 7310H-DVD-TMPGenc-(Pinnacle Studio 14 for the intro)-you. Cover artwork.
